Ομπάμα: «Δεν υπάρχουν πλέον έθνη, είμαστε όλοι πολίτες του κόσμου»

Ἀναρτήθηκε στὸ 20 Ἰουνίου 2013 ἀπὸ τὸν/τὴν filologos10

Ρεσιτάλ παγκοσμιοποίησης έδωσε ο πλήρως ελεγχόμενος από την παγκόσμια διαπλοκή Ομπάμα. Ξεκίνησε την ομιλία του στην Πύλη του Βρανδεμβούργου με τις συνήθεις λαϊκίστικες εξαγγελίες περί ισότητας και ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Στην συνέχεια εξήγγειλε μια… νέα πολιτική για τον περιορισμό των πυρηνικών όπλων αλλά υπεραμύνθηκε του συστήματος παρακολούθησης PRISM ως «μέσου προστασίας της ασφάλειας των πολιτών». Διαρκής παρακολούθηση δηλαδή για το «καλό» μας πάντα.
Το κερασάκι ήρθε στο τέλος με την παγκοσμιοποιητική τοποθέτηση του Αμερικανού προέδρου: «Δεν είμαστε πολίτες της Γερμανίας ή των ΗΠΑ, αλλά του κόσμου. (…) Όσο υπάρχει άδειο στομάχι, όσο υπάρχει ανεργία, δεν ευημερούμε πραγματικά».
Εκεί θα πατήσουν: Στην στημένη επισιτιστική κρίση για να επιβάλλουν την τάξη και την παγκόσμια κυβέρνηση, η οποία επιθυμεί να κυβερνήσει μια κοινωνία αχταρμά χωρίς σύνορα. Το όνειρο του Μαρξ τείνει να πραγματοποιηθεί…
pygmi.gr

Βλακώδης πράξη η προσφυγή της Ελλάδας στο Μνημόνιο – Οδήγησε τον ελληνικό λαό στη φτώχεια

Ἀναρτήθηκε στὸ 17 Ἰουνίου 2013 ἀπὸ τὸν/τὴν filologos10

Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ

Η παραδοχή από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο των «στραβοπατημάτων» του –διότι λάθη με την έννοια της λέξης δεν παραδέχεται- στην υπόθεση της ελληνικής οικονομίας, φανερώνει ότι ήταν μία βλακώδης πράξης η προσφυγή στο μηχανισμό. Μα πάνω απ’ όλα αποδεικνύεται ότι αν η κυβέρνηση του κ. Γιώργου Παπανδρέου επιδείκνυε πολιτικό θάρρος και λάμβανε το φθινόπωρο του 2010 το ένα τρίτο των μέτρων που επιβλήθηκαν από την Τρόϊκα, η μοίρα της Ελλάδας θα ήταν διαφορετική.

Ο προκάτοχός του Κώστας Καραμανλής, όπως και ο κ. Παπανδρέου είχαν έγκαιρα  προειδοποιηθεί από τις Βρυξέλλες και την Ουάσιγκτον για τη λαίλαπα που θα σάρωνε τη χώρα. Ηταν γνώστες των απόψεων του ΔΝΤ, τον Ιούλιο του 2009 αλλά και ενωρίτερα. Το Ταμείο κτυπούσε τον κώδωνα του κινδύνου και προέβλεπε με στοιχεία ότι η χώρα μέχρι το τέλος εκείνης της χρονιάς δεν θα μπορούσε «να βγει στις αγορές». Οι Βρυξέλλες διά του κ. Γιούνκερ εκλιπαρούσαν για μέτρα, που θα ήταν ανώδυνα εάν λαμβάνονταν τότε. Ο κ. Καραμανλής είχε εγκαταλειφθεί από το ίδιό του το κόμμα και αδυνατούσε να επιβάλει οτιδήποτε γι’ αυτό και σήκωσε τα χέρια ψηλά. Ο δε κ. Παπανδρέου, εγκλωβισμένος από τη φράση-δέσμευση ότι «λεφτά υπάρχουν», δεν άκουσε τον υπουργό του των Οικονομικών, κ. Γιώργο Παπακωνσταντίνου, ο οποίος ερχόμενος «δαρμένος» από τις Βρυξέλλες, τον Οκτώβριο του 2009, τον ενημέρωσε πλήρως για την κατάσταση της οικονομίας.

Βεβαίως, ο καθένας μπορεί να υποστηρίξει ότι τα παραπάνω «είναι παλιά ξινά σταφύλια» και δεν θα έχει άδικο. Ούτε η ΝΔ, ούτε το ΠΑΣΟΚ τόλμησαν να αντιπαρατεθούν με τις συντεχνίες τους, που ταλαιπώρησαν τον τόπο. Ο δε κ. Παπανδρέου αποφάσισε την πορεία προς το ΔΝΤ ως αρχηγός της αντιπολίτευσης ακόμα, μία πορεία προς το άγνωστο, χωρίς να γνωρίζει που θα έβγαζε και που θα οδηγούσε τους πολίτες. Η επιλογή του μηχανισμού ήταν προδιαγεγραμμένη πορεία προς τον οικονομικό θάνατο.

Διάβασα πολλές αναλύσεις για το μείζον θέμα της αναδιάρθρωσης, το οποίο έχω συζητήσει και με Ελληνες πολιτικούς. Η εντύπωση που αποκομίζει ο συνομιλητής αυτών των πολιτικών, είναι ένα μείγμα άγνοιας και συγκάλυψης. Οι πλείστοι ομιλούν και σήμερα για ασήμαντο ζήτημα. Πρόκειται για αντιδράσεις από ανθρώπους που γνωρίζουν πως είναι ένοχοι και οι οποίοι μεταβιβάζουν τις ενοχές στις πλάτες άλλων.

Το «κούρεμα» ήταν μεγάλη υπόθεση για την ελληνική οικονομία και δεν ήταν τρελλός ο Ντομινικ Στρος Καν που προωθούσε με δυναμικό τρόπο την πρόταση. Ψεύδεται ο Ολι Ρεν όταν ισχυρίζεται ότι το ΔΝΤ δεν έθεσε το θέμα. Και δεν αναφέρομαι μόνο στο κείμενο της τελευταίας έκθεσης αξιολόγησης αλλά και σε συζητήσεις με στελέχη του ΔΝΤ. Αλλωστε στη συνεδρίαση του Δ.Σ. του Ταμείου εκείνο το μαύρο Μάη του 2010, άστραψαν και βρόντηξαν τα μέλη του όταν συνειδητοποίησαν ότι η ελληνική κυβέρνηση και οι Ευρωπαίοι δεν αποδέχθηκαν την πρόταση για αναδιάρθρωση.

Επρεπε ο ίδιος ο πρωθυπουργός της Ελλάδας να απαιτήσει το «κούρεμα». Ηταν υποχρέωση και δικαίωμα του. Και εάν το είχε επιχειρήσει, λόγω και της ισχυρής στήριξης του κ. Στρον Καν, θα είχε καταφέρει την ελάφρυνση του χρέους και τώρα όλοι θα τον υμνούσαμε και θα λέγαμε πως είμαστε τυχεροί που η Ελλάδα τον είχε πρωθυπουργό.

Το 2004 συνέστησα στους Ελληνοκύπριους να διαβάσουν το σχέδιο Ανάν και με το χέρι στην καρδιά να αποφασίσουν. Τώρα εισηγούμαι στους Ελληνες πολίτες να μελετήσουν την έκθεση αξιολόγησης του ΔΝΤ. Θα αντιληφθούν αμέσως πόσο νάνοι ήταν οι πολιτικοί μας ηγέτες όταν βρέθηκαν ενώπιον της πιό μεγάλης απόφασης για την Ελλάδα και το λαό της…

www.epikaira.gr

Ετοιμάζεται νέο ψαλίδι στις αποδοχές των στρατιωτικών

Όπως αποκαλύπτουν σήμερα τα «ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ», η αρμόδια επιτροπή που έχει συσταθεί, με απόφαση του υπουργού Άμυνας, Πάνου Παναγιωτόπουλου, φαίνεται να...καταλήγει σε καινούργιες μειώσεις κατά 20%! Σύμφωνα με το Μεσοπρόθεσμο, το...

επόμενο έτος πρέπει να γίνει περαιτέρω μείωση δαπανών, λόγω νέου μισθολογίου, για ένστολους, ύψους 88.200.000 ευρώ, καθώς και αντίστοιχη μείωση συντάξεων ένστολων, ύψους 161.800.000 ευρώ.

Σε αυτό το ποσό θα προστεθούν άλλα 5.900.000 ευρώ το 2015 και 5.100.000 ευρώ το 2016, τα οποία θα εξαθλιώσουν πλήρως το σύνολο των στελεχών των Ε.Δ., το εισόδημα των οποίων έχει μειωθεί κατά 50% από το 2010.

Επιπλέον, με βάση την εγκύκλιο του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους που εκδόθηκε στις 31 Μαΐου, ο τακτικός προϋπολογισμός του υπουργείου Εθνικής Άμυνας για το 2014 είναι στην κυριολεξία πετσοκομμένος σε σχέση με φέτος. Συγκεκριμένα, θα είναι 2,38 δισ. ευρώ, ενώ το 2013 ήταν 2,64 δισ. ευρώ. Δηλαδή, υπάρχει μείωση της τάξης του 9,8%. Πιο δραματικά είναι τα δεδομένα για τα εξοπλιστικά προγράμματα, καθώς, ενώ κατά το τρέχον έτος το υπουργείο είχε στη διάθεσή του 750.000.000 ευρώ, το 2014 θα έχει 583.000.000 ευρώ. μείωση δηλαδή της τάξης του 22,3%.

ΔΑΠΑΝΕΣ. Την ώρα που η γειτονική Τουρκία αυξάνει κατακόρυφα τις αμυντικές της δαπάνες, επιδεικνύοντας προκλητική συμπεριφορά απέναντι στην Ελλάδα, τα εγχώρια εξοπλιστικά προγράμματα εκμηδενίζονται, υπό το βάρος των μνημονιακών υποχρεώσεων και των... αμαρτιών κατασπατάλησης του παρελθόντος. Οι ημέρες των «τροφαντών αγελάδων» παρήλθαν ανεπιστρεπτί, αλλά δυστυχώς σήμερα η χώρα έχει περάσει στην ακριβώς αντίπερα όχθη. Δεν διαθέτει καν τα στοιχειώδη για τη θωράκισή της και, παράλληλα, υποβαθμίζει το αξιόμαχο του στρατεύματος, ανακοινώνοντας διαρκείς μισθολογικές μειώσεις.

Δεν θα πρέπει να παρακάμπτεται και το αυξημένο κύμα φυγής αξιόμαχων στελεχών, που αποχώρησαν από τα τρία Όπλα για να προλάβουν τα συνταξιοδοτικά χειρότερα, με αποτέλεσμα η σημερινή πραγματικότητα να προκαλεί κυριολεκτικά δέος για τον βαθμό της στρατιωτικής ικανότητας της Ελλάδας.

ΤΡΑΓΩΔΙΑ. Η εξέλιξη με τις επερχόμενες μειώσεις, εφόσον τελικά υλοποιηθούν, θα αποτελέσει ενδεχομένως την αρχή του τέλους για τις Ένοπλες Δυνάμεις της χώρας μας, όπως τουλάχιστον τις ξέραμε μέχρι πριν από την οικονομική κρίση, και σε κάθε περίπτωση θα λάβει χαρακτηριστικά τραγωδίας. Άλλωστε, οι περικοπές που έχουν υποστεί από το 2009 τα στελέχη των Ε.Δ. ξεπερνούν κάθε λογική και θα υπάρξουν συνέπειες σύντομα και στο επιχειρησιακό κομμάτι του στρατεύματος. Οι στρατιωτικοί έχουν υποστεί μέσα σε τρία χρόνια περικοπές στις αποδοχές τους που ξεκινούν από 31,88% και φθάνουν έως 50% και πλέον, ανάλογα με τον βαθμό και την οικογενειακή κατάσταση! Πρόκειται για ασύλληπτα ποσοστά, που έχουν κυριολεκτικά «διαλύσει»» την ψυχολογία τους.

ΕΠΙΔΟΜΑΤΑ. Εν τω μεταξύ, με το νέο μισθολόγιο, που θα ισχύσει από το 2014, τα στελέχη θα πληρώνονται στον διοικητικό βαθμό που φέρουν και πιθανότατα θα καταργηθεί το επίδομα εξομάλυνσης. Είναι αλήθεια, πάντως, ότι το υπουργείο Εθνικής Άμυνας συνεχίζει να καταβάλλει προσπάθεια έτσι ώστε το καινούργιο ειδικό μισθολόγιο να προσεγγίζει τις τρέχουσες αποδοχές, φυσικά με τον φέροντα διοικητικό βαθμό και προφανώς με ένα επιπλέον επίδομα, ώστε να καλυφθεί κατά το μεγαλύτερο μέρος η διαφορά. Η τελική μορφή του νέου ειδικού μισθολογίου αναμένεται να προκύψει μετά τον Σεπτέμβριο, οπότε θα έχει κατά μεγάλο βαθμό ξεκαθαρίσει και η οικονομική κατάσταση για το υπουργείο Οικονομικών, δηλαδή το κατά πόσο επιτυγχάνονται οι στόχοι του έτους. Σε περίπτωση που χρειασθούν νέα δημοσιονομικά μέτρα στο τέλος του έτους, τότε φυσικά θα έχουμε περαιτέρω μειώσεις των μισθών, που, σύμφωνα με τα μέχρι τώρα δεδομένα θα κυμανθούν μεταξύ 20% και 30%.

ΠΕΡΙ ΑΠΟΛΥΣΕΩΝ. Η συγκεκριμένη εξέλιξη έρχεται μόλις λίγες ημέρες μετά τη διαρροή στον Τύπο ότι η κυβέρνηση προχωρά σε μειώσεις μισθών, προκειμένου να αποφύγει τις απολύσεις, «όπως συνέβη σε άλλες χώρες». Σε κάθε περίπτωση, τα πράγματα στις Ένοπλες Δυνάμεις δεν φαίνεται να είναι καλά, καθώς πλέον τα στελέχη βιώνουν μια δραματική οικονομική κατάσταση και τις περισσότερες φορές δεν μπορούν να συντηρήσουν την ίδια τους την οικογένεια. Η πολιτική ηγεσία των Ενόπλων Δυνάμεων και συνολικά η κυβέρνηση βρίσκονται σε πολύ δύσκολη θέση και πρέπει να σκεφτούν με πολλή σύνεση τι θα κάνουν από εδώ και πέρα, καθώς απειλείται ευθέως, πέραν του ηθικού και της αξιοπρέπειας των στελεχών, και το αξιόμαχο του στρατεύματος. Ενδεικτικό είναι ότι στις τελευταίες δύο ασκήσεις, «Καταιγίδα» και «Ηνίοχος», η διαθεσιμότητα των μέσων ήταν ιδιαίτερα χαμηλή (σ.σ.: τα «ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ» γνωρίζουν τα ακριβή νούμερα διαθεσιμότητας των μαχητικών αεροσκαφών και των πλοίων, αλλά για ευνόητους λόγους δεν τα αναφέρουν)!

Επιβίωση με δανεικά

Το 48% των στρατιωτικών δεν μπορεί πλέον να βγάλει τα έξοδα ούτε του μισού μήνα. Το δραματικό αυτό στοιχείο προκύπτει από εσωτερική δημοσκόπηση που διενήργησε στα μέλη του, και όχι μόνον, ο Σύνδεσμος Υποστήριξης και Συνεργασίας Μελών των Ενόπλων Δυνάμεων (ΣΥΣΜΕΔ). Στη δημοσκόπηση με θέμα τις οικονομικές απολαβές των στελεχών ψήφισαν 3.439 στρατιωτικοί το διάστημα από 22 Μαΐου έως 2 Ιουνίου. Στην κατηγορία «Οι οικονομικές απολαβές μου», δόθηκαν οι παρακάτω απαντήσεις: Στο 48% δεν επαρκούν ούτε για τον μισό μήνα, στο 29% δεν επαρκούν για τα μηναία έξοδα της οικογένειάς τους και στο 20% δεν επαρκούν για τα μηνιαία έξοδα της οικογένειάς τους, με αποτέλεσμα να προσφεύγουν στην οικονομική βοήθεια από συγγενικά πρόσωπα

Κείμενο του Γιάννη Κότσιρα για το κλείσιμο της ΕΡΤ

Ανόητε χαιρέκακεinShare

Ανόητε χαιρέκακε…
Στο δρόμο ακόμη 3.000 άνθρωποι.
Τέλος τα μεροκάματα για ακόμη 3.000 οικογένειες.
Λες πως σε ενοχλούσε που πλήρωνες 4€ το μήνα την ΕΡΤ στο λογαριασμό σου επειδή δεν την έβλεπες. Οπότε καλύτερα να την κλείσουν.
Για να το διευρύνω λίγο αυτό.
Κι εγώ δεν πήγα ποτέ στην Κάρπαθο αλλά τους δρόμους και από δικά μου χρήματα τους έκαναν. Να μην τους έκαναν λοιπόν αφού δεν τους είδα και ίσως να μην τους δω ποτέ.
Και το νερό που πίνει το παιδί σου στο δημόσιο σχολείο να το κόψουν.
Πληρώνεται και από μένα αλλά εγώ δεν έχω παιδί να πίνει από αυτό.
Γιατί να το πληρώνω λοιπόν;
Και τον Στρατό; Τον στρατιωτικό ποιος τον πληρώνει; Γιατί να τον πληρώνω αφού δεν είμαστε σε πόλεμο; Να τον καταργήσουν. Να τους απολύσουν όλους και άμα μας την πέσουν, βλέπουμε.
Και τους Πυροσβέστες. Να τους απολύουν το χειμώνα. Μόνο το καλοκαίρι να τους πληρώνω.
Γιατί; Άσε που άμα μένεις στην πόλη τι σε νοιάζει για το δάσος. Ας καούν όλα. Γιατί να πληρώνω κι εγώ που μένω στην πόλη;
Και το δημόσιο ιατρείο που φτιάχτηκε στη Λέρο, να μην το έκαναν ποτέ.
Αφού κι εγώ πλήρωσα γι αυτό και ίσως να μην το χρειαστώ ποτέ.
Και το σχολείο που έγινε στην Ορεστιάδα, να μην το έχτιζαν.
Γιατί να πληρώνω κι εγώ ένα σχολείο, που δεν θα δω ούτε εγώ, ούτε το παιδί μου.
Άσε που δεν έχω παιδί. Κι άμα δεν κάνω; Γιατί να πληρώνω εγώ για τις σπουδές των παιδιών;
Και το παιδί του γείτονα που σώθηκε από την άρρωστη καρδιά του στο δημόσιο νοσοκομείο;
Από τις ασφαλιστικές εισφορές που έδινα και εγώ, σώθηκε. Να μην σωζόταν.
Αφού δεν το γνώριζα και ίσως να μην το μάθω ποτέ.
Και αν σου φαίνονται υπερβολικά όλα αυτά, μην χαμογελάς γιατί είναι και αυτά στο πρόγραμμα.
Θα συμβούν και μάλιστα γρήγορα.

Η ΕΡΤ αγαπητέ χαιρέκακε δεν είναι ένα κανάλι.
Είναι άνθρωποι. Εργαζόμενοι.
Φίλοι. Γείτονες. Συμμαθητές. Γονείς. Συγγενείς.
Όπως ήταν οι χαλυβουργοί, οι εργαζόμενοι στα κλωστοϋφαντουργεία, στα ναυπηγεία,
οι χιλιάδες απολυμένοι σε ιδιωτικές εταιρίες που έκλεισαν.
Κι εσύ χαίρεσαι…
Να χαίρεσαι λοιπόν με την κατάντια σου.
Και να μην παραξενευτείς άμα αδιαφορήσω όταν απολυθείς.
Ούτε καν να διαμαρτυρηθείς.
Γιατί δεν θα αφορά εμένα η απόλυσή σου.
Δεν θα αφορά εμένα η εξόντωσή σου.
Είναι αδιανόητη η φίμωση της ΕΡΤ.
Είναι αδιανόητη αυτή η συμπεριφορά της κυβέρνησης.
Είναι αδιανόητη η δική σου απάθεια.
Είναι αδιανόητη αυτή η χαρά σου για την εξόντωση 3000 οικογενειών!
Κι όμως, εγώ δεν θα χαρώ με την δική σου εξόντωση.
Θα παλέψω για σένα ακόμη και την ώρα που εσύ χαίρεσαι με τον πόνο του άλλου.
Αλληλεγγύη στους εργαζόμενους της ΕΡΤ.
Αλληλεγγύη σε όλους τους εργαζόμενους.
Τους άνεργους, τους άστεγους.
Αλληλεγγύη σε όλους τους συνανθρώπους μας.
Κι αν δεν σε απασχολούν οι υπόλοιποι, σκέψου έστω το τομάρι σου.
Κάποια στιγμή θα χρειαστείς βοήθεια…
Ας έχεις κάπου να τη ζητήσεις…
Γιατί τότε δεν θα χαίρεσαι.
Ανόητε χαιρέκακε”!

Οι νέες αυτοκρατορίες και η Ελλάδα

ΚΥΡΙΑΚΉ, 7 ΑΠΡΙΛΊΟΥ 2013

του Γεωργίου Π. Μαλούχου

Ο κόσμος αλλάζει πιο πολύ απ’ ότι ίσως νομίζουμε, την ώρα που πολλοί επιμένουν ακόμα να πιστεύουν ότι υπάρχει αυτό που μέχρι πριν από λίγα χρόνια ονομάζαμε «ενωμένη Ευρώπη» αγνοώντας την εξόφθαλμη πραγματικότητα, δηλαδή την οικοδόμηση της γερμανικής Ευρώπης. Η Ευρώπη που ξέραμε δεν υπάρχει πια: στη θέση της (ανα)γεννιέται μια νέα αυτοκρατορία με επίκεντρο την παλιά Πρωσία και αληθινή πρωτεύουσα το Βερολίνο: εκεί αποφασίζονται τα πάντα, όχι φυσικά σύμφωνα με τα «κοινά» ευρωπαικά συμφέροντα, αλλά σύμφωνα με τις εθνικές γερμανικές επιδιώξεις που μέσα από τα τρία τελευταία χρόνια κρίσης, έχουν «βαπτιστεί» ευρωπαικές. Ουδείς άλλος παίζει σήμερα ρόλο στην Ευρώπη, ούτε καν η Γαλλία, η καρδία της μεταπολεμικής οικοδόμησής της.

Την ίδια στιγμή, πολλοί είναι εκείνοι που αγνοούν και κάτι ακόμα: την προσπάθεια αναγέννηση μιας άλλης παλιάς αυτοκρατορίας και ιστορικής συμμάχου της γερμανικής αυτοκρατορίας, της Οθωμανικής. Ανάμεσα σε αυτούς που την αγνοούν δεν βρίσκεται πάντως η βρετανική εφημερίδα Guardian που προ ημερών περιέγραψε σε ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον και βαθύ κείμενο τις προσπάθειες της Αγκυρας να την αναστήσει. Η αλματώδης οικονομική ανάπτυξη, η διείσδυση σε βαλκανικές χώρες, το τέλος της κουρδικής απειλής, το χτίσιμο μίας πολεμικής μηχανής ισχυρότερης από ποτέ στο παρελθόν – ουδεμία «σύγκριση» με την Ελλάδα είναι πλέον εφικτή -, και, κυρίως, η θέση της Τουρκίας στον περιφερειακό καταμερισμό ισχύος και οι εξαιρετικά δουλεμένες συμμαχίες της, την μετατάσσουν σε κάτι πολύ διαφορετικό από ότι μέχρι σήμερα γνωρίζαμε. 

Κακά τα ψέματα: την ώρα που την Ελλάδα την κυβερνούν διαδοχικά και επί χρόνια γόνοι πολιτικών οικογενειών και άνθρωποι που δεν έχουν δουλέψει ποτέ στη ζωή τους, η Τουρκία διοικείται από μία από τις μεγαλύτερες πολιτικές προσωπικότητες της εποχής μας σε διεθνές επίπεδο: γιατί είτε μας αρέσει είτε δεν μας αρέσει, αυτό ακριβώς είναι ο πρωθυπουργός της Ταγίπ Ερντογάν και τίποτα λιγότερο. Είναι ο άνθρωπος που έχει δώσει στη χώρα του την ισχύ, το ρόλο και την αίγλη που μόνον στα ισχυρότερα χρόνια της εποχής της «Υψηλής πύλης» είχε – ούτε καν στα χρόνια του Κεμάλ…

Ταυτόχρονα με όλα αυτά, η Ρωσία ισχυροποιείται στο διεθνές γίγνεσθαι, έχοντας κι αυτή έναν άλλο μεγάλο ηγέτη, τον πρόεδρό της Βλαντιμίρ Πούτιν, που επίσης κατάφερε κάτι πολύ σημαντικό για την πατρίδα του: να της δώσει εκ νέου τη χαμένη, στα πρώτα μετασοβιετικά χρόνια, ισχύ και διεθνή υπόσταση. Αυτοί είναι οι «μεγάλοι παίκτες» σήμερα μέσα και γύρω από την Ευρώπη.

Είμαστε μπροστά σε αναθεώρηση των τετελεσμένων των Βαλκανικών Πολέμων;

Που βρισκόμαστε λοιπόν σήμερα, ακριβώς εκατό χρόνια μετά τον Δεύτερο Βαλκανικό Πόλεμο; Οι νέες αναδιατάξεις ενδέχεται να επηρεάσουν τα τετελεσμένα των Βαλκανικών Πολέμων; Ουδείς μπορεί να απαντήσει. Το βέβαιο είναι ότι βρισκόμαστε σε μια απολύτως νέα, αλλά και «παλιά» ταυτόχρονα, διάταξη δυνάμεων στην Ευρώπη και γύρω από αυτή που συσχετίζεται ευθέως με τις συνθήκες και τις δυνάμεις που είχαν πριν από εκατό χρόνια αναδιατάξει την περιοχή μας – απλώς αυτή τη φορά με την Ελλάδα σε πολύ δυσμενή θέση.

Επίσης, η νέα πραγματικότητα που σήμερα διαμορφώνεται έχει αφήσει πίσω της οριστικά τα αποτελέσματα όχι μόνον του Δεύτερου αλλά και του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, τα οποία έχουν αντιστραφεί πλήρως στο ευρωπαικό πλαίσιο. Οι μεγάλοι παίκτες που αναδύονται τώρα δυναμικά στο προσκήνιο είναι επί της ουσίας τα μεγάλα εθνικά – αυτοκρατορικά κέντρα της παλιάς Ευρώπης, με τη διαφορά ότι σε αυτό τον καταμερισμό δεν συμμετέχουν πια η Αγγλία (προς στιγμή τουλάχιστον – γιατί ο πρωθυπουργός της Ντέιβιτ Κάμερον ήδη εξήγγειλε ένα γιγάντιο εξοπλιστικό πρόγραμμα για τη χώρα) και η Γαλλία, η οποία έχει βρεθεί, δυστυχώς, σε περίπου ανύπαρκτο πια ρόλο στα πλαίσια της γερμανικής Ευρώπης.

Την ίδια στιγμή, κάτι επίσης πολύ σημαντικό συμβαίνει που θυμίζει ακόμα περισσότερο τον παλιό ευρωπαικό κόσμο και συμβάλλει κατά πολύ στην αναγέννηση των αυτοκρατοριών: οι ΗΠΑ κρατούν αποστάσεις από την Ευρώπη, μένουν διακριτικά μακριά, για τους δικούς τους εσωτερικούς οικονομικούς αλλά και γεωπολιτικούς λόγους σχετιζόμενους με άλλα μέτωπα, όπως λ.χ. η Βόρεια Κορέα ή το Ιράν. Τέλος, ο άλλος μεγάλος παίκτης, η ταχύτερα αναδυόμενη δύναμη του σημερινού κόσμου, η Κίνα, δεν έχει ιδιαίτερα ενεργή ανάμειξη στα ευρωπαικά πράγματα, παρά το γεγονός ότι η κατοχή μεγάλου τμήματος ευρωπαικού χρέους την αφορά άμεσα.

Οι παρεμβάσεις από Ουάσιγκτον, Τελ Αβίβ και Πεκίνο

Αυτή ακριβώς είναι η εικόνα σήμερα, στις αρχές του 2013. Και σε αυτή την εικόνα, η Ελλάδα είναι, δυστυχώς, περίπου παντελώς ανύπαρκτη. Δεν έχει λόγο, δεν έχει ρόλο, δεν ακούγεται αλλά και δεν ρωτάται για τις ευρύτερες εξελίξεις: απλώς, λόγοι ευρύτερων ισορροπιών έχουν λειτουργήσει ως ένα βαθμό προστατευτικά μέχρι στιγμής γι αυτήν και ασφαλώς ερήμην της, όπως λ.χ. οι παρεμβάσεις των ΗΠΑ υπέρ της Ελλάδας στις πιο οξείες στιγμές της οικονομικής κρίσης, απέναντι σε ένα πολύ επιθετικό Βερολίνο. Παρεμβάσεις υπήρξαν και από τον πρωθυπουργό του Ισραήλ Βενιαμίν Νετανιάχου υπέρ της χώρας μας σε μία τουλάχιστον περίπτωση κινδύνου «έκρηξης» στις σχέσεις της Ελλάδας με το Βερολίνο. Ένα άλλο σημείο που ενδιαφέρει πολύ τόσο τους Αμερικανούς όσο και εν μέρει το Ισραήλ, έχει να κάνει και με τα ζητήματα της ενέργειας, όχι μόνον ως προς την εξαγωγή της, αλλά και ως προς την προοπτική της πώλησής της προς την Ευρώπη εφόσον και όποτε αυτή καταστεί αξιοποιήσιμη στην Ελλάδα και την Κύπρο: έχει ιδιαίτερη σημασία αν το δολάριο θα παραμείνει και σε αυτή την περίπτωση το νόμισμα πώλησης των υδρογονανθράκων, ή αν τη θέση του θα λάβει το ευρώ. Επίσης, παρέμβαση υπήρξε και από το Πεκίνο, λίγο πριν από την ξαφνική επίσκεψη της Γερμανίδας καγκελαρίου Μέρκελ στην Αθήνα. Σύμφωνα με ασφαλείς πηγές, η Κίνα, την οποία το Βερολίνο υπολογίζει σήμερα περισσότερο από κάθε άλλη χώρα, εκφράστηκε ξεκάθαρα υπέρ της ανάγκης παραμονής της Ελλάδας στο ευρώ, καθώς έχει προχωρήσει στη στρατηγική επιλογή της αντιμετώπισης της χώρας μας ως εμπορικής πύλης προς την Ευρώπη. Το ταξίδι εκείνο της καγκελαρίου στην Αθήνα συνδέεται ευθέως με αυτή την παρέμβαση.

Όμως, όλα τα παραπάνω, που έχουν συμβεί σε διάφορες στιγμές στα τελευταία τρία χρόνια στο διεθνές διπλωματικό παρασκήνιο, δεν αλλάζουν τη βασική εικόνα: ότι η Ελλάδα βρίσκεται ουσιαστικά αδύναμη στο μάτι του κυκλώνα μιας πρωτοφανούς διπλής κρίσης: όχι μόνον αυτής του χρέους, αλλά και εκείνης του να «ανήκει» πια πολιτικά, οικονομικά και διοικητικά πλήρως στη γερμανική αυτοκρατορία, ενώ να μην είναι πια σαφές του που «ανήκει» γεωπολιτικά. Κάτι τέτοιο, ουδέποτε έχει συμβεί στο παρελθόν και είναι εξαιρετικά επικίνδυνο. Μάλιστα, η διακινδύνευση μεγαλώνει ακόμα περισσότερο από το γεγονός ότι η Ελλάδα, όσο και η Κύπρος, δεν είναι πλέον σημαντικές μόνον για τη γεωπολιτική τους θέση, κάτι που και πάλι αδυνατούν πλήρως να το κεφαλαιοποιήσουν, αλλά και λόγω των προαναφερθέντων νέων δεδομένων στα ενεργειακά κοιτάσματα που επίσης ξεπερνούν, όπως όλα δείχνουν, τις πολιτικές και στρατιωτικές δυνατότητες εθνικής υπεράσπισης και αξιοποίησής τους – και γι αυτό φυσικά ουδείς φταίει άλλος από εμάς τους ίδιους.

Η σημασία των ανακατατάξεων των Βαλκανικών Πολέμων

Με λίγα λόγια, αυτό που σήμερα ζούμε, εκατό χρόνια μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους, είναι ότι το σκηνικό που εκείνοι διαμόρφωσαν, τώρα αναδιατάσσεται. Οι δυνάμεις έχουν μεταβληθεί άρδην, τα εθνικά κέντρα έχουν και πάλι τον πλήρη έλεγχο των εξελίξεων, οι παλιοί ανταγωνισμοί έχουν έρθει στην επιφάνεια, όπως και οι αντίστοιχες εθνικές φιλοδοξίες όλων, πλην της Ελλάδας, που κάθε άλλο παρά βρίσκεται εκεί που ο Ελευθέριος Βενιζέλος την είχε οδηγήσει: είναι πια μόνη, δεν μετέχει πρωτογενώς σε συμμαχικά σχήματα, είναι πλήρως οικονομικά και πολιτικά εξαρτημένη, τελεί σε εσωτερική αποσάρθρωση, είναι, με μία λέξη, αδύναμη, σε ένα κόσμο γεμάτο νέους και φιλόδοξους ισχυρούς. Και γι αυτό ακριβώς η περίοδος αναφοράς είναι πλέον οι Βαλκανικοί Πόλεμοι, που έδωσαν στην Ελλάδα, παρούσα με ισχύ δίπλα στις χώρες της Δύσης, ένα πολύ σημαντικό τμήμα των όσων άφηνε πίσω της η τότε υπό διάλυση Οθωμανική Αυτοκρατορία. Αυτό τον ρόλο, δεν τον ασκεί πια.

Όλα αυτά, δεν σημαίνουν ασφαλώς ότι θα οδηγηθούμε αναγκαστικά σε πολέμους: η γνωστή ρήση θέλει τον πόλεμο να είναι η συνέχιση της διπλωματίας με άλλα μέσα. Δεν είναι νομοτελειακό ή «απαραίτητο» να ξεσπάσουν και πάλι πόλεμοι, χωρίς όμως και ουδείς, σε καμία περίπτωση πλέον, να μπορεί και να τους αποκλείσει. Ουδείς επίσης γνωρίζει πως θα επιδράσει σε όλα αυτά μια ενδεχόμενη διάσπαση της ευρωζώνης, όπως και το ποια θα είναι η θέση της Ελλάδας αν κάτι τέτοιο τελικά επέλθει: με ποια κριτήρια θα συμβεί και που τελικά η χώρα θα «ανήκει»: εκεί, μπορεί να υπάρξουν μεγάλες εκπλήξεις. Το πιο πιθανό πάντως, είναι ότι οι αναδιατάξεις καταμερισμού ισχύος που πρόκειται να γίνουν και ήδη σαφώς προετοιμάζονται, θα γίνουν «δια της διπλωματικής οδού»: οι μεγάλες χώρες έχουν την ιστορική εμπειρία να ξέρουν πια καλά τι πρέπει να αποφύγουν – θα δούμε αν έχουν και τη σοφία να το πράξουν. Όμως, αυτό δεν σημαίνει ότι οι εθνικές φιλοδοξίες και διεκδικήσεις τους θα μείνουν πίσω. Θα εκδηλωθούν, θα συζητηθούν, θα γίνουν αντικείμενα διαπραγμάτευσης μεταξύ τους. Αυτή η διαδικασία έχει σαφέστατα ήδη ξεκινήσει. Και η τραγωδία της Ελλάδας είναι ότι δεν βρίσκεται ανάμεσα στα «υποκείμενα», στους συνομιλητές, αλλά στα «αντικείμενα» της…

Τα επίκαιρα αίτια του Α’ Παγκοσμίου

Στις 8 Απριλίου 1904, πριν από 99 χρόνια όταν η Γαλλία και η Αγγλία υπέγραψαν την «Αντάντ», την συνθήκη της «Εγκάρδιας συνεννόησης» που άνοιξε ένα νέο, μεγάλο ιστορικό κεφάλαιο στις σχέσεις τους και το οποίο σύντομα συμπληρώθηκε από τις αντίστοιχες συμφωνίες των δύο κρατών με τη Ρωσία. Ηταν η συνθήκη που έμελλε, σε λίγα χρόνια, να εξελιχθεί στην δυτική συμμαχία εναντίον της Γερμανίας και της Αυστροουγγαρίας, όταν αυτές, οι «Κεντρικές αυτοκρατορίες», τον Αύγουστο του 1914, ξεκίνησαν τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Σε αυτό τον πόλεμο, οι ΗΠΑ μπήκαν αργά: κήρυξαν τον πόλεμο στη Γερμανία μόλις στις 6 Απριλίου 1917. Οπως άλλωστε αργά μπήκαν και στον Δεύτερο, μόνον όταν βομβαρδίστηκε το Περλ Χάρμπορ από την Ιαπωνία.

Όμως, ποια ήταν τα πιο σημαντικά αίτια του ξεχασμένου σήμερα Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου; Αν πιστέψουμε απλώς αυτά που διδάσκουμε στα παιδιά μας στο σχολείο, το πρώτο από τα αίτια ήταν ο γερμανικός ιμπεριαλισμός. Αντιγράφω από εγχειρίδιο ιστορίας για την τρίτη τάξη γυμνασίου: «Ιμπεριαλισμός: υπήρξε η κυριότερη αιτία του πολέμου. Η επιθετική προσπάθεια της ταχύτατα αναπτυσσόμενης Γερμανίας να καλύψει τις ανάγκες της σε πρώτες ύλες, καύσιμα και αγορές μέσω της αναδιανομής του παγκόσμιου πλούτου και των αποικιών». Και η περιγραφή συνεχίζεται: «…αυτό συμβαίνει είτε μέσω άμεσης εδαφικής κατάκτησης ή εποικισμού, είτε διαμέσου εμμέσων μεθόδων άσκησης ελέγχου στα πολιτικά και/ή τα οικονομικά πράγματα άλλων κρατών». Ως δεύτερο αίτιο στο ίδιο κείμενο αναφέρεται ο εθνικισμός. Σήμερα, ο πρώην καγκελάριος της Γερμανίας Χέλμουτ Κολ, ο άνθρωπος που την επανένωσε, κατηγορεί δημοσίως την Αγκελα Μέρκελ ακριβώς γι αυτό: ότι έχει «επανεθνικοποιήσει την Ευρώπη». 

Εννέα δεκαετίες μετά από το ξέσπασμα του Πρώτου Παγκοσμίου, οι πιο πάνω διατυπώσεις για τα αίτιά του ηχούν τρομακτικές ακριβώς επειδή κυριολεκτικά φωτογραφίζουν όσα ζούμε. Τι θα σήμαιναν σε σχέση με τη ζώσα πραγματικότητα αν κάποιος τα διάβαζε πριν από πέντε μόλις χρόνια; Απολύτως τίποτα. Και τι σημαίνουν σήμερα; Δεν χρειάζεται λοιπόν να φτάσει κανείς στον Χομπσμπάουμ ή στους άλλους Βρετανούς και μη μεγάλους ιστορικούς του 20ου αιώνα που έγραψαν τόμους για το ρόλο της Γερμανίας στον «Μεγάλο Πόλεμο»: ακόμα και βιβλία για το σχολείο τον έχουν καταγράψει.

Πολλοί θα πουν «τότε δεν υπήρχε ενωμένη Ευρώπη». Αλλοι θα πουν «μα γίνονται πλέον πόλεμοι;», ή θα αναφερθούν στους δεσμούς που γεννά ο σύγχρονος παγκοσμιοποιημένος κόσμος. Όμως, τα όρια της σημασίας αυτής της πλευράς της παγκοσμιοποίησης δεν τα γνωρίζουμε. Το πόσο υπάρχει ή δεν υπάρχει πια αληθινά «ενωμένη» Ευρώπη είναι κάτι που όλοι πλέον το αντιλαμβανόμαστε. Μπορεί να μη θέλουμε να το πιστέψουμε, αλλά, πρέπει να κλείσεις τα μάτια για να μη βλέπεις την πορεία της – τουλάχιστον ο πρώην πρόεδρος του eurogroup Γιούνγκερ που αναφέρθηκε προ μηνός στα φαντάσματα του πολέμου, δεν το κάνει. Και δεν είναι ο μόνος. Οσο για το αν «γίνονται πια σήμερα αυτά», είναι ακριβώς ότι έχει ειπωθεί πριν από τόσους και τόσους πολέμους… 

Πηγή: Το Βήμα