Παρασκευή, 29 Μαρτίου 2013

Τα απίστευτα οικονομικά σκάνδαλα της χούντας

Ἀναρτήθηκε στὸ ἀπὸ τὸν/τὴν

xountaΜια εξωφρενική «μόδα» των τελευταίων ετών τείνει να περιβάλλει με ιδιότυπο φωτοστέφανο τους πραξικοπηματίες της 21ης Απριλίου 1967! 

Απόρροια του αναπόφευκτου θυμού, αναμεμειγμένου όμως με άγνοια ή και σκοπιμότητα, η πολιτική (;) αυτή «μόδα» παράγει τη θεωρία ότι κατά την επταετή δικτατορία τέθηκε σε γύψο και… η διαφθορά. Ότι η χούντα φρουρούσε, σαν κέρβερος, το δημόσιο χρήμα και τις αρχές της «χριστής διοίκησης»…

Οι ίδιοι οι συνταγματάρχες δεν θα μπορούσαν να φανταστούν ότι στον 21ο αιώνα έμελλε να μνημονεύονται με… επαίνους. «Εκείνοι τουλάχιστον δεν έκλεψαν», «δεν έκαναν περιουσίες», «ε, ρε Παπαδόπουλο που χρειάζονται τα σημερινά λαμόγια»… Από το 2010 κι εντεύθεν οι έπαινοι επεκτάθηκαν και στα της οικονομίας: «Επί χούντας ο κόσμος έτρωγε ψωμάκι», «αν δεν μιλούσες ζούσες καλά», «τότε δεν υπήρχε οικονομική κρίση στην Ελλάδα, όπως σήμερα». Λες και γνώρισε η μεταπολεμική Ευρώπη γενική κρίση ανάλογη της σημερινής, μέχρι το 1973…

Θα ασχοληθούμε με τον πρώτο μύθο, αυτόν που σχετίζεται με τη διαφθορά. Για το δεύτερο επιφυλασσόμαστε – όλο και κάποια επέτειος θα μας δώσει αφορμή.
Εν αρχή μια παρατήρηση: Οι ισχυρισμοί περί «λιτού» βίου των δικτατόρων και περί «αδιάφθορης» χούντας βασίζονται αποκλειστικά και μόνο στην εικόνα παρακμής που εξέπεμπαν αυτοί οι άνθρωποι έπειτα από την αποκαθήλωσή τους. Δεν είναι αυτό επιτομή των εννοιών «αφέλεια» ή «υποκρισία» – κατά περίπτωση;
Παρατήρηση δεύτερη: Όντως, «τα λαμόγια χρειάζονται έναν Παπαδόπουλο»- τουλάχιστον τα εκκολαπτόμενα. Χρειάζονται, για να πάρουν … μαθήματα ταχύτητας, τόσο στη λήψη αποφάσεων, όσο και στη σύναψη καλών «κοινωνικών σχέσεων»…
Προτού καλά- καλά προλάβουν να … ζεστάνουν τις καρέκλες των πολιτικών αξιωμάτων που κατέλαβαν, οι συνταγματάρχες νομοθέτησαν την αύξηση των αποδοχών τους. Σχεδόν διπλασίασαν τον πρωθυπουργικό μισθό: Από τις 23.600 τον ανέβασαν στις 45.000 δρχ, προς μεγάλη χαρά του πρώτου χουντικού πρωθυπουργού, του Κωνσταντίνου Κόλλια. Ο ίδιος ο Γιώργος Παπαδόπουλος ανέλαβε πρωθυπουργικά καθήκοντα αργότερα, το Δεκέμβριο του 1967.
Με την ίδια ρύθμιση αυξήθηκαν οι αποδοχές των υπουργών και υφυπουργών, από τις 22.400 στις 35.000 δρχ. Θεσπίστηκαν επίσης και ημερήσια «εκτός έδρας»- χίλιες δρχ για τον πρωθυπουργό και 850 για υπουργούς και υφυπουργούς.
Ομολογίες δια στόματος Σάββα Κωσταντόπουλου…

Είναι γνωστό ότι ο Παπαδόπουλος είχε στη διάθεσή του βίλα στο Λαγονήσι, στην οποία διέμενε αντί αστείου ενοικίου. Η βίλα ανήκε στον Αριστοτέλη Ωνάση. «Σύμπτωση»: Ο Παπαδόπουλος στήριζε τον Ωνάση στη διαμάχη που είχε με άλλους «Κροίσους» της εποχής, με «μήλο της έριδος» το περιβόητο τρίτο διυλιστήριο της χώρας. Επειδή όμως σε θέματα διαπλοκής είναι αναγκαίος κάποιος … πλουραλισμός, το άλλο «πρωτοπαλίκαρο» του καθεστώτος, ο Νίκος Μακαρέζος, τάχθηκε στο πλευρό του Νιάρχου.
Τσάμπα οι – ενίοτε άγριες – διαμάχες που μαίνονταν επί χρόνια, για το θέμα αυτό, στο εσωτερικό της «αδιάφθορης» χούντας: Τελικά, το 1972, ο Ωνάσης αποσύρθηκε και το τρίτο διυλιστήριο ανέλαβαν οι Ανδρεάδης – Λάτσης. Ένα ακόμη δόθηκε στο Βαρδινογιάννη.
Προτού «μιλήσουν» τα αποδεδειγμένα στοιχεία, ας δοθεί ο λόγος στον ίδιο τον προπαγανδιστικό … στυλοβάτη της χούντας: Τον εκδότη της εφημερίδας «Ελεύθερος Κόσμος», Σάββα Κωσταντόπουλο. Η δικτατορία είχε συμπληρώσει μισό έτος ζωής, όταν ο Κωσταντόπουλος γνωστοποίησε – με επιστολή- στον Κωνσταντίνο Καραμανλή ορισμένες διαπιστώσεις του:
«Λυπούμαι, διότι είμαι υποχρεωμένος να μνημονεύσω και ένα άλλο εκτάκτως λυπηρόν φαινόμενον. Ενεφανίσθη και αναπτύσσεται μία νέο-φαυλοκρατία. Ατομικά ρουσφέτια, προσωπικαί εξυπηρετήσεις, τακτοποιήσεις συγγενών, ατομική προβολή και ούτω κάθε εξής)» («Αρχείο Καραμανλή», τ.7ος).
Τα ίδια και χειρότερα τόνιζε στον Κ. Καραμανλή ο ακραιφνής χουντικός Κωσταντόπουλος, το Δεκέμβριο του ’73. Αναφερόταν στην περίοδο Παπαδόπουλου, τον οποίο είχε ήδη ανατρέψει (25 Νοεμβρίου ’73) ο λεγόμενος «αόρατος δικτάτορας», Δημήτρης Ιωαννίδης. Τόνιζε λοιπόν:
«Εδημιουργήθη μία αποπνικτική ατμόσφαιρα σκανδάλων δια την οποίαν δεν δυνάμεθα ακόμη να γνωρίζωμεν μέχρι ποίου σημείου ανταπεκρίνετο εις την πραγματικότητα. Πάντως, αντιστοιχία υπήρχε οπωσδήποτε» («Αρχείο Καραμανλή», τ.7ος)
Η αλήθεια είναι ότι για πολλά από αυτά τα σκάνδαλα … δυνάμεθα μια χαρά να «γνωρίζωμεν» λεπτομέρειες, όπως θα δούμε στη συνέχεια. Ας προτάξουμε όμως τα πιο «light» κρούσματα, προτού παραδοθούμε στον ίλιγγο τον οποίο «εγγυώνται» τα οικονομικά μεγέθη ορισμένων ιστορικών …ξαφρισμάτων.

«Ατομικά ρουσφέτια, προσωπικαί εξυπηρετήσεις, τακτοποιήσεις συγγενών». Πολλά μπορεί να εννοούσε ο Κωσταντόπουλος, αλλά ας περιοριστούμε στην οικογενειοκρατία, όπως την τίμησε η κορυφαία «τριανδρία» της χούντας. Παπαδόπουλος, Παττακός, Μακαρέζος.
Ο βολέψας, του βολέψαντος- αδέλφια, γαμπροί, κουνιάδοι…


Ο αρχηγός Παπαδόπουλος έκανε τον έναν αδελφό του, τον Κωνσταντίνο, στρατιωτικό ακόλουθο, Γενικό Γραμματέα του Υπουργείου Προεδρίας, Περιφερειακό Διοικητή Αττικής και «υπουργό παρά τω πρωθυπουργώ». Ο άλλος αδελφός, ο Χαράλαμπος, προφανώς ανεχόταν λιγότερες σκοτούρες. Αρκέστηκε στη Γενική Γραμματεία του Υπουργείου Δημόσιας Τάξης, στην οποία αναρριχήθηκε σε χρόνο ρεκόρ.Τέτοια άλματα στην υπαλληλική ιεραρχία, θα τα ζήλευε και ο φημισμένος αθλητής του επί κοντώ, ο Χρήστος Παπανικολάου, o οποίος – ειρήσθω εν παρόδω- το 1967 κέρδισε χρυσό μετάλλιο στους Μεσογειακούς Αγώνες, στην Τύνιδα.

Το Στέλιο Παττακό, πάλι, τον ενθουσίαζαν οι κατασκευές- όπως δείχνει και η ψύχωσή του με … το μυστρί. Αποφάσισε λοιπόν να αναθέσει στο γαμπρό του, τον Αντρέα Μεϊντάση, διάφορες επικερδείς δουλειές με το Δήμο Αθηναίων. Κατασκευή υπόγειου γκαράζ στην πλατεία Κλαυθμώνος, τεχνικές μελέτες, κλπ. Πρακτικά πράγματα, πολλά χρήματα…
Ο Μακαρέζος διόρισε τον κουνιάδο του, Αλέξανδρο Ματθαίου, υπουργό Γεωργίας και – αργότερα- Βόρειας Ελλάδας. «Αι βέβαιοι μικρολοβιτούραι του Ματθαίου» συμπεριλαμβάνονταν στα πολλά συμπτώματα διαφθοράς του καθεστώτος, που διέγνωσε και κοινοποίησε με επιστολή του στον Κ. Καραμανλή ο γνωστός «γεφυροποιός», Ευάγγελος Αβέρωφ (Οκτώβριος 1968). Κατά τα φαινόμενα, όμως, ο Ματθαίου ήταν … περιστεράκι εν συγκρίσει προς δυο άλλους «εθνοσωτήρες». Τον Ιωάννη Λαδά και το Μιχάλη Ρουφογάλη.
Ο Λαδάς απέκτησε το σκωπτικό προσωνύμιο «κύριος καθαρά χέρια», χάρη στη ροπή του προς τα … θαλασσοδάνειαΟ Ρουφογάλης, αρχηγός της Κεντρικής Υπηρεσίας Πληροφοριών, έγινε διάσημος για δυο βασικές συνήθειές του. Η πρώτη: Με τη γυναίκα του Ντέλλα, φωτομοντέλο που νυμφεύθηκε το ’73, επιδόθηκαν σε «θορυβώδεις δεξιώσεις, δημοσίας εμφανίσεις με μεγαλοπλουσίους, επίδειξιν πλούτου» (εκφράσεις του Σάββα Κωσταντόπουλου). Η άλλη συνήθεια: Η εξασφάλιση δανειοδοτήσεων σε «ημετέρους», φυσικά με επιβάρυνση των κρατικών τραπεζών. Στην πρώιμη μεταπολιτευτική περίοδο, τον Αύγουστο και το Σεπτέμβριο του 1974, το περιοδικό «Ταχυδρόμος» αποκάλυψε δυο σχετικά έγγραφα του Ρουφογάλη. Μια κατηγορία δανείων αναφερόταν ως «χαριστικά και επισφαλή». Στα «χορηγηθέντα» δάνεια καταγραφόταν ποσόάνω του 1,5 δισεκατομμυρίου και στα «υπό έγκρισιν» πάνω του 1,6 δισεκατομμυρίου δρχ.

Προτού καν κλείσουν ένα μήνα στην εξουσία…

Ας δούμε όμως, με κάποια χρονική σειρά, μερικά από τα χουντικά … κατορθώματα. Προτάσσουμε επτά κινήσεις τους- όλες, σκέτα …ορόσημα.
Πρώτο «ορόσημο»: Σαν …έτοιμοι από καιρό, οι «εθνοσωτήρες» υπέγραψαν την πρώτη τους τερατώδη σύμβαση, προτού καν συμπληρωθεί μήνας από το πραξικόπημα – ναι, τέτοια αδημονία είχαν! Τη Δευτέρα, 15 Μαΐου 1967 ανέθεσαν στην αμερικανική εταιρεία Litton το ακαθόριστο έργο της παροχής«υπηρεσιών οργανώσεως και διεκπεραιώσεως της οικονομικής αναπτύξεως», κάπου στην Κρήτη και τη Δυτική Πελοπόννησο.
Υποτίθεται ότι η εταιρεία θα φρόντιζε να γίνουν επενδύσεις ύψους 840 εκατομμυρίων δολαρίων για 12 χρόνια. Το ελληνικό δημόσιο της έδωσε ως προκαταβολή 1,2 εκ. δολάρια και ανέλαβε τις εξής υποχρεώσεις: Να καλύψει όσα έξοδα θα έκανε η Litton για να «αναπτυξιακό της έργο» συν 11% ως ποσοστό κέρδους, αλλά να εξασφαλίσει και προμήθεια 2% επί της αξίας κάθε επένδυσης, από αυτές που θα «έφερνε» η εταιρεία.

Ίδια, περίπου, ρύθμιση για τη Litton είχε προωθήσει στη Βουλή το 1966 μια από τις «κυβερνήσεις των αποστατών» – εκείνη του Στεφανόπουλου. Οι αντιδράσεις των άλλων πολιτικών δυνάμεων, όμως, ακύρωσαν το εγχείρημα, το Σεπτέμβριο του έτους εκείνου. Για την ακρίβεια, το ανέβαλαν για οκτώ μήνες.

Τι έκανε στην ουσία η Litton, αξιοποιώντας την προσφορά της χούντας προς αυτήν; Δεν προσέλκυε επενδυτές, δήλωνε όμως έξοδα και πληρωνόταν από το ελληνικό κράτος! Εμπράκτως η ίδια η χούντα αναγνώρισε το φιάσκο της ανάθεσης, τερματίζοντας την ισχύ της σύμβασης, την Τετάρτη, 15 Οκτωβρίου 1969 (ΦΕΚ 1969/Α/268). Όμως – όλα κι όλα- η Litton πήρε και το επιπρόσθετο 11% επί των δηλωθέντων εξόδων της!

Η επίσημη εξήγηση του καθεστώτος για λύση της σύμβασης; «Αι ελληνικαί υπηρεσίαι είναι εις θέσιν να συνεχίσουν άνευ ειδικής βοηθείας τας προσπαθείας δια την ανάπτυξιν»…
Αυτό που η χούντα ομολόγησε εμπράκτως, νωρίτερα το είχε δηλώσει ευθαρσώς στο περιοδικό «Ramparts» ο Ρόμπερτ Αλαν, υπεύθυνος του γραφείου της εταιρείας στην Αθήνα: «Τα κέρδη μας είναι ασφαλώς μεγάλα, διότι ουσιαστικά δεν κάνουμε εμείς επενδύσεις».
Ο Αλαν είχε κάθε λόγο να συμπαθεί το δικτατορικό καθεστώς και ουδέποτε έκρυψε αυτή του την …αγάπη. Όταν κάποτε κλήθηκε να σχολιάσει τα βασανιστήρια και τις διώξεις σε βάρος των αντιφρονούντων, είπε: «Οι περισσότεροι εξόριστοι και φυλακισμένοι ζουν σε νησιά, όπως είναι η Καταλίνα (σ.σ. θέρετρο στην Καλιφόρνιας). Είναι ελεύθεροι να πηγαίνουν και να έρχονται. Αναπνέουν καθαρό αέρα, βρίσκονται κάθε μέρα σε ωραίο ηλιόλουστο περιβάλλον και απλώς δεν έχουν επικοινωνία με τον έξω κόσμο».

Αυτό δεν ήταν «Τάμα», ήταν … θάμα
Δεύτερο «ορόσημο»: Το Σάββατο, 14 Δεκεμβρίου 1968, ο Παπαδόπουλος ανακοίνωσε ότι κατέφθασε η ώρα να εκπληρώσει η «Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών» μια υπόσχεση, την οποία είχε δώσει προς τον Θεό η …Δ΄ Εθνοσυνέλευση που πραγματοποιήθηκε στο Άργος το 1829: Την ανέγερση ενός μεγαλοπρεπούς ναού του Σωτήρος. Ως τόπος ορίστηκαν τα Τουρκοβούνια. Το «Τάμα», όπως καθιερώθηκε να λέγεται, αντιπροσώπευε στο έπακρο τη μεγαλομανία του καθεστώτος. «Θα αποτελέσει, μετά την οικοδόμησίν του, το τρίτο αρχιτεκτονικό οικοδόμημα των Αθηνών, μετά τον κλασσικό Παρθενώνα και τον Βυζαντινό Λυκαβηττό», έγραφε η «Ηχώ των Ενόπλων Δυνάμεων» τον Ιούνιο του 1973. Μέχρι τότε, δεν είχαν γίνει καν τα οριστικά σχέδια του έργου. Κι ούτε θα γίνονταν ποτέ…
Τι ακριβώς συνέβαινε με το «Τάμα»; Γιατί … δεν χτιζόταν τίποτα, επί χρόνια; Από τη δύση του ’68 η χουντική προπαγάνδα είχε αρχίσει να διαφημίζει περιπτώσεις ανθρώπων, οι οποίοι κατέθεταν για αυτόν τον «ιερό σκοπό» τον οβολό τους. Τον Μάιο του ’69 συγκροτήθηκε και μια «Ανώτατη Επιτροπή», με πρόεδρο τον πρωθυπουργό Παπαδόπουλο και μέλη τον αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο και πέντε υπουργούς. Ανάμεσά τους, ο Παττακός (Εσωτερικών) και ο Μακαρέζος (Συντονισμού). Εν ολίγοις, ολόκληρη η κορυφαία χουντική «τριανδρία» επέβλεπε τα του έργου, έχοντας την αρωγή – πέραν των άλλων υπουργών- και ενός «Γνωμοδοτικού Συμβουλίου», που το απάρτιζαν πρυτάνεις, ακαδημαϊκοί, ο δήμαρχος Δημ. Ρίτσος και άλλοι παράγοντες. Από τον Ιούνιο του ’69 επέβλεπαν και το «Ειδικό Ταμείο» που συστάθηκε τότε, για την οικονομική διαχείριση του έργου.

Μυστήριο κάλυπτε τα του «Τάματος», μέχρι τον Ιανουάριο του ’74. Τότε δημοσιεύθηκε ο απολογισμός του «Ειδικού Ταμείου». Αυτό δεν ήταν «Τάμα», ήταν …θάμα. Στο «Ταμείο» είχαν εισρεύσει 453,3 εκατομμύρια δρχ, εκ των οποίων είχαν εξαφανιστεί τα 406 εκατομμύρια! Όλα αυτά δαπανήθηκαν – υποτίθεται- για απαλλοτριώσεις, «προπαρασκευαστικά έργα», «μελέτες», εργασίες «διοικήσεως και λειτουργίας»…

Από τη συνολική «αποταμίευση» των 453,3 εκατομμυρίων, τα 230 ήταν δάνεια. Τα 180 προήλθαν από εισφορές και δωρεές, τμήμα των οποίων κάλυψαν φορείς του Δημοσίου – πχ η Αγροτική Τράπεζα έδωσε 10 εκατομμύρια. Τα υπόλοιπα 43,3 εκατομμύρια ήταν «επιχορήγηση» από τον τακτικό προϋπολογισμό.

Την αχαλίνωτη διασπάθιση δημοσίου χρήματος την υπογραμμίζει ένα ακόμη στοιχείο: Στην τριετία 1970 -73 έγιναν τρεις διαγωνισμοί για «προσχέδια» του «Τάματος». Απέτυχαν παταγωδώς και κηρύχθηκαν άγονοι.
Ελάχιστοι αρχιτέκτονες ενδιαφέρθηκαν και κατέθεσαν προτάσεις, μολονότι τα αντίστοιχα χρηματικά βραβεία ήταν άκρως χορταστικά. Συνολικά, στην τριετία υποβλήθηκαν 73 προτάσεις, καμία όμως δεν κρίθηκε ικανοποιητική. Κι όμως, μοιράστηκε – μαζί με τους επαίνους για τις σχετικές προσπάθειες- το ποσό των 3.650.000 δρχ. Ποσό που υπερέβαινε … 900 φορές το μέσο μισθό ενός εργαζόμενου στον ιδιωτικό τομέα.

Η μεγάλη ευεργεσία προς τον κύριο Μακντόναλντ
Ήταν αδύνατον φυσικά να υπολογιστεί πόσοι … αστέρες του καθεστώτος έλαβαν μέρος – με τους ευνοούμενούς τους- σε αυτό το τρομακτικών διαστάσεων φαγοπότι. Την «επίβλεψη» πάντως την είχε – όπως προείπαμε- σύσσωμη η … αφρόκρεμα του καθεστώτος. Εάν υποτεθεί ότι το «Τάμα» κλήθηκε να άρει … μια εκκρεμότητα 139 ετών (1829 – 1968), τότε το ποσό που εξαφάνισαν τα αρπαχτικά της χούντας αντιστοιχεί σχεδόν σε τρία εκατομμύρια δρχ για κάθε χαμένο χρόνο! Καθόλου άσχημα…

Κάποιοι ενδεχομένως διερωτώνται πώς «βγήκαν στη φόρα» τα οικονομικά στοιχεία του «Τάματος», προτού καταρρεύσει η χούντα. Η απάντηση είναι απλή: Είχε ήδη αποκαθηλωθεί – προ δυο μηνών- ο Παπαδόπουλος κι ο Ιωαννίδης δεν είχε κανένα λόγο να κρύβει τη «φαυλοκρατία» των «άλλων».

Τρίτο «ορόσημο»: Το 1969 φαίνεται πως οι … μίζες της Litton είχαν ξεκοκαλιστεί. Ήταν λοιπόν ώρα για μία ακόμη μεγάλη, αποικιοκρατική σύμβαση, απ” αυτές που όταν υπογράφονται τρία τινά μπορεί να «μαρτυρούν» για τους διαχειριστές δημόσιου χρήματος: Αν δεν είναι ηλίθιοι, αν δεν νιώθουν – για κάποιο λόγο- εξαναγκασμένοι, τότε σίγουρα κάτι άλλο περιμένουν. Οι δυο τελευταίες εκδοχές φυσικά μπορούν να συνυπάρξουν…

Ο Μακαρέζος υπέγραψε με τον εργολάβο Ρόμπερτ Μακντόναλντ, από τις ΗΠΑ, σύμβαση για την κατασκευή της Εγναντίας Οδού (ΦΕΚ 1969/Α/15). Ποια ήταν η κατάληξη; Ο Αμερικανός πήρε τα μπογαλάκια του κι έφυγε, ενώ το Δημόσιο είχε επιβαρυνθεί σε βαθμό απίστευτο.

Μοιραίο ήταν να συμβεί αυτό. Το έργο υπολογίστηκε στα 150 εκ. δολάρια, εκ των οποίων σχεδόν το 1/3 θα το κάλυπτε το ελληνικό κράτος. Οι … χακί φύλαρχοι της στρατοκρατούμενης ελληνικής Μπανανίας, όμως, δεν χαλιναγώγησαν τη γαλαντομία τους. Εγγυήθηκαν τα δάνεια του Μακντόναλντ, τον «διευκόλυναν» με αμέτρητα ομόλογα, του έδωσαν 4,5 εκ. δολάρια ως προκαταβολή και όρισαν την αμοιβή του επί των εξόδων, συνυπολογίζοντας σε αυτά τη χρηματοδότηση του … Δημοσίου!

Το φοβερό ήταν ότι θα διεκπεραίωναν το έργο γηγενείς υπερεργολάβοι – ο Αμερικανός απλώς θα μεριμνούσε για μελέτες και δάνεια.Εάν ο Μακντόλαντ διαπίστωνε πως δεν επαρκούσαν τα 150 εκ. δολάρια, είχε δυο επιλογές. Να ψάξει για περισσότερα ή «να θεωρηθή εκτελέσας την σύμβασιν άμα τη συμπληρώσει της κατασκευής τμήματος της οδού, ούτινος η αξία ανέρχεται εις 150 εκ. δολάρια».

Ο Μακντόναλντ δεν εξασφάλισε καμία χρηματοδότηση – ίσως να μην είχε και λόγους να το κάνει. Αποχαιρέτησε, λέγοντας ίσως νοερά κάποιο «thanks folks» για τα 4,8 εκ. δολάρια συν τα 33,4 εκ. σε ομόλογα ελληνικού δημοσίου που πρόλαβε να τσεπώσει.
«Στεγαστική αποκατάστασις» και θεσμοθέτηση ατιμωρησίας
Τέταρτο «ορόσημο»: Το 1970 οι δικτάτορες θεσμοθέτησαν τη στεγαστική αποκατάσταση «αξιωματικών διαδραματισάντων εξέχοντα ρόλον» στο πραξικόπημα. Διότι, καλοί οι μισθοί, καλά τα αξιώματα και τα ρουσφέτια, αλλά αν δεν είχες – βρε αδελφέ- ένα εγγυημένο, καλό κεραμίδι πάνω από το κεφάλι σου, κινδύνευες. Θα σε πετύχαινε ο αναρχο- κομμουνισμός «ασκεπή» και θα σου άνοιγε το κεφάλι…
Πέμπτο «ορόσημο»: Περίοδος εορτών ήταν, οι «εθνοσωτήρες» αποφάσισαν – ίσως εν όψει πρωτοχρονιάς – να κάνουν άλλο ένα καλό δώρο στον εαυτό τους. Καλό και ωφέλιμο στο … διηνεκές – έτσι τουλάχιστον ήλπιζαν.

Την Τετάρτη, 30 Δεκεμβρίου 1970, νομοθέτησαν τα «περί ευθύνης υπουργών». Μεταβατική διάταξη (παρ. 48) του ΝΔ 802 όριζε ότι δεν μπορούσε να ασκηθεί δίωξη εναντίον υπουργού ή υφυπουργού της δικτατορίας, παρά μόνο εάν το αποφάσιζαν οι … συνάδελφοί του.
Για να έχουν απολύτως ήσυχο το κεφάλι τους, οι συνταγματάρχες συμπεριέλαβαν κάτι ακόμη στη ρύθμιση: «Παρέγραψαν» όλα τα εγκλήματα, «δια τα οποία δεν ησκήθη ποινική δίωξις μέχρι της ημέρας συγκλήσεως» κάποιας Βουλής, μελλοντικής.
Εάν επιτύγχανε το κατοπινό εγχείρημα της λεγόμενης «φιλελευθεροποίησης», με τον Μαρκεζίνη και τις ελεγχόμενες εκλογές, κατά πάσα βεβαιότητα θα επιβίωνε αυτή η ασυλία που πρόσφεραν στην αφεντιά τους οι συνταγματάρχες. Δυστυχώς για αυτούς, έπειτα από την εξέγερση του Πολυτεχνείου κατέστη ανέφικτη η «μετάσταση» τέτοιων χουντικών θεσμών στο κοινοβουλευτικό τοπίο.

Έκτο «ορόσημο»: Ήταν Μάιος του 1972, όταν η χούντα απάλλαξε τον ελληνοαμερικανό επιχειρηματία Τομ Πάππας από τις αντισταθμιστικές υποχρεώσεις, για έξι αγροτοβιομηχανικές μονάδες σε διάφορες περιοχές της χώρας (ΦΕΚ 1972/Α/72).
Αυτό ήταν το δεύτερο χατίρι των συνταγματαρχών προς τον Πάππας. Το πρώτο – πιθανότατα και το μεγαλύτερο – είχε γίνει τέσσερα χρόνια νωρίτερα (ΦΕΚ 1968/Α/201). Ήταν το «πράσινο φως» για τα εργοστάσια εμφιάλωσης της Coca- Cola, το οποίο είχαν αρνηθεί να «ανάψουν» οι προδικτατορικές κυβερνήσεις, θεωρώντας το συγκεκριμένο σχέδιο του επιχειρηματία άκρως ανταγωνιστικό προς την εγχώριο παραγωγή αναψυκτικών.

Ο Πάππας είχε απασχολήσει και για άλλο λόγο, εντονότατα, το ελληνικό πολιτικό σύστημα πριν από το πραξικόπημα: Η Ένωση Κέντρου και η ΕΔΑ είχαν καταγγείλει ως προνομιακούς … μέχρι αηδίας τους όρους της επένδυσης που είχε κάνει στη Θεσσαλονίκη, με το διυλιστήριο της ESSO, το ’62. Το φθινόπωρο του ’64, μάλιστα, η κυβέρνηση της Ένωσης Κέντρου επέβαλλε στον Πάππας τροποποίηση της συγκεκριμένης σύμβασης.

Χρηματοδότησαν και την εκστρατεία του … Νίξον!
Ο Τομ Πάππας ήταν διαπρύσιος υποστηρικτής της χούντας. Τόσο γρήγορα συντελέστηκε η μεταξύ τους οικονομική – πολιτική διαπλοκή, ώστε το 1967, στην κυβέρνηση Κόλλια , διορίστηκε υπουργός Δημόσιας Τάξης ένας προσωπάρχης του επιχειρηματία, ο Παύλος Τοτόμης. Στη συνέχεια ο Τοτόμης ανέλαβε καθήκοντα προέδρου της ΕΤΒΑ. Ο Τομ Πάππας ήταν παράλληλα υποστηρικτής και βασικός χρηματοδότης της προεκλογικής εκστρατείας του Νίξον, για τις αμερικανικές εκλογές του 1968.

«Παράλληλα»; ….Όχι ακριβώς. Κατά τα φαινόμενα ο Πάππας βρήκε τρόπο να ενώσει τις δυο μεγάλες … συμπάθειές του, την ελληνική χούντα και το Νίξον. Με δεσμούς … χρήματος. Κάτι πολύ ενδιαφέρον κατέθεσε στο αμερικανικό Κογκρέσο ο Έλληνας δημοσιογράφος Ηλίας Δημητρακόπουλος, που ζούσε στην Ουάσιγκτον: Ότι η χούντα ενίσχυσε το ταμείο της προεκλογικής εκστρατείας του Νίξον με 549.000 δολάρια.Μετρητά, ζεστά- ζεστά… Είχαν «ζεσταθεί» από τη συνεχή κίνηση!

Τα χρήματα αυτά τα είχε διοχετεύσει η CIA στην ΚΥΠ, με σκοπό να «αναβαθμιστεί» η δράση της ελληνικής Υπηρεσίας, να γίνει πιο αποτελεσματικό το αντικομουνιστικό της έργο, κλπ. Στη συνέχεια, κατ” εντολή Παπαδόπουλου και με μοχλό το Ρουφογάλη, γινόταν η «ανακύκλωση» και τα χρήματα όδευαν προς το Νίξον.
Έβδομο «ορόσημο»: Πέμπτη, 21 Σεπτεμβρίου 1972. Ο Παττακός έδωσε εντολή να «διατεθούν το ταχύτερον εις την κατανάλωσιν» τα κρέατα. Ποια κρέατα; Της Αργεντινής. Αυτά που «μαύριζαν», αυτά που θα «ξέμεναν». Τα γνωστά και ως «κρέατα Μπαλόπουλου». Μαζί με το «Τάμα», ίσως το πιο … εμβληματικό σκάνδαλο της χούντας!

Ο Μιχάλης Μπαλόπουλος ήταν υφυπουργός Εμπορίου. Αυτός κι ο Γενικός Διευθυντής του Υπουργείου, ο Ζαφείρης Παπαμιχαλόπουλος, κάθισαν στο εδώλιο για το σκάνδαλο των κρεάτων. Σκάνδαλο … πολυεπίπεδο, με κατηγορητήριο πλούσιο!

Η σοβαρότερη κατηγορία σε βάρος των δυο, ήταν πως χρηματίζονταν «κατά συρροήν» από μεγαλέμπορους της Ροδεσίας που επεδίωκαν να αποκτήσουν μονοπωλιακά προνόμια στην εισαγωγή κρέατος. Αποτέλεσμα της συγκέντρωσης αδειών εισαγωγής σε χέρια λίγων ήταν οι ανατιμήσεις στις τιμές του κρέατος – ίσως, ακόμη, οι ευνοημένοι έμποροι να ήθελαν έτσι να καλύπτουν και τα έξοδα των δωροδοκιών…

Απαγορεύτηκε, επίσης, για κάποιο διάστημα η διάθεση ντόπιου κρέατος, ώστε να προωθηθούν στην αγορά τα προβληματικά, εκείνα της Αργεντινής. Η προαναφερθείσα εντολή του Παττακού ήταν γραπτή και αναγνώστηκε στο δικαστήριο.

Ο Μπαλόπουλος έγινε σλόγκαν και … στα γήπεδα

Ο Μπαλόπουλος καταδικάστηκε τον Ιούνιο του ’74 σε ποινή φυλάκισης 3,5 ετών, η οποία μειώθηκε σε 14 μήνες το 1976. Το σκάνδαλο των κρεάτων ήταν το μοναδικό που «έστειλε» στο εδώλιο αξιωματούχους της χούντας, προτού καταρρεύσει η χούντα. Η εξήγηση είναι η ίδια με εκείνη, για τη δημοσιοποίηση των ατασθαλιών του «Τάματος»: Ο Ιωαννίδης επιθυμούσε να καταδείξει ότι ήταν αναγκαία, από ηθικής πλευράς, η ανατροπή του Παπαδόπουλου.
Κάπως έτσι έμεινε στην … Ιστορία το όνομα του Μπαλόπουλου, τον οποίον περιέβαλαν επίσης επίμονες φήμες για ατασθαλίες στον ΕΟΤ, όταν ήταν γραμματέας του οργανισμού.
Το σκάνδαλο των κρεάτων ενέπνευσε και τους … φιλάθλους. Εάν κάποιος ποδοσφαιριστής δεν απέδιδε καλά, η κερκίδα τον αποκαλούσε με ευκολία«βόδι Αργεντινής» ή «κρέας του Μπαλόπουλου».
Μέσα σε αυτή τη … θύελλα των σκανδάλων, φάνταζαν «παρωνυχίδες» ήσσονος σημασίας οι απ” ευθείας αναθέσεις – χωρίς διαγωνισμούς- έργων σε διάφορες εταιρείες. Όσο για τη «λιτή» ζωή που έκαναν οι συνταγματάρχες και οι δικοί τους άνθρωποι, θα άξιζε τον κόπο να διαβάσει κανείς τις εξιστορήσεις της Ντέλλας Ρουφογάλη, τόσο για τη δική της ντόλτσε βίτα, όσο και για τη χλιδή της διαμονής της ίδιας και της Δέσποινας Παπαδοπούλου στο Παρίσι, όταν – κάποια στιγμή- το επισκέφθηκαν οι δύο τους.

Για την συνηθισμένη εν Ελλάδι ζωή της, η Ντέλλα Ρουφογάλη έχει πει:

«Αρχίζω να ράβω την καινούρια μου γκαρνταρόμπα στους μετρ της ραπτικής για τους οποίους μέχρι τώρα έκανα επιδείξεις. Η ζωή μου έχει αλλάξει τελείως, το ίδιο και η συμπεριφορά όλων απέναντί μου. Μου φέρονται με έκδηλο σεβασμό και τα κομπλιμέντα τους είναι υπερβολικά. Αλλά μου αρέσει. Εγώ εξακολουθώ να φέρομαι φιλικά προς τους παλιούς γνωστούς και τους καινούριους, πλούσιους φιλοχουντικούς επιχειρηματίες που πληθαίνουν μέρα με τη μέρα μαζί με τα ραβασάκια για ρουσφέτια. Αισθάνομαι πως έχω υποχρέωση να εξυπηρετήσω τους πάντες. Ο Μιχάλης συνήθως δεν αρνείται. Γεύομαι τη δύναμη της εξουσίας, και με μαγεύει» (Λεωνίδας Παπάγος, «Σημειώσεις 1967-1977»).

«Χαβιάρι Περσίας και παγωμένα καβούρια Αλάσκας»


Υπήρχαν όμως και τα .. έκτακτα περιστατικά, όπως οι αρραβώνες της με το Ρουφογάλη. «Την επόμενη βδομάδα καινούρια δώρα, καινούριες ανθοδέσμες, φρέσκα ψάρια απ” όλα τα νησιά της Ελλάδας, κούτες με το καλύτερο χαβιάρι της Περσίας και παγωμένα καβούρια της Αλάσκας καταφθάνουν στο σπίτι. Δεν ξέρω τι να τα κάνω».

Για την Ιστορία: Τους αρραβώνες του ζεύγους τίμησαν προβεβλημένοι επιχειρηματίες, όπως οι Λάτσης και Κιοσέογλου. Στο γάμο τους; Το … αδιαχώρητο. Θυμάται η Ντέλλα: «Ο Παύλος Βαρδινογιάννης, ο εφοπλιστής Θεοδωρακόπουλος με το γιο του τον Τάκη, ο Κώστας Δρακόπουλος των διυλιστηρίων, ο Νίκος Ταβουλάρης των ναυπηγείων, το ζεύγος Μποδοσάκη, ο Αγγελος Κανελλόπουλος των τσιμέντων “Τιτάν” με τη γυναίκα του, ο Τομ Πάππας, ο Γ. Λύρας, ο Γιώργος Ταβλάριος, εφοπλιστής από τη Νέα Υόρκη με τη γυναίκα του και ο Γιάννης Λάτσης με τη μεγάλη του κόρη, αφού η γυναίκα του την ίδια μέρα πάντρευε την ανηψιά της σε άλλη εκκλησία».
Αυτή ήταν λοιπόν η … αδιάφθορη δικτατορία! Αναμφιβόλως, η χούντα μετέφερε … πολύ μακριά τη σκυτάλη της διαφθοράς, την οποία – για να είμαστε ακριβείς- παρέλαβε από τα προγενέστερα χρόνια.
Υπενθυμίσεις επιγραμματικές: Σκάνδαλο «Siemens» που προκάλεσε και τη ρήξη στις σχέσεις του Παπάγου με τον Μαρκεζίνη, το 1954. Άφθονα… κλέη της οκταετίας (1955- 63) Καραμανλή, από τα «βραχώδη οικόπεδα της Φιλοθέης» και τα φουσκωμένα κέρδη εργολάβων, μέχρι την ηλεκτροδότηση της «Πεσινέ» με όρους σκανδαλωδώς ευνοϊκούς. Απόφαση της Βουλής, τον Φεβρουάριο του 1965, να παραπέμψει σε ειδικό δικαστήριο τους Κ. Καραμανλή, Π. Παπαληγούρα και Ν. Μάρτη για την «Πεσινέ». Επτά εν συνόλω υπουργοί και δυο υφυπουργοί του «εθνάρχη» που αντιμετώπισαν – σε κοινοβουλευτικό επίπεδο- κατηγορίες περί βλάβης του δημοσίου συμφέροντος και περί παράνομης διάθεσης μυστικών κονδυλίων. (Προτείνει κανείς να εκλάβουμε ως απόδειξη αθωότητας το «κουκούλωμα» που – κατά τα ειωθότα- ακολούθησε; ). Εξαγορές βουλευτών στην περίοδο της αποστασίας, το 1965.

Ακόμη κι ο ελληνικός κινηματογράφος των middle 60ς κατοχύρωσε ως σήμα κατατεθέν της εποχής τα … αρπακτικά του Μαυρογιαλούρου. Τυχαίο; Δεν νομίζουμε…

Εάν λοιπόν όλα αυτά στιγμάτισαν την εικοσαετία 1954- 1974, γιατί σήμερα τόσα στόματα πιπιλίζουν μονότονα την «καραμέλα» πως η διαφθορά και το ρουσφέτι γεννήθηκαν το …’74 και είχαν μαμά τη Μεταπολίτευση; Ας δώσει ο καθένας την απάντηση που θεωρεί σωστή.


Πέμπτη, 28 Μαρτίου 2013

ΗΠΑ: «Εκκωφαντική σιωπή» για τη Κύπρο… Τι επιδιώκει η Ουάσιγκτον;; | Hellas Now

20/3/13

Και ενώ μετά την ληστρική επιδρομή των Γότθων στην Μεγαλόνησο η Ανατολική Μεσόγειος φλέγεται, αφού εάν η Λευκωσία καταρρεύσει μόνο η φαντασία μπορεί να μας σταματήσει...
από το να σκεφτούμε το τι ακριβώς θα έκανε ο «Αττίλας», αλλά και το τι θα συμβεί στην Ελλάδα κι ενώ οι άνθρωπος που κάθεται στον θώκο του Τάσσου Παπαδόπουλου σε διάγγελμά του προς τον «Ελληνισμό» μας θυμίζει τους λόγους των τελευταίων τριών πρωθυπουργών της χώρας μας (εξαιρουμένου φυσικά του κυρίου Πικραμένου) και ενώ η Μόσχα περνάει σε μία κίνηση την οποία σε προηγούμενη ανάρτησή μας τη χαρακτηρίσαμε ως «ματ» αφού στο επικοινωνιακό πεδίο τουλάχιστον, ακόμα δηλαδή κι εάν η Λευκωσία δεν αποδεχτεί τίποτα, μόνο κερδισμένη θα βγει η Ρωσία…


…Από την περιοχή υπάρχει ένας απόντας ο οποίος με την εκκωφαντική σιωπή του δημιουργεί σκέψεις για το εάν αντιλαμβάνεται το τι ακριβώς παίζεται στην Ανατολική Μεσόγειο ή για το τι ακριβώς επιδιώκει. Και αυτός ο «απόντας» αυτός δεν είναι άλλος από τις ΗΠΑ.



Του Δρ. Γεωργίου Κ. Φίλη_ Τον ρόλο του «επιτήδειου ουδέτερου» φαίνεται να παίζουν οι ΗΠΑ αφού από τα επίσημα κανάλια για την ώρα δεν υπάρχει «ούτε φωνή ούτε ακρόαση», ειδικά για ένα θέμα το οποίο έχει να κάνει τόσο με την ενεργειακή ασφάλεια της Ευρώπης όσο και με το νομισματικό μέλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης, θέμα το οποίο είναι άμεσα συνυφασμένο με την ύπαρξη και τη λειτουργία των καπιταλιστικών αγορών και κατ’ επέκταση την ισοτιμία του δολαρίου, αλλά και την ανάκαμψη της αμερικανικής οικονομίας.



Είναι πολύ πιθανόν τις αμέσως επόμενες ώρες ο Λευκός Οίκος να προβεί σε κάποιες ανακοινώσεις /νουθεσίες, προς όλες τις πλευρές, αλλά και μέσω του Δ.Ν.Τ. να συστήσει «αυτοσυγκράτηση» και «περισυλλογή» έτσι ώστε να αποφύγουμε τον κάβο. Πηγές στην Ουάσιγκτον αναφέρουν ότι η θέση των ΗΠΑ εκφράστηκε αρμοδίως στην Ευρώπη και περιγράφεται ως «λύση τώρα» στο πρόβλημα της Ευρωζώνης.



Είναι επίσης προφανές πως η Ουάσιγκτον, μετά την διατύπωση της ετοιμότητας της Μόσχας να παράσχει βοήθεια, θα ήθελε να προχωρήσει σε κάποια κίνηση η οποία να επιχειρήσει να ισορροπήσει τη κατάσταση και τις εντυπώσεις, που δημιουργήθηκαν σε αυτό που ονομάζουμε «Ελληνισμό» (όχι οι «κυβερνήσεις», δεν έχουν καμία πραγματική εξουσία), ώστε να επηρεάσει το πώς αντιλαμβάνονται τα τεκταινόμενα. Με άλλα λόγια, η Ουάσιγκτον αναμένεται να τηρήσει στάση «κατανόησης» προς τον Κυπριακό Ελληνισμό, αλλά και συμβουλευτικής προς την κατεύθυνση της «συμμόρφωσης» της Λευκωσίας στις αποφάσεις του Eurogroup.



Με άλλα λόγια οι ΗΠΑ κρατούν και θα κρατήσουν μία στάση την οποία στη πατρίδα μας το λέμε «και με τον αστυφύλαξ και με τον χωροφύλαξ». Ωραία, θα έλεγε κάποιος, «γιατί όμως σε μία τόσο κρίσιμη για τη περιοχή, για την ΕΕ και για την Ευρασία ειδικότερα στιγμή, εάν κάποιος λάβει υπόψη του τη ρωσική κίνηση, οι ΗΠΑ στην ουσία σιωπούν;».



Η απάντηση έχει δύο σκέλη, ένα απλό και ένα λίγο πιο πολύπλοκο. Το πρώτο σκέλος συνδέεται με τον αγγλοσαξονικό τρόπο ανάπτυξης της διπλωματίας, ο οποίος προσπαθεί μέσω διαπραγματεύσεων, μακριά από τις κάμερες και τα μικρόφωνα, να επιτύχει τα επιθυμητά αποτελέσματα. Δεν θα πρέπει να ξεχνάμε πως οι ΗΠΑ είναι μία ηγεμονική δύναμη τα τελευταία πενήντα έτη, με αποτέλεσμα να έχει μάθει να διαπραγματεύεται, αποτελεσματικά, σιωπηλά και σκληρά ακολουθώντας το Αγγλοσαξονικό παράδειγμα και την παράδοση του αυτοκρατορικού Λονδίνου.



Με άλλα λόγια η Ουάσιγκτον μπορεί αυτή τη στιγμή να μεταφέρει μηνύματα και να διαλέγεται χωρίς παράτες και θορύβους οι οποίοι καίνε πολλές φορές μία διπλωματική προσπάθεια. Στην επιλογή αυτή συμβάλλει και η εσωτερική κατάσταση στις ΗΠΑ με τη γενικότερη αναδίπλωση της χώρας στις διεθνείς υποθέσεις, εξαιτίας της προτεραιότητας αντιμετώπισης των 16 σχεδόν τρισεκατομμυρίων δολαρίων χρέους, το οποίο εκ των πραγμάτων κάνει τον Ομπάμα να φαίνεται… λιγότερο «πλανητάρχης».



Ο δεύτερος λόγος, είναι βέβαια ο πλέον πολύπλοκος και δυσκολονόητος, σίγουρα στους «λογιστές» που μας κυβερνούν (άλλοι προτιμούν ακόμα και το… Γερμανοτσολιάδες!), όσο και στον αδαή Ελλαδίτη και Κύπριο πολίτη ο οποίος βλέπει τον Ελληνισμό τα τελευταία τρία έτη να σύρεται σιδηροδέσμιος στο Βερολίνο. Είναι εκπληκτικό πως οι εγκεφαλικά ανάπηροι, όταν αναφερόμαστε σε θέματα γεωπολιτικής, ηγέτες της Γερμανίας για κάποιον μαγικό λόγο πιστεύουν πως ό,τι δεν κατάφεραν τη περίοδο 1914-18 και 1939-45 θα καταφέρουν σήμερα μέσω του Ευρώ τους και μέσω της ΕΕ η οποία από μία «Ευρώπη των Πατρίδων» κάθε μέρα αποδεικνύει πως μετατρέπεται σε μία «Κεντρευρώπη» του Γερμανικού Ράιχ.



Η καγκελάριος Μέρκελ ως ένας άλλος Φρειδερίκος Μπαρμπαρόσα, Γερμανός Αυτοκράτορας του Μεσαίωνα, με τις ορδές της καταστρέφει και ληστεύει τον ελληνισμό, όπως ακριβώς ο πρόγονός της προσπάθησε να κάνει στο Βυζάντιο του δωδεκάτου αιώνα, με πρόφαση τότε τη… Σταυροφορία. Ξεχνάει όμως η ηγεσία των Γερμανών πως στη προσπάθεια αυτή, μπορεί να κατάφεραν πλήγματα στο μεσαιωνικό ελληνικό κράτος, ο Μπαρμπαρόσα όμως «μας άφησε χρόνους» στην ίδια τη γη που προσπάθησε να λεηλατήσει (και όχι πολύ ηρωικά) και να σβήσει από τον χάρτη. Έτσι και σήμερα η ηγεσία του Βερολίνου με τους εγχώριους αντιπροσώπους δεν φαίνεται να αντιλαμβάνεται μέσα στην αλαζονεία που τη χαρακτηρίζει πως η όλη κατάσταση θα γυρίσει μπούμερανγκ.



Αφήνοντας λοιπόν τη μεσαιωνική ιστορία των ελληνο-γερμανικών σχέσεων περνάμε στο προκείμενο:



Πόσο λοιπόν περίεργο θα ήταν οι ΗΠΑ να αφήνουν τη Γερμανία ανενόχλητη να κάνει αυτά που κάνει, απλά και μόνο για αν την αφήσουν να εκτεθεί στους… υποτακτικούς της, στα μάτια ολόκληρης της μεσογειακής και όχι μόνο Ευρώπης, ειδικά στην κοινή γνώμη Ελλάδας και Κύπρου; Παρεμπιπτόντως, να τους θυμίσουμε ότι ο Ελληνισμός, προς απογοήτευση αρκετών «εταίρων», εξακολουθεί να διαβιεί στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, τι να κάνουμε δεν κατάφεραν να μας καθαρίσουν από την εποχή των Γότθων), και πόσο περίεργο θα ήταν οι Αγγλοσάξονες που γνωρίζουν το «στιλ» εξουσίας των Γερμανών, να τους αφήνουν να οδηγήσουν σε εσωτερική κατάρρευση το Ευρώ;



Και γιατί όχι και σε επανάσταση ενδεχομένως τους λαούς της Μεσογείου, κατά των «ηγεσιών», έτσι ώστε η οριστική κατάρρευση της γερμανική ηγεμονίας να φανεί ως «ατύχημα» και ως αποτέλεσμα των «κακών χειρισμών του Βερολίνου» που εξόργισαν τους Ευρωπαίους και ξεθώριασαν το όραμα της ενωμένης Ευρώπης; Έτσι δεν έγινε δύο φορές τα τελευταία εκατό έτη; Μήπως αυτό θα άνοιγε τον δρόμο για ακόμα μία φορά ώστε να έρθουν οι Ατλαντικοί μας σύμμαχοι ως «απελευθερωτές»; Με τα «ηγετικά διαπιστευτήρια» του Βερολίνου, δεν φαντάζει καθόλου κακό, για τέτοιο χάλι μιλάμε…



Είναι τυχαίο πως η Τρόικα, ενώ αποτελείται ΚΑΙ από το ΔΝΤ το οποίο στην ουσία εκπροσωπεί τις ΗΠΑ (μόνο οι ΗΠΑ έχουν δικαίωμα veto στις αποφάσεις του Ταμείου), στην ουσία έχει περάσει στην ελληνική αλλά και νοτιοευρωπαϊκή κοινή γνώμη ως «γερμανική»; Δηλαδή πόσο μειωμένης αντιληπτικής ικανότητας θα έπρεπε να είναι κάποιος στο Βερολίνο – και προφανώς ανιστόρητος… – για να πιστεύει πως δεν έχει σημασία το πώς τον αντιμετωπίζουν εκατοντάδες εκατομμύρια Ευρωπαίων πολιτών, αρκεί να ελέγχει απλά τις κυβερνήσεις τους;



Κλείνοντας να δώσουμε το επιχείρημα ξανά περιληπτικά, ότι οι ΗΠΑ στο πλαίσιο της αγγλοσαξονικής γεωπολιτικής παράδοσης, είναι πολύ πιθανό να θέλουν επί της ουσίας να αποδυναμώσουν τη Γερμανία, αλλά αυτό θα πρέπει να φανεί ως «ατύχημα». Γι’ αυτό την αφήνουν να εκτίθεται. Το ατύχημα θα πρέπει να συμβεί με υπαιτιότητα του Βερολίνου, άρα η Ουάσιγκτον πολύ σοφά αφήνει τη Γερμανία να κινείται με τον συγκεκριμένο τρόπο επειδή γνωρίζει, έχει την εμπειρία της υπερδύναμης να γνωρίζει πως στο τέλος οι γεωπολιτικές δυνάμεις θα θάψουν στη λήθη της ιστορίας τους λογιστές οι οποίοι πιστεύουν πλέον πως και μέσω ληστειών και εκβιασμών θα «ελέγξουν» λαούς και κοινωνίες.



Ο απώτερος σκοπός των Αγγλοσαξόνων θα είναι να αποδυναμώσουν τη Γερμανία, όχι να καταστρέψουν την ΕΕ. Κι αυτό διότι το καπιταλιστικό σύστημα θα πρέπει να λειτουργεί, οι ευρωατλαντικές σχέσεις θα πρέπει να αναθερμανθούν, οι ΗΠΑ θα πρέπει να ελέγξουν τις ενεργειακές πηγές της Μεσογείου, που θα τροφοδοτούν ασφαλώς στην ΕΕ για να τη βοηθήσουν να λειτουργεί ανεξάρτητα και τέλος, σε καμία περίπτωση να μην επιτρέψουν τη υπερβολικά στενή «σύνδεση» Μόσχας-Βερολίνου…



Όποιος γνωρίζει τα βασικά της Αγγλοσαξονικής γεωπολιτικής θεωρίας θα αντιληφθεί πως πρώτον, οι ΗΠΑ και η Μεγάλη Βρετανία δεν θα επιτρέψουν ποτέ μία Γερμανική Ευρώπη, άρα θα αφήσουν το Βερολίνο να καταρρεύσει υπό το βάρος των επιλογών του, και δεν θα επιτρέψουν σε μία ενωμένη Γερμανική Ευρώπη να συνδεθεί περισσότερο με τη Ρωσία (αποτροπή συμμαχίας δύο μεγάλων δυνάμεων στην Ευρασία), διότι τότε θα κινδυνεύει η θέση τους στη Παγκόσμια Νήσο (Ευρασία-Αφρική).



Με άλλα λόγια, οι ΗΠΑ ενδεχομένως και να ωθήσουν εμμέσως τη Γερμανία να συνεχίσει την άσκηση πιέσεων, ενδεχομένως και θα προσπαθήσουν να δελεάσουν τη Ρωσία ακόμα και να στραφεί κατά του Βερολίνου (θέμα τεράστιο εάν κάποιος λάβει υπόψη του την ενεργειακή εξάρτηση Μόσχας-Βερολίνου). Και δυστυχώς είναι πολύ πιθανό να αφήσουν τον Ελληνισμό να καταρρεύσει οικονομικά, έτσι ώστε να ξεκινήσει η «αλυσιδωτή αντίδραση» για την… αποκαθήλωση της Γερμανίας. Φυσικά, μετά θα έρθουν ως «ελευθερωτές», οι οποίοι θα μας βοηθήσουν να ορθοποδήσουμε και να εκμεταλλευτούμε τα κοιτάσματα, κάνοντας μπίζνες μαζί μας, ενδεχομένως όμως συνεργαζόμενοι και με τους Ρώσους!



Ο Ελληνισμός εάν δεν αντιληφθεί αυτά που γράφουμε και λέμε τα τελευταία χρόνια από το «defence-point.gr» δεν πρόκειται να κατανοήσει τις εξελίξεις ώστε να είναι σε θέση να διαχειριστεί τα επερχόμενα προς το μεγαλύτερο δυνατόν όφελός του. Το σίγουρο πλέον είναι πως κάθε ιδεολογία ή/και ιδεολόγημα δεν έχει πλέον θέση στη πολιτική που θα πρέπει ακολουθήσουμε. Το μόνο μας σύνθημα θα πρέπει να είναι η «επιβίωση του Ελληνισμού» και τίποτα άλλο.



«Ταμπού» πλέον δεν είναι ούτε η ΕΕ, ούτε το Ευρώ, ούτε οι «εταίροι», διότι οι συγκεκριμένοι παράγοντες μόνο κακό στην.. υγεία μας έχουν κάνει και τον τελευταίο καιρό απειλούν και την ίδια μας την ύπαρξη.



Το έχουμε άραγε καταλάβει, ή όταν το δούμε θα είναι πλέον αργά;

elnewsgr
 

Κυριακή, 24 Μαρτίου 2013

Στην Ουρουγουάη χτυπά η καρδιά της Ελλάδας!


Από τον Δημήτρη Παρούση
 
            Στη λατινική Νότιο Αμερική, ζεί και βασιλεύει το Ελληνικό Πνεύμα! Στην Ουρουγουάη δε, υπάρχουν χιλιάδες ουρουγουανοί οι οποίοι ομιλούν...άπταιστα Ελληνικά και πολλοί απο αυτούς...Αρχαία Ελληνικά!
http://1.bp.blogspot.com/-LI-Alnst1Ec/UNR3c2c0fnI/AAAAAAABI9E/RbuEmFtIoMk/s640/omogeneia.jpg
 
         Στην Ουρουγουάη συμβαίνει το παράδοξο φαινόμενο να υπάρχουν πάνω από 3.000 Έλληνες μετανάστες αλλά και διπλάσιος αριθμός Ουρουγουανών που μιλούν ελληνικά. Σε αυτή τη μικρή χώρα της Λατινικής Αμερικής οι πολίτες της δεν είναι απλά φιλέλληνες, είναι ελληνολάτρες.

         Σε πρόσφατη έρευνα της Eurostat το μεγαλύτερο ποσοστό των ερωτηθέντων Ουρουγουανών απάντησε ότι πολιτιστικά ταυτίζονται με την Ευρώπη και στην δεύτερη ερώτηση για το ποιά χώρα από την Ευρώπη έρχεται πρώτη στο μυαλό τους, η πλειοψηφία απάντησε: Η Ελλάδα.

         Η εκπαίδευση στην Ουρουγουάη είναι σε πολύ υψηλό επίπεδο και από μικρά παιδιά μαθαίνουν για την Ελλάδα. Μάλιστα στο Μοντεβιδέο έρχονται χιλιάδες φοιτητές από άλλες χώρες της Λατινικής Αμερικής τόσο για την ποιότητα των σπουδών, όσο και γιατί η Παιδεία εδώ είναι δωρεάν με πολλές παροχές και κίνητρα για τους φοιτητές.
          Έτσι εξηγείται κατά ένα μέρος η ελληνολατρία. Λέξη που την πρωτοάκουσα στην Ουρουγουάη, έναν από τους σταθμούς της περιπλάνησής μου στον κόσμο.
 
http://1.bp.blogspot.com/_wwi9U6giztQ/SpaOMg8KOXI/AAAAAAAAAnI/OYa6Mn-QFFo/s640/uruguay7.jpg
Αγαλμα του Προμηθέα στην παλτεία Avenida Independencia του Μοντεβιδέο
            Οι περισσότεροι Ουρουγουανοί που συνάντησα ήξεραν και κάποιες ελληνικές λέξεις. Κάποιοι μάλιστα αντί να μάθουν αγγλικά επέλεξαν τα ελληνικά (εμείς αντί να μάθουμε ελληνικά, επιλέγουμε τα αγγλικά!). Όπως ο Λουίς, η Ταμπάρε, ο Βαλεντίν.

             Ο Valentin Abitante και πολλοί άλλοι δεν γνωρίζουν άλλες γλώσσες. Μόνο τη μητρική τους και ελληνικά.

           Η Μαργκαρίτα μιλά άπταιστα ελληνικά. Σπίτι της θα ακούσεις   ελληνική μουσική. Ακόμη και βιντεοκασέτες από τις "Τρεις Χάριτες" και τους "Απαράδεκτους". Από το ίντερνετ παρακολουθεί ελληνική τηλεόραση!!!

           «Χιλιάδες Ουρουγουανοί, ανάμεσά τους κι εγώ, μάθαμε να μιλάμε την Ελληνική Γλώσσα. Μάθαμε να λατρεύουμε την Ελλάδα και τον Ελληνικό Πολιτισμό. Είχαμε την τύχη να νιώσουμε την ουσία του. Πιστεύω αυτό που είπε ο Νίτσε ότι ο κόσμος μπορεί να είναι όσο θέλει σκοτεινός, όμως αρκεί να παρεμβάλουμε σε αυτόν ένα κομμάτι ελληνικής ζωής για να φωτιστεί αμέσως άπλετα». Κουβέντες της Margarita Larriera.

           Η Margarita Larriera είναι σήμερα διευθύντρια του Ιδρύματος «Μαρία Τσάκος» που ιδρύθηκε το 1978 από τον καπετάν Παναγιώτη Ν. Τσάκο με σκοπό τη διάδοση της ελληνικής γλώσσας και του ελληνικού πολιτισμού.

            Όσοι Ουρουγουανοί είχαν την τύχη να έλθουν στην χώρα μας και αντίκρισαν τον Παρθενώνα, δάκρυσαν.

          «Εσείς οι Έλληνες υποτιμάτε αυτό που έχετε. Όταν πρωτοείδα τον Παρθενώνα στα 50 μου χρόνια, εγώ και ο άντρας μου βάλαμε τα κλάματα. Οι Έλληνες φίλοι μας που ήταν μαζί μας μάς κοίταξαν περίεργα. Δεν μπόρεσαν να καταλάβουν γιατί. Ούτε εμείς περιμέναμε να αντιδράσουμε έτσι. Τα δάκρυα ίσως ήταν ένας τρόπος για να εκφράσουμε όσα αισθανόμασταν και δεν μπορούσαμε να τα εξηγήσουμε με λόγια. Και πίστεψέ με Δημήτρη, ακόμα και σήμερα θεωρώ μεγάλη τιμή μου που είδα με τα μάτια μου και άγγιξα με τα χέρια μου τον Παρθενώνα και όλα όσα συμβολίζει για την Ελλάδα αλλά και για τον κόσμο ολόκληρο». Λόγια της Σίλβιας, μιας ακόμη Ουρουγουανής που συνάντησα στο Μοντεβιδέο.

            Ο Κάρλος είναι 28 χρόνων. Πριν δύο χρόνια βρέθηκε στην Ελλάδα. Όταν του είπαν ότι αυτό που βλέπει είναι η Ακρόπολη, απομακρύνθηκε από την παρέα του και κάθισε σε μια γωνιά του δρόμου. Δεν ήθελε να τον δουν να κλαίει.

           Επισκέφθηκα τον Sergio William Carzolio. Εμαθε για το www.godimitris.gr από μια συνέντευξή μου σε έναν τοπικό ραδιοφωνικό σταθμό. Ζήτησε να με δει. Βρεθήκαμε στο σπίτι του. Βέρος Ουρουγουανός.

           Έμαθε ελληνικά γιατί δούλευε σε ελληνικά καράβια και έκανε πολλούς Έλληνες φίλους. «Οι καλύτεροι μου φίλοι ήταν Έλληνες. Φανταστικοί άνθρωποι. Άρχισα να κάνω μαθήματα στην ελληνική κοινότητα του Μοντεβιδέο και μετά από το 1978 άρχισα να παρακολουθώ τα μαθήματα στο Ιδρυμα Τσάκος. Σιγά-σιγά όταν ήμουν στα βαπόρια άρχισα να καταλαβαίνω τα ελληνικά τραγούδια. Ενδιαφέρθηκα για την ελληνική ποίηση. Ήθελα να μιλώ σωστά ελληνικά. Στα πλοία η γλώσσα των ελλήνων ήταν φτωχή. Ήθελα περισσότερα. Εμαθα περισσότερα. Αυτές τις μέρες ξανάπιασα το Μαραμπού του Νίκου Καββαδία. Μια φορά την εβδομάδα, είμαστε μια παρέα Ουρουγουανών που συναντιόμαστε και μιλάμε ελληνικά για να κάνουμε πρακτική».

         Ο Sergio αν και καθολικός εδώ και 30 χρόνια πηγαίνει στην ελληνική ορθόδοξη εκκλησία. Στην ατζέντα του από τη μια πλευρά έχει τα στοιχεία του και τα τηλέφωνα ανάγκης και στην άλλη το Πάτερ Ημών. «Αισθάνομαι πια σαν Έλληνας. Έζησα πολλά χρόνια στα βαπόρια με Έλληνες. Πλέον σκέφτομαι σαν Έλληνας».

            «Βλέπω τους Έλληνες σαν να είμαστε αδέλφια. Να ξέρουν ότι σε αυτή τη χώρα υπάρχουν φιλέλληνες που στην ανάγκη είναι έτοιμοι να βοηθήσουν και να τους υπερασπιστούν».

           Φεύγοντας μου έδωσε σε ένα κομμάτι χαρτί μια παράγραφο από σημειώσεις του Νίκου Καζαντζάκη.«Πρέπει αλήθεια να είμαστε περήφανοι για τη σύμπτωση αυτή να γεννηθούμε Έλληνες. Και συνάμα να νιώθουμε κάθε στιγμή, σε κάθε μας λόγο, σε κάθε γραμμή και στοίχο που γράφουμε πως έχουμε μεγάλη ευθύνη».

           Η Circe Maia, πολύ γνωστή ποιήτρια στην Ουρουγουάη, άκουσε πριν χρόνια την ελληνική εκπομπή του Αλέξανδρου Πανταζόγλου, στο Radio Continente 730 AM όπου εδώ και 35 χρόνια εμπλουτίζει τα ερτζιανά της Ουρουγουάης με ελληνικό λόγο και μουσική. Άκουσε τον Πανταζόγλου να μεταφράζει στοίχους του Ρίτσου. Γοητεύτηκε. Άρχισε να μαθαίνει ελληνικά. Πρόσφατα δημοσίευσε μια εργασία της με τίτλο «Προσεγγίζοντας τον Ρίτσο».
 
http://4.bp.blogspot.com/_wwi9U6giztQ/SpaP1l0JLFI/AAAAAAAAAnQ/Rgq2wCX3WwI/s640/2949332540_ae9857fa13.jpg
Το Αγαλμα του Σωκράτη έξω από τη Εθνική Βιβλιοθήκη του Μοντεβιδέο
             Ένα δημόσιο σχολείο στην Ουρουγουάη ονομάζεται Grecia (Ελλάδα). Οι μαθητές είναι όλοι τους παιδιά Ουρουγουανών. Το ίδιο και οι δάσκαλοί τους. Όμως κάθε 25η Μαρτίου και 28η Οκτωβρίου γιορτάζουν σαν Έλληνες. Τραγούδια, θεατρικά, ποιήματα. Να ακούς από αυτά τα μικρά παιδιά τον εθνικό μας ύμνο. Μάλιστα επειδή ο εθνικός ύμνος της Ουρουγουάης διαρκεί περίπου 6 λεπτά και ο δικός μας ούτε ένα, τα παιδιά αυτά λένε περισσότερους στοίχους του Δ. Σολωμού, έτσι ώστε να υπάρχει μια. . . ισορροπία. Ακόμη και η σημαία είναι σχεδόν ίδια με την ελληνική. Αν δεν κυματίζουν τις μπερδεύεις. Απλά αντί για σταυρό, έχει έναν κίτρινο χαρούμενο ήλιο.

           Έξω από τη Εθνική Βιβλιοθήκη του Μοντεβιδέο, δίπλα στην είσοδο, βρίσκεται το άγαλμα του Σωκράτη.
            Στην παραλιακή ένα πάρκο ονομάζεται Αθήνα και έχει την προτομή του Ομήρου. Ο κεντρικότερος δρόμος της παλιάς πόλης κάτω από το λόφο ονομάζεται Grecia. Ενα από τα ομορφότερα νεοκλασικά κτίρια στο κέντρο της πόλης στην πρόσοψή του γράφει: Αθηναίος. Σε όλα τα βιβλιοπωλεία θα βρεις βιβλία ελλήνων συγγραφέων και ποιητών. Ακόμη και στα πολύ μικρά.

            Πρόσφατα με πρωτοβουλία της ελληνικής πρεσβείας, στο υπουργείο Εξωτερικών της Ουρουγουάης πραγματοποιήθηκε έκθεση φωτογραφίας με βυζαντινές εικόνες. Η συμμετοχή ήταν τόσο μεγάλη που διήρκεσε διπλάσιο χρόνο από τον προγραμματισμένο. Δεκάδες τα σχολεία που την επισκέφθηκαν.

            Όταν έρχονται Έλληνες καλλιτέχνες ή ανεβαίνουν ελληνικά έργα στο θέατρο, οι αίθουσες είναι γεμάτες από κόσμο.

            Η ελληνική κοινότητα έχει συνδράμει πολλά για να στηριχτεί ο φιλελληνισμός. Είναι από τις παλαιότερες ελληνικές κοινότητες στη Λατινική Αμερική. Στην αυλή της υπάρχει η μοναδική ελληνική ορθόδοξη εκκλησία της Ουρουγουάης.

            Πάρα πολλά έχει προσφέρει και το Ίδρυμα Μαρία Τσάκος το οποίο εδώ και σχεδόν 30 χρόνια παρέχει δωρεάν μαθήματα σε όσους θέλουν να μάθουν ελληνικά. Μέχρι σήμερα από τις αίθουσές του έχουν περάσει περισσότεροι από 4.000 μαθητές. Πολλοί από αυτούς κατέχουν υψηλές θέσεις. Όπως ο διοικητής της Τράπεζας της Ουρουγουάης, συνεργάτες υπουργείων, διπλωμάτες, διευθυντές δημόσιων υπηρεσιών.

           Στην Ουρουγουάη είδα για πρώτη φορά ένα πραγματικό καρπό της απλόχερης διασποράς του ελληνικού πολιτισμού. Γνώρισα Έλληνες συγγενείς εκ πνεύματος.
 

ΚΟΡΥΦΑΙΟΙ ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΙ ΕΠΙΚΡΙΝΟΥΝ ΤΟΥΣ ΕΥΡΩΠΑΙΟΥΣ ΓΙΑ ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ

March 23rd, 2013 | Author:
MerkelSynodos231112sk«H κυπριακή κρίση αποδεικνύει για μία ακόμα φορά ότι οι χειρισμοί της ΕΕ και ΕΚΤ για την αντιμετώπιση της κρίσης χρέους στην ευρωζώνη όχι μόνο αποτυγχάνουν, αλλά στην πραγματικότητα δημιουργούν επιπρόσθετα προβλήματα». Αυτό υποστηρίζει ο γνωστός οικονομολόγος και συγγραφέας Satayajit Das, με άρθρο του στην εφημερίδα The Australian.
«Η λήψη αποφάσεων με πολιτικά κριτήρια», αναφέρει «τόσο στην περίπτωση της Ελλάδας όσο και τώρα στην περίπτωση της Κύπρου, οδηγεί στην αποστράγγιση του τραπεζικού τομέα των αδύναμων οικονομικά χωρών, καθιστώντας εξόχως δυσχερή την οποιαδήποτε δυνατότητα μελλοντικής έκδοσης ομολόγων και την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης των καταθετών».

Ο γνωστός οικονομολόγος διατείνεται, επίσης, ότι η περίπτωση της Κύπρου «φέρει στο φως τις εγγενείς αδυναμίες του τραπεζικού συστήματος της ΕΕ σε όλο τους το εύρος και, κυρίως, την ανεπάρκεια των πόρων για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών και την έλλειψη σχεδιασμού για την αποτελεσματική προστασία των καταθετών».


Παράλληλα, θεωρεί ότι, εάν εφαρμοστεί και στην Κύπρο η ίδια πολιτική «αυστηρής λιτότητας και δραματικής αύξησης της φορολογίας, όπως στην Ελλάδα, αφενός δε θα υπάρξει κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα, όπως έδειξε η εμπειρία και αφετέρου οι εναπομείναντες καταθέτες θα οδηγηθούν προς τα τραπεζικά ιδρύματα άλλων χωρών».

Η ανάλυση καταλήγει ότι η οικονομική κρίση στην ευρωζώνη «βρίσκεται σε ιδιαίτερα κρίσιμο σημείο με απρόβλεπτες εξελίξεις, κυρίως στην περίπτωση που η Ρωσία αναλάβει τη στήριξη της κυπριακής οικονομίας με αντάλλαγμα την προνομιακή πρόσβαση στα κοιτάσματα φυσικού αερίου και στις ναυτικές βάσεις με ό,τι αυτό συνεπάγεται γεωπολιτικά και γεωστρατηγικά, γεγονός το οποίο σίγουρα προκαλεί έντονη ανησυχία στο ΝΑΤΟ».
Εξάλλου άλλη ανάλυση του οικονομολόγου Mark Thirwell, μέλος του αυστραλιανού Ινστιτούτου Διεθνούς Πολιτικής Lowy με ειδίκευση στα διεθνή οικονομικά και εμπειρία σε θέσεις ευθύνης με αρμοδιότητα για την κεντρική και ανατολική Ευρώπη, διατείνεται ότι η κρίση στην Κύπρο, «είναι ένα ακόμα πλήγμα για την ευρωζώνη», «θυμίζει επικίνδυνα τις αρχικές φάσεις της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης με πρώτα θύματα την Ισλανδία και την Ιρλανδία, δηλαδή μικρές, συγκριτικά, οικονομίες με υπερμεγέθεις τραπεζικούς τομείς». Ειδικά για την περίπτωση της Κύπρου, υποστηρίζει ότι «ιδιαίτερα επιζήμια για την οικονομία της χώρας ήταν η κατοχή ομολόγων του ελληνικού δημοσίου και η χορήγηση δανείων σε Ελλαδίτες, μεγέθη τα οποία συνολικά αντιπροσωπεύουν το 160% του κυπριακού ΑΕΠ».
Παράλληλα, υποστηρίζει, σε ό,τι αφορά το αρχικό πακέτο στήριξης της κυπριακής οικονομίας, ότι «εξαρχής δεν υπήρχε καμία ελπίδα επιτυχίας», ενώ, σε ό,τι αφορά την πρόταση επιβολής τέλους στις καταθέσεις, ότι «ακόμα και αν το μέτρο δεν εφαρμοσθεί, αφενός έχει καταφέρει ισχυρότατο πλήγμα στην εμπιστοσύνη των καταθετών, οι οποίοι θα σπεύσουν να μεταφέρουν τις καταθέσεις τους αλλού, οδηγώντας στην κατάρρευση του τραπεζικού συστήματος, και αφετέρου δημιουργεί κακό προηγούμενο για τους καταθέτες των άλλων αδύναμων οικονομικά χωρών, να πράξουν το ίδιο, οδηγώντας σε επικίνδυνους κλυδωνισμούς και αποσταθεροποίηση το σύνολο της ευρωζώνης».
Ο αναλυτής καταλήγει προειδοποιώντας ότι «το ύφος των διαβουλεύσεων με την Κύπρο και οι όροι που τίθενται από τους Ευρωπαίους δανειστές καταδεικνύουν ανησυχητική έλλειψη αλληλεγγύης, αναγκαίο στοιχείο και απαραίτητη προϋπόθεση για την οποιαδήποτε δημοσιονομική, φορολογική, τραπεζική ακόμα και πολιτική εμβάθυνση των σχέσεων στην ΕΕ».
πηγή: news247.gr