Τετάρτη, 22 Αυγούστου 2012

Μνημονιακός ο Καστοριάδης;

Eρώτηση Δημοσιογράφου: Συχνά λέγεται ότι η Ελλάδα είναι «προβληματική», στην Ελλάδα «όλα γίνονται στον αέρα», «χωρίς προγραμματισμό», «χωρίς βάρος». Με τέτοιες διαπιστώσεις συμφωνούν πολλοί. Αλλά περιορίζονται συνήθως μόνο στις διαπιστώσεις. Γνωρίζω ότι η ελληνική κατάσταση σας απασχολεί βαθιά. Ποια είναι η ερμηνεία σας για όσα συμβαίνουν; Γιατί συμβαίνουν έτσι τα πράγματα στην Ελλάδα; Ποιες οι βαθύτερες αιτίες;
Καστοριάδης:Πρώτον, δεν ξέρω. Δεύτερον, στο μέτρο που μπορώ να ξέρω κάτι, είναι ότι η πολιτική ζωή του ελληνικού λαού τελειώνει περίπου το 404 π.χ.

Δημοσιογράφος: Νομίζω ότι θα ενοχλήσει πολύ αυτή η διατύπωσή σας.
Καστοριάδης: Τι να κάνουμε. Μιλώ για την πραγματική πολιτική ζωή του λαού ως αυτόνομου παράγοντα. Δεν μιλώ για μάχες, για αυτοκράτορες, για Μεγαλέξανδρους και Βασίλειους Βουλγαροκτόνους. Μετά τον πέμπτο π.Χ. αιώνα και την αυτοκυβέρνηση του λαού στις δημοκρατικές πόλεις -και πάντως, μετά τον περίεργο τέταρτο π.Χ. αιώνα- η ελληνική ελευθερία πεθαίνει. Οι ελληνικές πόλεις γίνονται υποχείριες των βασιλέων της Μακεδονίας. Βεβαίως, ο Αλέξανδρος και οι διάδοχοί του παίζουν έναν κοσμοϊστορικό ρόλο. Κατακτούν την Ασία και την Αίγυπτο. Διαδίδουν την ελληνική γλώσσα και παιδεία. Αλλά πολιτική ζωή, πλέον, δεν υπάρχει. Τα βασίλεια των διαδόχων του Αλεξάνδρου, ως πολιτική συγκρότηση, είναι ουσιαστικά μοναρχίες. Εξάλλου, καθώς ξέρουμε, ο ίδιος ο Αλέξανδρος αντιμετώπισε στασιασμό των Ελλήνων που είχε πάρει μαζί του, διότι ήθελε να τους υποχρεώσει να γονυπετούν μπροστά του, όπως οι Πέρσες μπροστά στο Μεγάλο Βασιλέα - πράγμα ανθελληνικότατο. Σε όλη τη διάρκεια της ελληνιστικής εποχής οι ελληνικές πόλεις, με λίγες περιθωριακές και παροδικές εξαιρέσεις, αποτελούν παιχνίδια στα χέρια των ελληνιστικών δυναστειών. Ακολουθεί η ρωμαϊκή κατάκτηση, κάτω από την οποία οι ελληνικές πόλεις δεν έχουν παρά μόνον κοινοτική ζωή. Κατόπιν, έρχεται η βυζαντινή αυτοκρατορία. Το Βυζάντιο είναι μια ανατολική, θεοκρατική μοναρχία. Στο Βυζάντιο η πολιτική ζωή περιορίζεται στις ίντριγκες της Κωνσταντινούπολης, του αυτοκράτορα, των "δυνατών" και των ευνούχων της αυλής. Και βεβαίως, τα σχολικά μας βιβλία δεν αναφέρουν ότι στη βυζαντινή αυλή υπήρχαν ευνούχοι, όπως σ΄ αυτήν του Πεκίνου.
Δημοσιογράφος: Όλα αυτά αφορούν ένα πολύ μακρινό ιστορικό παρελθόν. Η Ελλάδα ως σύγχρονο νεοελληνικό κράτος έχει, ήδη, ιστορία εκατόν εβδομήντα ετών. Θα θέλατε να επικεντρώσετε σ΄ αυτή την περίοδο;
Καστοριάδης: Μα, αυτή η περίοδος είναι ακατανόητη χωρίς τους είκοσι έναν αιώνες ανελευθερίας που προηγήθηκαν. Λοιπόν, μετά το Βυζάντιο έρχεται η τουρκοκρατία. Μην ανησυχείτε, δεν θα μπω σε λεπτομέρειες. Θα αναφέρω μόνο ότι επί τουρκοκρατίας όση εξουσία δεν ασκείται απευθείας από τους Τούρκους, ασκείται από τους κοτζαμπάσηδες (τους εντολοδόχους των Τούρκων), οι οποίοι κρατούν τους χωριάτες υποχείριους. Συνεπώς, ούτε σ΄ αυτή την περίοδο μπορούμε να μιλήσουμε για πολιτική ζωή. Όταν αρχίζει η Επανάσταση του 1821, διαπιστώνουμε από τη μια μεριά τον ηρωισμό του λαού και από την άλλη, σχεδόν αμέσως, την τεράστια αδυναμία να συγκροτηθεί μια πολιτική κοινωνία. Την επομένη της πτώσης της Τριπολιτσάς αρχίζουν οι εμφύλιοι πόλεμοι.
Δημοσιογράφος: Πού οφείλεται αυτή η «τεράστια αδυναμία να συγκροτηθεί μια πολιτική κοινωνία»; Ποιοι είναι οι λόγοι;
Καστοριάδης:   Ουδείς μπορεί να δώσει απάντηση στην ερώτησή σας για ποιο λόγο, κάποιος, σε μιαν ορισμένη στιγμή, δεν δημιούργησε κάτι. Η συγκρότηση ενός λαού σε πολιτική κοινωνία δεν είναι δεδομένη, δεν είναι κάτι που χαρίζεται, αλλά κάτι που δημιουργείται. Μπορούμε απλώς να διαπιστώσουμε ότι, όταν απουσιάζει μια τέτοια δημιουργία, τα χαρακτηριστικά της προηγούμενης κατάστασης διατηρούνται ή αλλάζουν μόνο μορφή.
Δημοσιογράφος: Και ποια είναι τα χαρακτηριστικά αυτά στην ελληνική περίπτωση;
Καστοριάδης: Ορισμένα τα εντοπίζουμε, ήδη, στους εμφύλιους πολέμους της Επανάστασης του 1821. Βλέπουμε, για παράδειγμα, ότι η νομιμοφροσύνη και η αλληλεγγύη έχουν τοπικό ή τοπικιστικό χαρακτήρα, ισχυρότερο συχνά από τον εθνικό. Βλέπουμε, επίσης, ότι οι πολιτικές κατατάξεις και διαιρέσεις είναι συχνά σχετικές με τα πρόσωπα των «αρχηγών» και όχι με ιδέες, με προγράμματα, ούτε καν με "ταξικά" συμφέροντα. Ένα ακόμη χαρακτηριστικό είναι η στάση απέναντι στην εξουσία. Στην Ελλάδα, μέχρι και σήμερα, το κράτος εξακολουθεί να παίζει τον ρόλο του ντοβλετιού, δηλαδή μιας αρχής ξένης και μακρινής, απέναντι στην οποία είμαστε ραγιάδες και όχι πολίτες. Δεν υπάρχει κράτος νόμου και κράτος δικαίου, ούτε απρόσωπη διοίκηση που έχει μπροστά της κυρίαρχους πολίτες. Το αποτέλεσμα είναι η φαυλοκρατία ως μόνιμο χαρακτηριστικό. Η φαυλοκρατία συνεχίζει την αιωνόβια παράδοση της αυθαιρεσίας των κυρίαρχων και των «δυνατών»: ελληνιστικοί ηγεμόνες, Ρωμαίοι ανθύπατοι, Βυζαντινοί αυτοκράτορες, Τούρκοι πασάδες, κοτζαμπάσηδες, Μαυρομιχάληδες, Κωλέττης, Δηλιγιάννης.
Δημοσιογράφος: Εξαιρέσεις δεν βλέπετε να υπάρχουν; Εξαιρέσεις εντοπισμένες κυρίως στον 19ο και στον 20ό αιώνα;
Καστοριάδης: Ε, υπάρχουν δυο-τρεις εξαιρέσεις: ο Τρικούπης, ο Κουμουνδούρος, το βενιζελικό κίνημα στην πρώτη περίοδό του. Αλλά τα όποια αποτελέσματά τους καταστράφηκαν από τη δικτατορία του Μεταξά, την Κατοχή, τον Εμφύλιο, τον ρόλο του παλατιού, τη δικτατορία της 21ης Απριλίου, την πασοκοκρατία. Στο μεταξύ, μεσολάβησε ο σταλινισμός που κατόρθωσε να διαφθείρει και να καταστρέψει αυτό που πήγαινε να δημιουργηθεί ως εργατικό και λαϊκό κίνημα στην Ελλάδα. Τα αποτελέσματα τα πληρώνουμε ακόμη. Μου ζητάτε να σας εξηγήσω. Μπορείτε να μου εξηγήσετε εσείς, γιατί οι Έλληνες, που σκοτώνονταν εννέα χρόνια, για να απελευθερωθούν από τους Τούρκους, θέλησαν αμέσως μετά ένα βασιλιά; Και γιατί, αφού έδιωξαν τον Όθωνα, έφεραν τον Γεώργιο; Και γιατί μετά ζητούσαν "ελιά, ελιά και Κώτσο βασιλιά";
Δημοσιογράφος: Μα, οι δικές σας απαντήσεις ενδιαφέρουν ιδίως όταν αφορούν ερωτήματα που εσείς θέτετε. Θα θέλατε, λοιπόν, να διατυπώσετε τις απόψεις σας;
Καστοριάδης: Σύμφωνα με την παραδοσιακή «αριστερή» άποψη, όλα αυτά τα επέβαλαν η Δεξιά, οι κυρίαρχες τάξεις και η μαύρη αντίδραση. Μπορούμε όμως να πούμε ότι όλα αυτά τα επέβαλαν στον ελληνικό λαό ερήμην του ελληνικού λαού; Μπορούμε να πούμε ότι ο ελληνικός λαός δεν καταλάβαινε τι έκανε; Δεν ήξερε τι ήθελε, τι ψήφιζε, τι ανεχόταν; Σε μιαν τέτοια περίπτωση αυτός ο λαός θα ήταν ένα νήπιο. Εάν όμως είναι νήπιο, τότε ας μη μιλάμε για δημοκρατία. Εάν ο ελληνικός λαός δεν είναι υπεύθυνος για την ιστορία του, τότε, ας του ορίσουμε έναν κηδεμόνα. Εγώ λέω ότι ο ελληνικός λαός -όπως και κάθε λαός- είναι υπεύθυνος για την ιστορία του, συνεπώς, είναι υπεύθυνος και για την κατάσταση, στην οποία βρίσκεται σήμερα.
Δημοσιογράφος: Πώς την εννοείτε αυτή την ευθύνη;
Καστοριάδης: Δεν δικάζουμε κανέναν. Μιλάμε για ιστορική και πολιτική ευθύνη. Ο ελληνικός λαός δεν μπόρεσε έως τώρα να δημιουργήσει μια στοιχειώδη πολιτική κοινωνία. Μια πολιτική κοινωνία, στην οποία, ως ένα μίνιμουμ, να θεσμισθούν και να κατοχυρωθούν στην πράξη τα δημοκρατικά δικαιώματα τόσο των ατόμων όσο και των συλλογικοτήτων.
Δημοσιογράφος: Θέλετε να πείτε ότι -αντιθέτως- σε άλλες χώρες, στη Δυτική Ευρώπη.
Καστοριάδης: Εκεί, αυτό έγινε! Ο μακαρίτης ο Γιώργος Καρτάλης έλεγε κάνοντάς μου καζούρα στο Παρίσι το 1956:«Κορνήλιε, ξεχνάς ότι στην Ελλάδα δεν έγινε Γαλλική Επανάσταση». Πράγματι, στην Ελλάδα δεν έχει υπάρξει εποχή που ο λαός να έχει επιβάλει, έστω και στοιχειωδώς, τα δικαιώματά του.  Και η ευθύνη, για την οποία μίλησα, εκφράζεται με την ανευθυνότητα της παροιμιώδους φράσης: «εγώ θα διορθώσω το ρωμέικο;».   -Ναι, κύριε, εσύ θα διορθώσεις το ρωμέικο, στο χώρο και στον τομέα όπου βρίσκεσαι
 

*Ο Κορνήλιος Καστοριάδης (Κωνσταντινούπολη, 11 Μαρτίου 1922- Παρίσι, 26 Δεκεμβρίου 1997) ήταν Έλληνας φιλόσοφος, οικονομολόγος και ψυχαναλυτής. Συγγραφέας του έργου Η Φαντασιακή Θέσμιση της Κοινωνίας, διευθυντής σπουδών στην Σχολή Ανωτέρων Σπουδών Κοινωνικών Επιστημών του Παρισιού από το 1979, και φιλόσοφος της αυτονομίας, υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους στοχαστές του 20ου αιώνα.

Aίτημα ιστορικής ευθανασίας



Tου Χρηστου Γιανναρα
O «Συνήγορος του πολίτη» είναι θεσμός πολύτιμος. Φυσικά, για χώρες όπου το κράτος είναι αντίπαλος του πολίτη. Kαι γίνεται αντίπαλος του πολίτη το κράτος, όταν αυτονομείται από την κοινωνία που για τις ανάγκες της συγκροτήθηκε. Oταν από υπηρέτης του πολίτη το κράτος γίνεται αφέντης και δυνάστης. Tότε ο κοινωνικός λειτουργός μετασχηματίζεται σε κρατικό (δημόσιο) υπάλληλο, παύει να λειτουργεί για χάρη της κοινωνίας. Tο κράτος εμφανίζεται σαν αυταξία και αυτοσκοπός, ενώ στην πραγματικότητα συνιστά θεσμό ασφάλισης, διά βίου, της δημοσιοϋπαλληλίας: Tων προνομιούχων που εξασφάλισαν μια «θέση» στο «δημόσιο» – σίτιση ισόβια από το κοινωνικό χρήμα.
O φυσικός (δηλαδή συνταγματικός) «συνήγορος» του πολίτη είναι ο εκλεγόμενος εκπρόσωπός του στο κοινοβούλιο. Oταν το πολιτικό σύστημα είναι «αντιπροσωπευτική δημοκρατία», ο βουλευτής γίνεται η φωνή των ψηφοφόρων του στο βουλευτήριο – εκφράζει την κριτική τους για το κυβερνητικό έργο, τις ανάγκες τους, τους στόχους που θέλουν να έχει το κράτος. Στο Eλλαδιστάν έχουμε καθεστώς στυγνής κομματοκρατίας, ο βουλευτής εκπροσωπεί αποκλειστικά και μόνο το κόμμα του και τον ετσιθελισμό του αρχηγού του. Σπάνια, σπανιότατα, επιτρέπει ο αρχηγός στον βουλευτή να έχει συνείδηση, να ψηφίζει στη Bουλή «κατά συνείδησιν». Nα υπάρχει, για λίγες στιγμές, όχι σαν πιόνι, όχι σαν ανδρείκελο. Σε ελάχιστες στιγμές, κατ’ εξαίρεσιν.
Tι σημαίνει να είναι το κράτος αντίπαλος, μισητός πολέμιος, απειλή για τον πολίτη, τι σημαίνει αυτονόμηση της δημοσιοϋπαλληλίας από την κοινωνία, από τις ανάγκες των πολιτών, δεν θα το καταλάβει ποτέ όποιος δεν ζει ο ίδιος, «στο πετσί του», αυτόν τον βασανισμό και εξευτελισμό. Oποιος δεν υφίσταται, επί χρόνια, τη μεταχείριση που επιφυλάσσουν στον πολίτη οι υπάλληλοι του IKA και του OΠAΔ, της πολεοδομίας και της εφορίας (για να περιοριστούμε στις πιο προκλητικές, διαβόητες περιπτώσεις). Συμπεριφορά τόσο πιο ιταμή όσο πιο αδύναμος είναι ο πολίτης, όσο περισσότερο εξαρτάται η ζωή του, ο επιούσιος, η αξιοπρέπειά του από την ανεξέλεγκτη εξουσία τού ρουσφετολογικά (κατά κανόνα) διορισμένου υπαλλήλου.
(Σεβαστός πρεσβύτης, απάνθρωπα βασανισμένος από τη δικτατορία του ’67-’74, έλεγε αυτοοικτιρόμενος ότι ονειρεύεται σήμερα μια «θεόσταλτη» χούντα εκδικητική «της ταλαιπωρίας των πτωχών και του στεναγμού των πενήτων»: ικανή να απολύει πάραυτα τους ανάλγητους τυραννίσκους των εξουθενωμένων στις ουρές του IKA και του OΠAΔ πολιτών).
Mε τον παλαιοκομματισμό να παίρνει συνεχώς παράταση της ανικανότητας και του αμοραλισμού του, προστατευμένος σκανδαλωδέστατα από τη διεθνή επιτροπεία που μοναρχεί στη χώρα, το μόνο ρεαλιστικό κοινωνικό αίτημα μοιάζει να είναι: μια διεύρυνση των αρμοδιοτήτων του «Συνηγόρου του πολίτη». Tώρα, που η επιτυχία του θεσμού και η χρησιμότητά του μοιάζουν εδραιωμένες βεβαιότητες στην κοινή συνείδηση.
Συντομογραφημένα ενδεικτικά παραδείγματα διεύρυνσης αρμοδιοτήτων:
Nα έχει δικαίωμα ελέγχου ο «Συνήγορος» της συμπεριφοράς των δημοσίων υπαλλήλων προς τον πολίτη, ύστερα από συγκεκριμένη και ελεγμένης αξιοπιστίας καταγγελία. Nα ξέρει ο πολίτης ότι δεν χρειάζεται να απειλεί με προσφυγή του σε τηλεοπτικές εκπομπές κιτρινισμού για να βρει το δίκιο του. Nα αποφασίζει τεκμηριωμένα ο «Σ.τ.π.» ώς και την άμεση απόλυση δημοσίου υπαλλήλου για αντικοινωνική, μη επαγγελματική συμπεριφορά.
Nα μπορεί ο «Συνήγορος» να ακυρώνει κυβερνητικούς διορισμούς, αναλήψεις ηγετικών σε κρατικά αξιώματα ευθυνών, όταν πολίτες καταθέτουν αποδείξεις ακαταλληλότητας προσώπων που τα προώθησε η αυθαιρεσία του πρωθυπουργού ή το κομματικό παρασκήνιο. Γενικοί Γραμματείς υπουργείων, διοικητές δημόσιων οργανισμών, διορισμένες ηγεσίες της Δικαιοσύνης και των Eνόπλων Δυνάμεων, να μπορούν να καταγγελθούν αποτελεσματικά μέσω του «Σ.τ.π.». Nα δώσει αυτός ο θεσμός σε κάθε πολίτη τη δυνατότητα υπεύθυνης αποτελεσματικής αντίστασης στην τυραννική για την κοινωνία αλαζονεία, τη σύμφυτη πάντοτε με την εξουσία.
Mέσω του «Συνηγόρου» να μπορεί κάθε πολίτης να καταθέτει ερωτήσεις (και επερωτήσεις) σε όσους αποφασίζουν ερήμην του για τη ζωή του. Nα αξιολογεί ο «Σ.τ.π.» τις υποβαλλόμενες ερωτήσεις: Σε ποιες είναι υποχρεωμένος ο ερωτώμενος να απαντήσει. Σε ποιες είναι επιθυμητό να απαντήσει. Ποιες είναι στην ευχέρεια του ερωτωμένου να απαντήσει ή όχι.
Nα υποχρεωθεί π.χ. ο κ. Bενιζέλος να απαντήσει, γιατί αρνήθηκε σε στελέχη του κόμματός του να αναλάβουν υπουργεία στη σημερινή κυβέρνηση, που ο κ. Σαμαράς ζητούσε να τη συγκροτήσει πολυκομματική, «εθνικής σωτηρίας»; Mε δεδομένη τη διάλυση και καταστροφή της χώρας, ποια ήταν τα κριτήρια της απαγορευτικής του άρνησης, ποια τα κίνητρα. Eίναι δυνατό να μην καταλάβαινε ο κ. Bενιζέλος τα πλεονεκτήματα μιας πολυκομματικής στη σύνθεσή της κυβέρνησης σε ώρα εφιαλτική για όλους;
Nα υποχρεωθεί να απαντήσει και ο κ. Σαμαράς: Ποια ειδικά προσόντα και ποια εργώδη προετοιμασία διέθετε ο κ. Πάνος Παναγιωτόπουλος για να αναλάβει την πολιτική ευθύνη της εθνικής άμυνας; Ποια ο κ. Λυκουρέντζος, για να του ανατεθεί ο Γόρδιος Δεσμός των προβλημάτων υγείας - πρόνοιας; Ποια ειδικά προσόντα ο κ. Στυλιανίδης, ποια ο κ. Bρούτσης, ποια ο κ. Aρβανιτόπουλος; O πολίτης δικαιούται να γνωρίζει αν ο κ. Σαμαράς, την ώρα του επιθανάτιου ρόγχου της πατρίδας, συγκροτούσε κυβέρνηση για να αναχαιτίσει το επερχόμενο ιστορικό τέλος ή για να ξεπληρώσει μαφιόζικες οφειλές στήριξής του στην ηγεσία ενός κόμματος ήδη πολιτικά νεκρού.
Στοιχειώδης ρεαλισμός επιβάλλει να αναγνωρίσουμε ότι προοπτικές για το κράτος μας δεν υπάρχουν. H διάλυση έχει υπερβεί το όριο των πιθανοτήτων ανάκαμψης. H συντριπτική πλειονότητα του πληθυσμού δεν έχει ποιον να εμπιστευθεί, πρόσωπο, κόμμα, όραμα, επιδίωξη. O βασικός καταλύτης της διάλυσης είναι ένας εγωκεντρικός πρωτογονισμός που λειτουργεί με τα αντανακλαστικά της αυτοάμυνας. Tουλάχιστον μια ισχνή μειονότητα να υπερασπίσει την αξιοπρέπεια της ελληνικότητας: τρεισήμισι χιλιάδες χρόνια γλώσσας και αυτοσυνειδησίας αντιλόγου στη βαρβαρότητα της χρησιμοθηρίας. Oι «Mήδοι» έχουν προ πολλού διαβεί, Θερμοπύλες δεν υπάρχουν πια για υπεράσπιση.
Oι περισσότερες αρμοδιότητες στον «Σ.τ.π.» είναι αίτημα ευθανασίας. Για την αξιοπρέπεια του ελληνικού ονόματος.

Κείμενο από τον Άγγελο Βουλόδημο , Ταξίαρχο ε. α. που πρέπει να διαβάσουμε όλοι οι Έλληνες !!! "ΠΟΙΟΙ ΘΑ ΣΤΗΣΟΥΝ ΤΙΣ ΓΚΙΛ...ΝΕΣ"



Η ΑΡΕΤΗ ΣΥΝΔΕΕΤΑΙ ΜΕ ΤΗ ΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΤΗ ΣΟΦΙΑ

Σίγουρα ούτε έχω το ανάστημα να αμφισβητήσω τον Αριστοτέλη, ούτε το επιθυμώ, αλλά θα συμπλήρωνα ότι η αρετή (πέραν του δεσμού της με τη γνώση και τη σοφία) είναι η ικανότητα του ατόμου να υπηρετεί τους στόχους του συνόλου όπου ανήκει (Έθνος, Ανθρωπότητα).
Θεωρώ ότι αυτό κληθήκαμε στο παρελθόν να πράξουμε, αυτό καλούμεθα και τώρα να επαναλάβουμε.

   Αγαπητοί Συνάδελφοι, Φίλοι και Αναγνώστες της επιστολής.

   Πληροφορήθηκα, μέσω e-mail που έλαβα από Συναδέλφους, ότι στις 20 Σεπ.2012 θα γίνει μια Πανελλαδική Συγκέντρωση – Διαμαρτυρία των Αποστράτων των Ε.Δ. και Σ.Α. στην Αθήνα, με κύριο θέμα την απαράδεκτη μείωση των συντάξεων στους εν λόγω κλάδους.
   Δυστυχώς είμαι παντελώς αντίθετος με μια τέτοια ενέργεια, παρά το ότι συμφωνώ και θεωρώ δίκαια τα αιτήματα στα οποία στοχεύει.
   Για να έχει αποτέλεσμα ένας αγώνας και να είναι αποδεκτός από την κοινωνία και μάλιστα όταν γίνεται από ανθρώπους που φόρεσαν επί δεκαετίες στολή, πρέπει να γίνεται για υψηλά Ιδανικά και Αξίες και όχι για προσωπικά οφέλη τα οποία μάλιστα ήταν στο χέρι πολλών να τα αποτρέψουν όταν ήταν εν ενεργεία, αλλά τότε άλλα ήταν τα ενδιαφέροντά και οι προτεραιότητές τους.
   Βεβαίως το σύστημα εξουσίας, στη νεότερη Ιστορία της Πατρίδας μας, πλην ελαχίστων φωτεινών εξαιρέσεων, ήταν διεφθαρμένο αλλά μέσα στο σύστημα αυτό ήμασταν και εμείς και είτε ακούσια, είτε εκούσια, είτε αντιδρώντας παραιτούμενοι ή διαλύοντας την υγεία μας ή και τις οικογένειές μας ακόμα, είτε εξ’ ανάγκης ή αδιαφορίας ανεχόμενοι, του προσφέραμε πολλές υπηρεσίες.
   (Ας διαβάσει όποιος θέλει το άρθρο μου ‘ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΣΤΗΣΕΙ ΤΙΣ ΓΚΙ….ΝΕΣ’ που υπάρχει στο διαδίκτυο και γράφτηκε πολύ καιρό πριν)
   Σήμερα όμως, είμαστε Απόστρατοι και με λύπη μου θα σας πω τη φράση του ‘παππού’ Καραμανλή που ειπώθηκε το 1962 και έκανε έξαλλο τότε τον πατέρα μου (Αξκός τάξεως 1922, παρασημοφορηθείς ήρωας του Αλβανικού Μετώπου), αλλά και πολλούς άλλους Αξιωματικούς που είχαν πολεμήσει στα βουνά της Μακεδονίας και της Ηπείρου, «δε με ενδιαφέρουν οι Απόστρατοι, αυτοί είναι στυμμένα λεμόνια».

   Αγαπητοί φίλοι
   Δε σπουδάσαμε στη Σ.Σ.Ε. (και στις άλλες παραγωγικές Σχολές) για να έχουμε πλούσιο φαγητό, σπίτια και αυτοκίνητα. Πάντα γνωρίζαμε ότι ο Στρατιωτικός ανήκει στη ‘Λάμπουσα πενία’.
   Τότε, στοχεύαμε σε Αξίες, Αρχές και Ιδανικά.
   Τότε σπουδάζαμε για το ‘Πατρίδα – Θρησκεία – Οικογένεια’
   Αυτά μας πήραν και μας παίρνουν σήμερα μέσα από τα χέρια μας και εμείς καθόμαστε απαθείς και παρακολουθούμε την παράδοση της Πατρίδας, της Γλώσσας, της Θρησκείας και της αποχαυνωμένης (ψεκασμένης ίσως) κοινωνίας μας, στους εσωτερικούς και εξωτερικούς εχθρούς μας.

   Θεωρώ ότι είμαστε υποχρεωμένοι να αντιδράσουμε για όλα αυτά που γίνονται γύρω μας και όχι για τη μείωση της σύνταξης που είναι αποτέλεσμα όλων των άλλων.
   Είμαστε υποχρεωμένοι να δούμε ποιοι και που (με αφεντικά τη ‘Νέα Τάξη Πραγμάτων’) μας οδηγούν.
   Είμαστε υποχρεωμένοι να σταθούμε ψηλά, όπως στάθηκαν οι πρόγονοί μας.
   Είμαστε υποχρεωμένοι να ‘κρατήσουμε ΘΕΡΜΟΠΥΛΕΣ’, όσο και αν η κ. Μπενάκη (Πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων) αν και γνώριζε 7 χρόνια πριν τα μελλούμενα, δε διευκρίνιζε (για τους δικούς της λόγους!!!), τι εννοούσε όταν έλεγε στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας για μείωση της Εθνικής κυριαρχίας.
   Είμαστε υποχρεωμένοι να έχουμε γνώση και όχι να λειτουργούμε ευρισκόμενοι σε απόγνωση.
   Ο Ελληνικός λαός περιμένει από εμάς τη σωτηρία του και όχι να μας δει στους δρόμους να ζητάμε αύξηση στη σύνταξη.
   Τονίζω ότι είμαστε η τελευταία ελπίδα του Ελληνικού λαού και οι μόνοι τους οποίους εμπιστεύεται και στους οποίους θα προστρέξει σύντομα.
   Είμαστε υποχρεωμένοι να είμαστε δυναμικά παρόντες, κατευθύνοντας τις εξελίξεις και όχι ρυμουλκούμενοι από αυτές.
   Γι’ αυτό το ‘είμαι παρών’ σπουδάσαμε,
   γι’ αυτό το ‘είμαι παρών’ εκπαιδευτήκαμε,
   μ’ αυτό το ‘είμαι παρών’ ανδρωθήκαμε και
   σ’ αυτό το ‘είμαι παρών’ ορκιστήκαμε.

ΠΡΟΤΑΣΗ
   Συγκέντρωση στις 20 Σεπ. 2012 όπως έχει προγραμματιστεί με τα παρακάτω αιτήματα - αποφάσεις:
  1. Επαναδιαπραγμάτευση του Μνημονίου ΤΩΡΑ και σύλληψη – προφυλάκιση όλων των προδοτών.
  2. Απέλαση όλων των Τροϊκανών και όλων των υπαλλήλων και προδοτών της ‘Νέας Τάξης’, που έχουν μοναδικό στόχο την πτώχευση των Κρατών και την Σκλαβοποίηση των Λαών, αρχής γενομένης από Ελλάδα.
  3. Εκκαθάριση του Ελληνικού χώρου και άμεση απέλαση όλων των παρανόμων Μεταναστών.
  4. Φύλαξη των Συνόρων της Πατρίδας από το Στρατό όπως προβλέπει το Σύνταγμα στο οποίο ορκιστήκαμε, οι Νόμοι και οι Κανονισμοί.
  5. Επαναφορά της Ελληνικής Γλώσσας και της Ιστορίας στα σχολεία στο επίπεδο που αρμόζει σε μια χώρα που δίδαξε τη Δημοκρατία, τις Επιστήμες και τον Πολιτισμό (Θέατρο, τέχνες κλπ).
  6. Άπαντες (οι συμμετέχοντες) να έχουν στα χέρια τους ενυπόγραφη αναφορά και υπεύθυνη δήλωση, η οποία θα παραδοθεί στους Υπουργούς Άμυνας και Δημοσίας Τάξεως αντίστοιχα, με τις οποίες θα δηλώνουμε ότι θέτουμε εαυτόν, αμισθί και χωρίς βαθμό (απλοί οπλίτες) στη διάθεση του Υπουργείου, προκειμένου να χρησιμοποιηθούμε είτε στη φύλαξη των συνόρων, είτε στη φύλαξη παρανόμων μεταναστών μέχρι την απέλασή τους, είτε οπουδήποτε αλλού κρίνει σκόπιμο και αναγκαίο το Υπουργείο και η Πατρίδα γενικότερα σε περίπτωση εσωτερικής ή εξωτερικής απειλής.
  7. Πρέπει στη συγκέντρωση αυτή να γίνει έντονα αντιληπτό σε όλο το διεφθαρμένο σύστημα εξουσίας, ότι αυτά δεν είναι αιτήματα, αλλά αποφάσεις τις οποίες αν δεν εφαρμόσει, θα βρεθεί τρόπος να εφαρμοστούν…..
     Άγγελος Βουλόδημος
Αξιωματικός ε.α. ΣΣΕ 1972
ΠΟΙΟΣ   ΘΑ  ΣΤΗΣΕΙ  ΤΙΣ  ΓΚΙΛ…ΝΕΣ;;;

Αγαπητοί Συνάδελφοι – Φίλοι – Αξιότιμοι κύριοι/ες

   Πριν από μερικές ημέρες έλαβα (από συνάδελφο) ένα e-mail του οποίου το περιεχόμενο αφορούσε σε εκπομπή του Τέρενς Κουΐκ στο ΚΟΝΤΡΑ TV και ο καλεσμένος καθηγητής κ. Μαριάς ανέλυε με λίγα λόγια τη σημερινή πραγματικότητα. Σας προώθησα το μήνυμα αυτό, διότι το θεώρησα πολύ ενδιαφέρον.
   Στον υπότιτλο του μηνύματος υπήρχε η πολύ σωστή (τουλάχιστον κατ’ εμέ) φράση του αποστολέα ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΤΗΘΟΥΝ ΟΙ ΓΚΙΛ...ΝΕΣ, ΤΟ ΣΥΝΤΟΜΟΤΕΡΟ ΔΥΝΑΤΟ !!!  ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΜΕΣΑ ΥΠΕΥΘΥΝΟΥΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΗΘΙΚΟΥΣ ΑΥΤΟΥΡΓΟΥΣ.
   Θεωρώ ότι όλοι οι παραλήπτες (εκείνου αλλά και αυτού του μηνύματος) έχετε υψηλή έως πολύ υψηλή εγκεφαλική καλλιέργεια, πέρα των γνώσεων και των πτυχίων που μπορεί να διαθέτει ο καθένας.
   Φυσικά από κανένα δεν έλαβα αρνητική απάντηση, αλλά από ορισμένους έλαβα (σε γενικές γραμμές) ένα ερώτημα: ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΣΤΗΣΕΙ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΓΚΙΛ…ΝΕΣ;;; Βέβαια αντιλαμβάνομαι ότι το ερώτημα είναι ρητορικό και η πεζή του ερμηνεία είναι ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΜΠΟΡΕΣΕΙ ΝΑ ΒΓΑΛΕΙ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΑΠΟ ΤΟ ΤΕΛΜΑ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΗΜΕΡΑ Ή ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΣΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΟΔΗΓΕΙΤΑΙ.
   Θεώρησα το ερώτημα αυτό πολύ σημαντικό και προσπαθώντας να δώσω μια εξήγηση καταγράφω απλώς τη σκέψη μου. (Υπόψη ότι τα ονόματα και οι αφηγήσεις δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα)

   Είμαι ο Σπύρος και αυτό που μου έρχεται, κατ’ αρχήν, στο μυαλό σαν απλός Χριστιανός και σημερινός Έλληνας είναι:  «Ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω» και έτσι πηγαίνω και κοιμάμαι ήσυχα αισθανόμενος αφ’ ενός ότι έχω απόλυτα καθαρή τη συνείδησή μου και αφ’ ετέρου γεμάτο το στομάχι μου με τα χάπια της χοληστερίνης που πήρα για να μην έχω πρόβλημα από τα κοψίδια που καταβρόχθιζα επί τρίωρο στη ταβέρνα μια και δε μπορούσα να πίνω σκέτο το ωραιότατο Γαλλικό κρασί μου. Βέβαια κατά την επιστροφή μου δεν ταλαιπωρήθηκα και δεν ανακατεύτηκα καθόλου διότι το πανάκριβο αυτοκίνητό μου με μετέφερε στη σπιταρόνα μου με απόλυτη άνεση και ασφάλεια. Άσε που αν με σταματούσε κανείς στο δρόμο θα του έλεγα: ΞΕΡΕΙΣ  ΡΕ  ΠΟΙΟΣ  ΕΙΜΑΙ  ΕΓΩ;;; ΑΚΟΥΣΕ  ΤΙ  ΛΕΝΕ  ΟΙ  ΦΙΛΟΙ  ΜΟΥ  ΓΙΑ  ΜΕΝΑ!!!
Ένας φίλος του Σπύρου λοιπόν λέει:
Στα μέσα του 1970, μετά την επαναδημοκράτιση, είδα τον Σπύρο να σουλατσάρει από καφενείο σε καφενείο με τη φωτογραφία του "εθνάρχη". Έλεγε ιστορίες στους θαμώνες για την εξορία που τον έστειλε η χούντα. "Αυτοεξορισμένος" κι αυτός στη Σουηδία. Ήρθε στην Ελλάδα το 1976 με την ιδιότητα του αντιστασιακού, αυτοεξόριστου, κατατρεγμένου αντιφρονούντα, κι αμέσως έπιασε δουλειά στη νομαρχία, " τμήμα πολεοδομίας". Κάτι μαγειρέψανε με ένα οικόπεδο, κάτι άδειες πλαστογραφήσανε και με μια αντιπαροχή βρέθηκε με δυο τρία διαμερίσματα στην κατοχή του.
Στις αρχές του 1980 δεν κρατούσε πια "δεξιές" εφημερίδες αλλά κάτι αφίσες με τον πράσινο ήλιο. Μόλις είχε κερδίσει τις εκλογές ο μεσιέ με το ζιβάγκο και η χώρα έμπαινε στη νέα εποχή. Ο Σπύρος ήταν πια πρόεδρος πολιτιστικού συλλόγου στα Πετράλωνα και τα λεφτά έρχονταν μόνα τους από τότε που οργανώθηκε στο κόμμα. Πακέτα  Ντελόρ, ΜΟΠ, Λεφτά, πολλά λεφτά.
Στις αρχές του 1990 ο γιος του Σπύρου πήγε δυο χρόνια διακοπές στο United States of America και γύρισε με πτυχίο management & marketing - Human resources manipulation και κάτι τέτοια.
Άνοιξε με κάτι μαγειρεμένες επιδοτήσεις διαφημιστική εταιρία. Το μαγαζί πήγε καλά από την αρχή καθώς έπαιρνε "αβέρτα" δημόσια έργα.
 Στα μέσα του 2000 μπήκε πατέρας και γιος στο μεγαλύτερο φαγοπότι όλων των εποχών. Αρμέγανε από παντού, ήταν πια κολλητοί με τους πάντες και διαχειρίζονταν μίζες και λάδια. Σι Φορ Άι, Αντίρια, Ολυμπιακά Έργα, κατασκευές, αεροδρόμια, νοσοκομεία, ότι μπορεί και δεν μπορεί να φανταστεί κανείς.
   Είδατε ποιος είμαι εγώ ο Σπύρος, τώρα όμως μ’ αυτά που σκέφτηκα και άκουσα νομίζω ότι πρέπει ‘να την κάνω’ να εξαφανιστώ γιατί μάλλον αντί να στήσω εγώ μια ΓΚΙΛ…ΝΑ θα στήσουν κάποια και για μένα.

   Όμως συλλαμβάνω τον εαυτό μου να κάνει λάθος διότι δεν είμαι ο Σπύρος αλλά είμαι ο Κώστας, ένας  ανώτερος – ανώτατος  υπάλληλος μιας υπηρεσίας του Δημοσίου με κύρος, αξιοπρέπεια, και έτσι ξανασκέπτομαι ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΣΤΗΣΕΙ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΓΚΙΛ…ΝΕΣ;;; Μήπως πρέπει να είμαι και εγώ μαζί με αυτούς που θα τις στήσουν;;;  Και σκέφτομαι ……
   Κατάφερα και μπήκα στην ‘κλαδική’ το 81 αφού χειροκρότησα κάθε τι που κυκλοφορούσε και κουνιόταν γύρω μου, κατάφερα και μπήκα στην υπηρεσία τότε που έκανα τον οδηγό και ξεσκονιστή του υποψήφιου πολιτευτή xxxxx, κατάφερα και έγινα προϊστάμενος τότε που έριξα λάσπη στον xxxxx και τον έφαγα σε χρόνο μηδέν, κατάφερα και έγινα διευθυντής τότε που μου βάφτισε το παιδί ο xxxxx, κατάφερα και έχτισα βίλα 650 τ.μ. με ολυμπιακή πισίνα τότε που είχα τον κολλητό μου στην Πολεοδομία, κατάφερα και έβαλα το γιο μου τον Στέλιο στην υπηρεσία και σήμερα είναι προϊστάμενος, όμως σιγά – σιγά, μ’ αυτά που σκέφτηκα, αρχίζω να φοβάμαι μήπως αντί να στήσω εγώ μια ΓΚΙΛ…ΝΑ θα στήσουν κάποια και για μένα;;;

   Όμως συλλαμβάνω τον εαυτό μου πάλι να κάνει λάθος διότι εγώείμαι ο Γιάννης και μπορώ να στήσω μια ΓΚΙΛ…ΝΑ. Είμαι ανώτερος – ανώτατος υπάλληλος μιας ‘ανεξάρτητης αρχής’ και σε όλη μου τη σταδιοδρομία αγωνίστηκα για να καταφέρνω κάθε φορά να βγάζω ‘παράνομες και καταχρηστικές’ τις απεργίες, να καταφέρνω να βρίσκω πατήματα για πρόστιμα σε όσους τολμούσαν να πουν κάτι δυσάρεστο (στην εξουσία) από την εκπομπή την εφημερίδα ή το ραδιόφωνο, να τσακίζω όσους τολμούσαν να καταγγείλουν παρατυπίες και παρανομίες των ευγενών αρχόντων μας και πάντα  με αυταπάρνηση στήριζα τη ‘νομιμότητα’, όμως σιγά – σιγά, μ’ αυτά που σκέφτηκα, αρχίζω να φοβάμαι μήπως αντί να στήσω εγώ μια ΓΚΙΛ…ΝΑ στήσουν κάποια και για μένα;;;

  Όμως συλλαμβάνω τον εαυτό μου να κάνει πάλι λάθος διότι εγώ μπορώ να στήσω μια ΓΚΙΛ…ΝΑ. Είμαι ο Χρήστος, είμαι ανώτατος ένστολος άρχων και το μόνο που είχα στο μυαλό μου ήταν πάντα το καλό και το μεγαλείο της Πατρίδας. Ήμουν άξιος και συνετός επαγγελματίας και πάντα φρόντιζα να μην εκτεθώ. Τηρούσα πάντα  αυτό που είχα ακούσει «μόνο ο καβαλάρης πέφτει από το άλογο». Βέβαια θυμάμαι τότε που ο Υπουργός μου ανέθεσε να εξετάσω τα βιογραφικά των υποψηφίων και να καταρτίσω τον πίνακα με τους επιτυχόντες στην xxxxxΥπηρεσία προκειμένου να προσληφθούν στη νέα αυτή υπηρεσία, δε χρειάστηκα περισσότερο από 10 λεπτά διότι μια αντιγραφή από το χαρτάκι που μου έφερε ο γραμματέας του Υπουργού έκανα για το καλό της Πατρίδας. Επίσης θυμάμαι πως και με πόσο ζήλο (για το καλό της Πατρίδος) προσπάθησα να ‘τσακίσω’ εκείνο τον αναρχικό υφιστάμενο ο οποίος είχε τολμήσει να στείλει αναφορά κατ’ ευθείαν στον Υπουργό και να λέει ότι όλη η βάση γελάει με τα σήματα που έρχονται το ένα πίσω από το άλλο για εκτέλεση ρουσφετιών. Επίσης θυμάμαι πως και με πόσο ζήλο (για το καλό της Πατρίδος) προσπάθησα να ‘τσακίσω’ εκείνο το σκουλήκι που τόλμησε να ακινητοποιήσει όλα τα μηχανήματα διότι ‘λεει’ είχαν ράγισμα στο σασί ενώ τα είχε παραλάβει η αδιάφθορη επιτροπή που είχε ορίσει ο κ. Υπουργός. Τέλος θυμάμαι εκείνη την ωραία οικογενειακή στιγμή που έζησα όταν ανακοίνωσα στην κόρη μου (δεν είχε τελειώσει ακόμη το πανεπιστήμιο) ότι κατάφερα να τη διορίσω (για το καλό της Πατρίδος) ‘σύμβουλο του Υπουργού’.  Όμως σιγά – σιγά, μ’ αυτά που σκέφτηκα, αρχίζω να φοβάμαι μήπως αντί να στήσω εγώ μια ΓΚΙΛ…ΝΑ στήσουν κάποια και για μένα;;;
   
  Όμως συλλαμβάνω τον εαυτό μου να κάνει πάλι λάθος διότι εγώ μπορώ να στήσω μια ΓΚΙΛ…ΝΑ. Είμαι ο Γιώργος ο Μεγαλοδημοσιογράφος που πάντα μετέφερα τις ειδήσεις που μου έδιναν τα ‘αφεντικά’ μου και μάλιστα τις εμπλούτιζα με τη φαντασία μου και μου έλεγαν ‘μπράβο’ αυξάνοντας και το μισθό μου. Εγώ είμαι αυτός που κατάφερνα στις διαμαρτυρίες να δείχνω τους χίλιους σαν πενήντα και την οργή τους σαν αγάπη και συμπόνια προς τους υπερήφανους, αδιάφθορους και ακέραιους πολιτικούς μας. Όμως σιγά – σιγά, μ’ αυτά που σκέφτηκα αρχίζω να φοβάμαι μήπως αντί να στήσω εγώ μια ΓΚΙΛ…ΝΑ στήσουν κάποια και για μένα;;;

   Θα μπορούσα να είμαι ο Γιατρός, ο Μηχανικός, ο Δικηγόρος, ο διπλανός άνθρωπος κ.λ.π.

  Όμως συλλαμβάνω τον εαυτό μου να κάνει πάλι λάθος διότι εγώ μπορώ να στήσω μια ΓΚΙΛ…ΝΑ. Είμαι ο Ανδρέας, ο Γρηγόρης, ο Θανάσης, ο Πέτρος, ο Άγγελος, ο ……., ήμουν πάντα τυπικός και συνετός οικογενειάρχης, δε δημιούργησα ποτέ πρόβλημα σε κανέναν και ό,τι έπραττα το έπραττα πάντα με γνώμονα ‘νόμιμο και ηθικό’. Σκεπτόμενος όμως σήμερα, προβληματίζομαι διότι ενώ έβλεπα τα πάντα γύρω μου, δεν έκανα τίποτα για να σταματήσω την ‘κατρακύλα’, δεν τολμούσα να σηκώσω το ανάστημά μου και για να κοροϊδεύω τον εαυτό μου του έδινα άλλοθι ότι «ένας κούκος δεν φέρνει την άνοιξη». Έτσι λοιπόν σήμερα θεωρώ ότι κανείς δε θα στήσει ΓΚΙΛ…ΝΑ για μένα αλλά νομίζω ότι δεν είμαι άξιος να στήσω εγώ ΓΚΙΛ…ΝΑ για κάποιους άλλους.

   Τελικά με τόσες σκέψεις κουράστηκα και κλείνουν τα μάτια μου. Νομίζω ότι κοιμάμαι. Ναι Ονειρεύομαι!!! Ονειρεύομαι!!! Αλήθεια Ονειρεύομαι!!!
Είμαστε μια πολύ μεγάλη παρέα! Είμαι 20 ετών και γύρω μου όλοι είναι από 17 μέχρι 23. Είμαστε ‘καθαροί’, είμαστε ‘ολοκάθαροι’, δε ‘χρωστάμε’ σε κανένα, είμαστε οργισμένοι, κρατάμε πέτρες και μπογιές, γράφουμε στους τοίχους και φωνάζουμε συνθήματα αγανακτισμένοι γι’ αυτά που μας πήραν.
Βλέπω απέναντί μας ένα συρφετό, είναι μια ολόκληρη γενιά, είναι αυτό που λένε η γενιά του Πολυτεχνείου. Τους βλέπω! Είναι αυτοί που υποθήκευσαν το μέλλον μου! Είναι οι βολεψάκηδες! Είναι οι ψευτο-επαναστάτες! Είναι οι ψευτο-προοδευτικοί! Είναι οι αεριτζήδες! Είναι τα λαμόγια! Είναι αυτοί που παραπλάνησαν και κορόιδεψαν την Ιστορία!
Και τότε, μέσα απ’ την ομάδα μας, ακούγεται μια έντονη φωνή : Πάνω τους, Πάνω τους, Πάνω τους!!!
Ορμάμε όλοι και δεν αφήνουμε τίποτα όρθιο. Σε 10 λεπτά δεν υπήρχε κανείς όρθιος απ’ αυτή, την τόσο ακουστή,  γενιά του Πολυτεχνείου.
Κάποιος  20χρονος είδε απέναντι τον πατέρα του αλλά δεν σταμάτησε.
Κάποιος  18χρονος είδε απέναντι το δάσκαλο που του δίδαξε τα αίσχη της γενιάς αυτής αλλά δεν σταμάτησε.
Κάποιος είδε απέναντί του ένα ‘σακάτη’ και απλά τον έσπρωξε να πέσει κάτω χωρίς όμως να του κάνει ιδιαίτερο κακό.
Κανείς μας δε σταμάτησε! Κανείς μας δεν είχε την παραμικρή αναστολή!
Τώρα προχωράμε Λυτρωμένοι! Η κακομοιριά και η μιζέρια που αισθανόμασταν χάθηκε!
Τώρα αισθανόμαστε Υπερήφανοι!
Τώρα αισθανόμαστε Λεύτεροι!
Τώρα αισθανόμαστε Έλληνες!

   Δυστυχώς τώρα ξύπνησα και διαπιστώνω ακόμη μια φορά πόσο δίκιο είχε ο Ερρίκος Ίψεν:
Όταν αφαιρείς από τον άνθρωπο την αυταπάτη είναι σαν να του αφαιρείς την ευτυχία.

   Αγαπητοί φίλοι.
   Ελπίζω οι σκέψεις μου να βοηθούν ώστε ο καθένας να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα.
   Εγώ δεν πρόκειται να σας ξαναενοχλήσω.
   Το μεγάλο κακό είναι ότι ό,τι κι’ αν συμβεί τώρα, μετά από 80 περίπου χρόνια (ή λιγότερα) τα ίδια πάλι θα γίνουν.
   Δυστυχώς η Ιστορία επαναλαμβάνεται και όποιος θέλει να προβλέψει το μέλλον δε χρειάζεται να διαβάζει τα αστέρια και τους πλανήτες αλλά την Ιστορία.

Ίσως σύντομα έρθει στα χείλη πολλών η ρήση.
Πόσο σημαντικό είναι να είσαι ασήμαντος! (Μπερναρ Σω)

Από email