20091113 Η μπούρκα του Σαρκοζί

Η μπούρκα του Σαρκοζί
13/11/2009
του Κώστα Ράπτη Δεν είμαστε εμείς ρατσιστές: αυτοί είναι μαύροι. "Εμείς" διακρινόμαστε από την ανεκτικότητά μας στη διαφορά – εκτός και αν η διαφορά πράγματι βγάζει μάτι. "Αυτοί" είναι καθυστερημένοι: καταπιέζουν τις γυναίκες, τις καλύπτουν με φρικώδεις μπούρκες. "Εμείς" υπερασπιζόμαστε τα δικαιώματα των γυναικών – για την ακρίβεια τα επιβάλλουμε και σε όσες δεν είναι ώριμες να τα αντιληφθούν. "Αυτοί" θα πρέπει να το πάρουν απόφαση ότι, αν δεν αλλάξουν, "δεν έχουν θέση ανάμεσά μας" – ποια άλλη αντιμετώπιση αξίζει άραγε στους μη ανεκτικούς; Αναδεύοντας και πάλι τα θολά νερά των "πολιτισμικών πολέμων", στα οποία πήρε το βάφτισμα του εθνικού ηγέτη, ο Νικολά Σαρκοζί παρενέβη στον διάλογο για την γαλλική ταυτότητα, που ο ίδιος εμπνεύσθηκε, προκειμένου να θίξει ένα επείγον θέμα: αυτό της ισλαμικής μαντίλας. (Επείγον προφανώς με την έννοια ότι πλησιάζουν οι περιφερειακές εκλογές του 2010…) "Η Γαλλία δεν έχει καμία θέση για την μπούρκα, δεν έχει καμία θέση για την υποδούλωση της γυναίκας, με κανένα πρόσχημα, σε καμία περίπτωση και υπό καμία περίσταση. Η Γαλλία είναι μια χώρα της ανοχής και του σεβασμού, αλλά ζητά και αυτή με τη σειρά της να την σέβονται", ανέφερε ο κ. Σαρκοζί. Αν δίνεις, φαίνεται, τη μάχη για ευγενή σκοπό, δεν πολυπειράζει να πολεμάς φαντάσματα: όμως τα περιστατικά που θα δικαιολογούσαν τέτοιον "συναγερμό" μετριούνται στα δάχτυλα σε όλη τη γαλλική επικράτεια. Και άλλωστε, η Γαλλία είναι ήδη νομοθετικά εξοπλισμένη. Ο νόμος περί ισλαμικής μαντίλας του 2004 στέκει ανυποχώρητος φραγμός στη γυναικεία καταπίεση: αποβάλλει τις "καταπιεσμένες" από τα δημόσια σχολεία και τις στέλνει στο "φυσικό τους χώρο" - το "καταπιεστικό" τους σπίτι… Κάπως έτσι, η νεωτερική Δύση, έχοντας λύσει κατά φαντασίαν τις δικές της εκκρεμότητες με την πατριαρχία, μεταλλάσσει τις φεμινιστικές ευαισθησίες σε εργαλείο στιγματισμού και περιθωριοποίησης των "άλλων".   Ωστόσο, η τουρκο-βελγίδα κοινωνιολόγος Tülay Umay μας θυμίζει ότι η χρήση της ισλαμικής μαντίλας (τουλάχιστον στις Δυτικές χώρες σήμερα) είναι και αυτή μια χειρονομία παράδοξα νεωτερική: δεν προκύπτει αυτονόητα από κάποια παράδοση, αλλά επιλέγεται από συγκεκριμένες γυναίκες. Δεν προορίζεται να κρύψει το γυναικείο σώμα, αλλά, αντίθετα, να το καταστήσει τόσο ορατό, όσο η μύγα μες στο γάλα. Δεν επιβεβαιώνει την πατρική εξουσία, αλλά καταδεικνύει την αδυναμία της σε συνθήκες μετανάστευσης. Η μαντίλα δίνει λόγο κραυγαλέο σε γυναίκες που κανείς δεν νοιάστηκε τι έχουν να πούν.   Και όμως, ο Νικολά Σαρκοζί συνεχίζει απτόητος: "Δεν μπορεί να επιθυμεί κάποιος να επωφελείται δικαιωμάτων χωρίς να δεσμεύεται από καθήκοντα. Δεν μπορεί να επιθυμεί να επωφελείται από την κοινωνική ασφάλεια, χωρίς ποτέ να αναρωτηθεί τι πρέπει να κάνει για την πατρίδα του. Δεν μπορεί να θέλει να επωφεληθεί από το επίδομα ανεργίας, χωρίς να αισθάνεται ηθικά υποχρεωμένος να κάνει το πάν για να βρει δουλειά".   Μα, πότε προλάβαμε να φτάσουμε από τη μπούρκα στο επίδομα ανεργίας; Ηλίου φαεινότερον! Κοντά στα τόσα τους ελαττώματα, "αυτοί" έχουν συνήθως και ένα ακόμη πιο μεγάλο: είναι φτωχοί…   http://www.protagon.gr/Default.aspx?tabid=70&smid=382&ArticleID=516&reftab=61&t=Η-μπούρκα-του-Σαρκοζί

>> Σχετικά άρθρα

Πως θα γλυτώσει απο τη μπούργκα η Γαλλία; Εχουμε τη λύση!

--
ΑΣ ΓΙΝΟΥΜΕ ΚΑΛΥΤΕΡΟΙ ΤΟ 2009.

Κάθε μέρα, κάθε ώρα υπάρχει κάτι νέο στα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ & ΕΠΙΚΑΙΡΑ [http://sotsot36.blogspot.com] + στο ΑΡΧΕΙΟ SOTSOT36 [http://arxeio-sotsot36.blogspot.com] + οπωσδήποτε το "η ζωή μέσα απ'τα μάτια του αρχιτέκτονα" [//bloggerkm2009.blogspot.com]

20091103 Επέτειος μνήμης της δημοκρατικής άνοιξης 1963-65

Ανάλυση στα γεγονότα

• 
  
  Του ΒΙΚΤΩΡΑ ΝΕΤΑ
  
  
  

  Επέτειος
  μνήμης της δημοκρατικής άνοιξης 1963-65

  Σηματοδοτεί η σημερινή μέρα, 3η
  Νοεμβρίου, διπλή επέτειο μνήμης του Γεωργίου Παπανδρέου. Στις 3 Νοεμβρίου του
  1963 ο Παπανδρέου κέρδισε τις εκλογές μετά από έναν σκληρό και ανυποχώρητο
  ανένδοτο αγώνα, τον οποίο κήρυξε καταγγέλλοντας ως προϊόν βίας και νοθείας τις
  εκλογές της 29ης Οκτωβρίου 1961, που έδωσαν την πλειοψηφία στην ΕΡΕ του
  Κωνσταντίνου Καραμανλή.
  

  Πέντε χρόνια αργότερα, στις 3 Νοεμβρίου 1968, νεκρός ο Γεώργιος Παπανδρέου
  -πέθανε την 1η Νοεμβρίου- ηγήθηκε της μεγαλύτερης αντιχουντικής διαδήλωσης. Ενα
  αμέτρητο πλήθος, αψηφώντας τις απαγορεύσεις και τις απειλές των δικτατόρων,
  μετέτρεψε την κηδεία του δημοκρατικού ηγέτη σε μια μεγαλειώδη εκδήλωση υπέρ της
  δημοκρατίας, διαψεύδοντας όσους υποστήριζαν ότι ο ελληνικός λαός αποδέχθηκε το
  απριλιανό καθεστώς.

  
  

  Στις εκλογές του 1963 η Ενωση Κέντρου δεν εξασφάλισε κοινοβουλευτική
  πλειοψηφία. Πήρε 42,04%, αλλά μόνον 138 έδρες, η ΕΡΕ του Κωνσταντίνου Καραμανλή
  39,37% και 132 έδρες, η ΕΔΑ 14,34% και 28 έδρες, το Κόμμα Προοδευτικών του Σπ.
  Μαρκεζίνη 2 έδρες. Στις 8 Νοεμβρίου 1963 ο Γ. Παπανδρέου σχηματίζει κυβέρνηση,
  αλλά τα Ανάκτορα δεν του δίνουν την εξουσία. Με αξίωσή τους, για να διατηρήσουν
  τον έλεγχο των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας, παραμένουν στην
  κυβέρνηση οι απόστρατοι στρατηγοί Δ. Παπανικολόπουλος ως υπουργός Εθνικής Αμύνης
  και Γ.Παναγιωτόπουλος ως υφυπουργός Εσωτερικών (Δημοσίας Τάξεως), που ήταν μέλη
  της υπηρεσιακής κυβέρνησης. Ο Γ. Παπανδρέου αρνείται να στηριχτεί στις ψήφους
  άλλων κομμάτων και εισηγείται νέες εκλογές, οι οποίες θα γίνουν στις 16
  Φεβρουρίου 1964 και θα τις κερδίσει πανηγυρικά με 52,7% και 171 έδρες.

  
  

  Ηδιακυβέρνηση από την Ενωση Κέντρου ήταν μια δημοκρατική άνοιξη, μετά το
  αστυνομικό, αυταρχικό κράτος της Δεξιάς, που δυστυχώς έληξε με την αποστασία της
  15ης Ιουλίου 1965, η οποία άνοιξε τον δρόμο στη δικτατορία της 21ης Απριλίου, η
  οποία από χρόνια προετοιμαζόταν. Οι κυβερνήσεις του Γεωργίου Παπανδρέου πήραν
  αμέσως σοβαρά φιλολαϊκά μέτρα, όπως ήταν η καθιέρωση της δωρεάν παιδείας σε όλες
  τις βαθμίδες, η ρύθμιση των αγροτικών χρεών, ο διπλασιασμός των βασικών αποδοχών
  των δικαστικών, φορολογικές ελαφρύνσεις για τους ασθενέστερους, βελτίωση των
  αποδοχών των εργαζομένων και των συνταξιούχων, κατάργηση των πιστοποιητικών
  κοινωνικών φρονημάτων και άλλα μέτρα κοινωνικής και αναπτυξιακής πολιτικής.
  Είναι ιδιαίτερα χαρακτηριστικό ότι 46 χρόνια μετά ο εγγονός του Γέρου της
  Δημοκρατίας Γιώργος Παπανδρέου εξήγγειλε και δρομολόγησε παρόμοια φιλολαϊκά
  μέτρα, με το σύνθημα «πρώτα ο πολίτης». Οταν ο Γεώργιος Παπανδρέου εξήγγειλε στη
  Βουλή το πρόγραμμα της κυβέρνησής του και περιέγραψε τα μέτρα, υπογράμμισε: «Εάν
  συμβαίνει να προκαλούν ικανοποίησιν, είναι διότι διαθέτομεν την δημιουργικήν
  έμπνευσιν και αγάπην προς τον λαόν μας. Και από την σκέψιν και από την ψυχήν μας
  πηγάζει η έμπνευσις».

  
  

  Η εξαγγελία και η δρομολόγηση φιλολαϊκών μέτρων από τις δημοκρατικές
  κυβερνήσεις δείχναν ότι οι κοινωνικές κατακτήσεις στη διαδρομή του χρόνου
  εξανεμίζονται από τη συντηρητική πολιτική, γι' αυτό και χρειάζεται συνεχής
  αγώνας των εργαζομένων. Οι κοινωνικοί αγώνες προκαλούν το κατεστημένο και τα
  οργανωμένα συμφέροντα, τα οποία αντιδρούν με μέτρα καταστολής, με την οργάνωση
  αστυνομικού κράτους, με περιορισμό της δημοκρατίας.

  
  

  Η δημοκρατική άνοιξη του 1963 ώς τον Ιούλιο του 1965 ήταν το αποτέλεσμα της
  κοινωνικής αφύπνισης και της μεγάλης λαϊκής κινητοποίησης κατά του αυταρχισμού
  μετά τις εκλογές της βίας και νοθείας του 1961. Ο λαός με πρωτοπόρο τη νεολαία
  βγήκε στους δρόμους, με μεγαλύτερο πείσμα, μάλιστα, μετά τα Ιουλιανά του 1965
  στον δεύτερο ανένδοτο αγώνα. Οταν τα μέτρα καταστολής, η αποστασία και οι άλλες
  αντιδημοκρατικές μεθοδεύσεις δεν απέδωσαν χρησιμοποιήθηκε το έσχατο μέσο, δηλαδή
  η δικτατορία.

  
  

  Από τη μελέτη και την έρευνα σοβαρών ιστορικών στοιχείων προκύπτει ότι η ιδέα
  της δικτατορίας δεν γεννήθηκε στην περίοδο του δεύτερου, αλλά στην περίοδο του
  πρώτου ανένδοτου αγώνα. Ο παλαίμαχος δημοσιογράφος Ηλίας Δημητρακόπολος από την
  Ουάσιγκτον μού υπενθύμισε το περιεχόμενο μιας συνέντευξης που πήρε από τον
  Ρεπουμπλικανό γερουσιαστή Μπάρι Γκολντγουότερ και δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα
  «Ελευθερία» στις 13 Οκτωβρίου 1963, τις παραμονές των εκλογών, με πρωτοσέλιδο
  οκτάστηλο τίτλο: «Φοβεραί αποκαλύψεις του γερουσιαστού Γκολντγουώτερ. Η ΕΡΕ
  εισηγήθη δικτατορίαν προς Αμερικανούς. Ανάκρισις διά τον ρόλον του πρεσβευτού
  ΗΠΑ εις τας εκλογάς του 1961».

  
  

  Απαντώντας σε σχετική ερώτηση του δημοσιογράφου, ο γερουσιαστής είπε: «Είμαι
  εναντίον της κυριαρχίας ενός δικτάτορος εις οιανδήποτε χώραν. Και διά τούτο
  επετέθην δριμέως κατά της γενομένης εισηγήσεως, ότι η εφαρμογή δικτατορίας εις
  την Ελλάδα θα απετέλει αποτελεσματικήν λύσιν των προβλημάτων της. Προς Θεού,
  όχι! Η Ελλάς είναι η πλέον πολιτισμένη χώρα του κόσμου. Αι ιδικαί μας
  δημοκρατικαί μέθοδοι διακυβερνήσεως από την Ελλάδα επήγασαν. Θα ήτο τραγικόν εάν
  η Ελλάς, όπου αυτή ταύτη η δημοκρατία εθεμελιώθη το πρώτον, επρόκειτο να
  οπισθοδρομήση εις την δικτατορίαν. Δεν δύναμαι καν να φαντασθώ τους Ελληνας
  σκεπτομένους επ' αυτού». Απαντώντας σε άλλη ερώτηση για την ανάμιξη της
  αμερικανικής πρεσβείας στις εκλογές του 1961, ο γερουσιαστής είπε μεταξύ άλλων:
  «Ο ελληνικός λαός, πρώτος εξ όλων των λαών, δικαιούται ασφαλώς ελευθέρων
  δημοκρατικών εκλογών. Και, βεβαίως, ελπίζω, ότι αι επόμεναι ελληνικαί εκλογαί θα
  είναι απολύτως ελεύθεραι και ότι η πρεσβεία μας στην Ελλάδα θα παραμείνει αυτήν
  την φοράν απολύτως ουδετέρα, μη έχουσα ουδεμίαν ανάμιξιν».

  
  

  Σε ανακοίνωσή της η ΕΡΕ στις 25 Οκτωβρίου υποστήριξε για τη συνέντευξη ότι
  «το περιεχόμενόν της ενοθεύθη και ενεφανίσθη, ώστε να παρουσιάζεται ούτος ως
  υιοθετών δήθεν τας γνωστάς συκοφαντίας της Ε.Κ. περί δικτατορικών προθέσεων της
  ΕΡΕ, περί αναμίξεως της αμερικανικής πρεσβείας εις τας εκλογάς του 1961, περί
  βίας και νοθείας κ.τ.λ.» (η ανακοίνωση της ΕΡΕ δημοσιεύεται στο Αρχείο Κων.
  Καραμανλή, τόμος 6ος, σελ. 83-85). Η «Ελευθερία» απάντησε ότι είναι «αδιάψεστοι
  αι αποκαλύψεις Γκολντγουώτερ» δημοσιεύοντας φωτοτυπίες της συνέντευξης, η οποία
  δακτυλογραφήθηκε από το γραφείο του γερουσιαστή και σε κάθε σελίδα υπάρχει
  μονογραφή και σφραγίδα, όπως ανέφερε το δημοσίευμά της.

  
  

  Τα γεγονότα που ακολούθησαν απέδειξαν ότι οι συζητήσεις για λύση δικτατορίας
  στην Ελλάδα έγιναν και η κατάληξη ήταν η κατάλυση της δημοκρατίας. Η δημοκρατική
  άνοιξη καρποφόρησε με καθυστέρηση και οι αγώνες του Γ. Παπανδρέου δικαιώθηκαν
  μετά την κατάρρευση της τυραννίας. 

20091112 Πληρωνουν τους λαθρομεταναστες για να μειονουν στην Ελλα

Παρακαλω, ολους οσους λαβουν αυτο το μηνυμα και εχουν καποια προσβαση προς καποιο καναλι, τον Αυτιά, τον Παπαδακη  κ.α. να θεσουν υποψιν τους το θεμα, ωστε να βγαλουν επιτελους ενα εκπροσωπο της κυβερνησης και να τον ρωτησουν, πως, και γιατι, με ποιο δικαιωμα, θα μοιρασουν το Επιδομα Κοινωνικης Αλληλεγγυης στους Λαθρομεταναστες που εχουν εισοδημα κατω των 10.000 Ευρω Ετησιως.

Επισης να ερωτηθει και ο ΣΕΒ, ωστε να λαβει θεση για το που θα πανε τα λεφτα που προσφερουν οι επιχειρηματιες.

Καποτε 

ο Γιαννης Λατσης ειχε δωσει 30 εκ δολλαρια για τους Πολυτεκνους.

Πεταχτηκε η Πετραλια και ανακοινωσε αμεσως  δημιουργια ιδρυματος, με

προεδρους, γραμματεις, οδηγους, αυτοκινητα κ.λ.π.

Και της απαντησε ο γερο Λατσης 

(Βορειοηπειρωτης στην καταγωγη, Βλαχος, απο την πανω μερια του 

Γραμμου) σχεδον αμεσως, παιρνοντας την προσφορα πισω. "Τα λεφτα τα δινω 

για να γεννηθουν Ελληνοπουλα και οχι για να τα φανε τα λαμογια της 

κυβερνησης"!!!

ΠΡΩΤΟΦΑΝΕΣ!

ΠΛΗΡΩΝΟΥΝ  ΤΟΥΣ ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΜΕΙΝOYN

Για να παραμείνει μια οικογένεια αλλοδαπών στην Ελλάδα, πρέπει το εισόδημα που δηλώνει ο πατέρας να είναι 8.000 Ευρώ ετησίως, συν 20% για κάθε προστατευμένο μέλος (σύμφωνα με τον νόμο, που πάνε να τον καταργήσουν).

Άρα, μια οικογένεια Αλβανών (ας πούμε), με 4 μέλη, για να συνεχίζει να μένει νομίμως στην Ελλάδα, πρέπει να δηλώνει στην Εφορεία ένα ετήσιο εισόδημα των 14.000 Ευρώ, συν το ελάχιστο των ενσήμων, 100 ένσημα το χρόνο για ασφάλιση.

Το  ανακοινωθέν Κοινωνικό Επίδομα αποφασίστηκε να δοθεί σε όλους τους Έλληνες και αλλοδαπούς , με εισόδημα μικρότερο των 10.000 Ευρώ ετησίως.

Αυτόματα γεννάται το ερώτημα: Πως μπορεί να πάρει το επίδομα ο Αλβανός , που δήλωσε πέρυσι  εισόδημα 8 η 9 χιλιάδων Ευρώ, εφόσον αυτόματα έχει χάσει το δικαίωμα της παραμονής του και νομικά και λογικά, θα έπρεπε να βρίσκεται ήδη 

στην Αλβανία;

Και γιατί ο εν λόγω Αλβανός παραμένει ακόμα στην Ελλάδα εν γνώσει των αρχών (οι μισοί σχεδόν Αλβανοί είναι αυτή τη στιγμή χωρίς άδεια παραμονής, λόγω έλλειψης ενσήμων και εισοδήματος - έκλεισαν οι οικοδομές που δούλευαν).

ΤΟΥΣ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ  ΛΟΙΠΟΝ ΓΙΑ ΝΑ ΜΕΙΝΟΥΝ;

Κι όμως, πολλοί επιμένουν να τους παρουσιάζουν ως σωτήριες της ελληνικής  οικονομίας, χωρίς να αναρωτιούνται το τι θα φάει τέλος πάντων αυτός ο άνεργος και παράνομος Αλβανός στην Ελλάδα;.

Δεν είναι βέβαια το επίδομα, που προέκυψε τώρα, και το οποίο καταβάλουν οι επιχειρήσεις ( οι οποίες θα πρέπει να λάβουν και θέση), είναι μια σειρά πραγμάτων, εδώ και χρόνια, που συμβάλουν στην καταστροφή της ελληνικής κοινωνίας και στην πτώχευση του ελληνικού κράτους, που έρχεται, έφτασε ήδη!

Οι παιδικοί σταθμοί του Δήμου Αθήνας π.χ., παίρνουν παιδάκια για φύλαξη, με βάση των φορολογική δήλωση του γονέα τους, από τα φτωχότερα προς τα πλουσιότερα. Έτσι δεν παίρνουν σχεδόν κανένα ελληνόπουλο, γιατί ο Έλληνας πτωχός δηλώνει 8.000 Ευρώ τον χρόνο. Το 90% των παιδιών στους σταθμούς του Δήμου, είναι αλλοδαπά. Κι ενώ Βλέπουμε δηλώσεις αλλοδαπών με 3.000 και 4.000 χιλιάρικα ετησίως, οι υπάλληλοι παίρνουν τα παιδιά , διότι η «αντιρατσιστική

πολιτική" του Δήμου τους επιβάλει να τα παρουν. Μα πως ζουν αυτοι οι άνθρωποι με 3.000 Ευρω ετησιο εισοδημα και ποιος τους δινει άδεια παραμονής;

Μην επεκταθώ και στα επιδόματα και , και, και.

Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ ΕΧΕΙ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ ΚΙ ΟΜΩΣ…

Και δυστυχώς, η  ελίτ της Αθήνας δεν το έχει ακόμα καταλάβει.

Η ακόμα και εκείνοι που το κατάλαβαν, ότι η το μέλλον ανήκει αποκλειστικά στα κράτη έθνη, προσπαθούν τώρα στο λυκόφως αυτής της παγκοσμιοποιητικης 

τάσης να «εκμεταλλευτούν » ότι περισσότερο μπορέσουν σε βάρος του ελληνικού έθνους και προς δικό τους όφελος.

Δυστυχώς το ΠΑΣΟΚ, μια ξενολάγνα κυβέρνηση, με την Θάλεια Δραγωνα, που 

έγραψε το βιβλίο  «τι είναι η πατρίδα μου», που διδάσκει ότι το ελληνικό έθνος είναι δημιούργημα του 19^ου αιώνα, από ένα συνονθύλευμα φύλλων της βαλκανικής, στην θέση του Γ.Γ. του Υπ. Παιδείας, με τον Γιώργο σε πλήρη θολούρα για το τι εστι εξωτερική πολιτική, με τον έχοντα ύφος  Καρδιναλίου και στόμφο μανδαρίνου ( αλλά κατά βάθος ανίκανο και μικρόψυχο "κοματοσκυλο"), Χρυσοχοίδη, να υβρίζει τούς πολίτες λέγοντας τους ότι: εγώ είμαι ο εκπρόσωπος του λαού και όταν μου μιλάτε να στέκεστε προσοχή!!!…. ( τον ειδατε στην τηλεοραση με τους κατοικους το Αγιου Παντελεημονα; Φρικη!).

Αυτή η κυβερνηση  τελεί σε πλήρη τρικυμία κρανίου.

Και από την άλλη οι ΜΚΟ, να πιέζουν να δοθεί παραμονή σε όλους ανεξαιρετως τους λαθρομετανάστες που βρίσκονται αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα, υπηκοότητα σε όσους μένουν στην Ελλαδα   5 χρόνια, να μην χρειαζονται 100 ένσημα για

την κοινωνική τους ασφάλιση, αλλά 50, να μην χρειάζεται κατώτερο όριο στην

φορολογική δήλωση ( Οι ΜΚΟ πληρώνονται από ξένα κέντρα και δεν ανησυχούν για το τι θα φάει ο άνεργος λαθρομετανάστης στην Ελλάδα. Φυσικά θα φάει τις δικές μου σάρκες και όχι του κου, ή της κας ΜΚΟ, που κατοικεί στο Κολωνάκι)…

Και το ΠΑΣΟΚ να  καθοδηγείται από τις ΜΚΟ και τα αλλά κέντρα, αλλά από την άλλη να ψάχνει λεφτά για το ΙΚΑ, για τα νοσοκομεία, για τα φάρμακα, και αφού δεν μπορεί να τα βρει, να καλεί τον Έλληνα να τα πληρώνει,για να μπορεί να περιθάλπει τον λαθρομετανάστη δωρεάν ! (ναι αυτό ισχύει σε όλα τα Δημόσια Νοσοκομεία. Αρρώστησα πρόσφατα και χρειάστηκε να πληρώσω    -μου εδωσαν αποδειξη να παω στο ταμειο μου να τα εισπραξω- ακτινογραφία και εξετάσεις αίματος, παρότι απευθύνθηκα στα έκτακτα. Την ίδια στιγμή όλοι οι αλλοδαποί - το 90% των ευρισκομένων στην αναμονή- έκαναν ακτινογραφίες δωρεάν. Διαμαρτυρήθηκα, και η γραμματεία μου είπε, να πάω στον Αβραμοπουλο. Αυτός έφυγε  απαντησα. Ναι αλλά αυτός ελαβε αυτό το μέτρο μου ανταπαντησαν.

Και ο σώζων ευατόν, σωθήτω.

Στ. Σωτ.

20091105 Απέσυραν τον Πίνακα της Σφαγής της Χίου, στο επι

Πέμπτη, 05 Νοεμβρίου 2009

"ΣΕ ΑΠΟΘΗΚΗ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΠΡΟΚΑΛΕΙ ΤΑ ΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ;"

Σωρεία, σοβαρών ερωτημάτων προκαλεί η
απόφαση (άγνωστος ο εμπνευστής), να μην εκτίθεται, από τώρα και στο εξής, στο
επισκευασμένο Βυζαντινό Μουσείο Χίου (Μετζιτιέ Τζαμί), το πιστό αντίγραφο της Σφαγής της
Χίου, του διάσημου Γάλλου Ζωγράφου Ευγένιου Ντελακρουά.

Ο εκπληκτικός αυτός πίνακας προκάλεσε,
τότε, συγκίνηση και αποτροπιασμό για τις κτηνωδίες των Τούρκων, σε βάρος των
κατοίκων της Χίου.

Την έλλειψη του πίνακα, διαπίστωσε σε
ξενάγησή της, στο χώρο της έκθεσης η Νομαρχιακή Σύμβουλος Χίου, Ισαβέλλα Μπουρνιά, η οποία ήδη με επιστολή της προς τον
Υπουργό Πολιτισμού, Παύλο Γερουλάνο, ζητά την παρέμβασή του.

"ΚΛΕΙΣΜΕΝΟΣ ΣΕ ΑΠΟΘΗΚΗ Ο ΔΙΑΣΗΜΟΣ ΠΙΝΑΚΑΣ"

Η Ισαβέλλα Μπουρνιά σχετικά με το θέμα δήλωσε: "...Αυτή τη στιγμή ο πίνακας βρίσκεται
αποθηκευμένος στο Οσμανίε Τζαμί, που ανήκει στο Υπουργείο Πολιτισμού και στην
3η Εφορία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων, στην περιοχή του Φραγκομαχαλή. Το Οσμανίε
Τζαμί, λειτουργεί ως αποθηκευτικός χώρος, πράγμα το οποίο σημαίνει ότι
μετακινήθηκε εκεί, προκειμένου να μην μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως
έκθεμα...." Η κυρία Μπουρνιά μεταξύ άλλων
υπογράμμισε: "... Χώρος στο Μετζιτιέ Τζαμί,
υπάρχει. Υπάρχουν πολλοί κενοί τοίχοι προκειμένου να συμπεριληφθεί το αντίγραφο
της σφαγής ως έκθεμα...".

"ΕΝΤΟΛΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΓΚΥΡΑ(;)"

Όπως αναφέρει το ρεπορτάζ, υπάρχει ήδη
μία μυστική προφορική
συμφωνία προκειμένου
να καθαιρεθεί ο πίνακας, ως ένδειξη απάλειψης του ιστορικού χάσματος που
χωρίζει τους δύο λαούς. Για την Ιστορία πάντως, η Τουρκία, επεδίωξε τη μεν
πρώτη φορά, να αφαιρεθούν οι ταμπέλες από τις οστεοθήκες των θυμάτων της
Σφαγής, στη Μονή του Αγίου Μηνά, που έφεραν την επιγραφή: "ΕΡΓΑ
ΟΘΩΜΑΝΩΝ" καθώς
και την καθαίρεση της αντίστοιχης επιγραφής στη Νέα Μονή Χίου. Έξι ημέρες,
πάντως, πριν γιορτάσουμε την επέτειο της απελευθέρωσης της Χίου (11η Νοεμβρίου 1912) και την ενσωμάτωση με την Ελλάδα,
πολλοί αναρωτιούνται, ώς που θα φθάσει η Ελληνική υποχώρηση
και αν αυτή είναι άξια να διαγράψει τη σφαγή 58.000 κατοίκων και την εξαφάνιση
πολιτιστικών εκθεμάτων πανευρωπαϊκής και παγκόσμια εμβέλειας.

tvpatrida

 

Η ΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΤΕΙΧΟΥΣ ΤΟΥ ΒΕΡΟΛΙΝΟΥ ΚΑΙ Η ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙ

Διαβάστε τι λέει ο Ανατολικογερμανός ,αρχηγός του SPD στην ανατολικογερμανικη βουλή, τα εργοστάσια ήταν διαλυμμένα, οι εξαγωγές στην δύση μηδέν, συνάλλαγμα δεν υπήρχε για εισαγωγές απο την δύση. Υπήρχε οικονομική κρίση. Δύο συμπεράσματα έβγαλα το:

α. Οταν ο δημόσιος τομέας είναι διαλυμμένος στην Γερμανία τότε τι περιμένουμε στην Ελλάδα ασφαλώς θα είναι δέκα φορές χειρότερος .και

β. Το κομμουνιστικό στρατόπεδο είχε κρίση μη παραγωγής (υποπαραγωγής) , είχε μορφωμένους ανθρώπους μεγάλες πλουτοπαραγωγικές πηγες, μηδέν ανεργία δηλαδή όλοι δούλευαν αλλά δεν παρήγαγαν υλικά αγαθά να καλύπτουν τις ανάγκες ενός κάπως καλού βιοτικού επιπέδου. Οπως λέει και η λαϊκή σοφία των Αλβανών, "ο Χότζα έκανε πως μας πλήρωνε και εμείς κάναμε πως δουλεύαμε. Ακριβώς όπως δουλεύει ο Δημόσιος τομέας στην Ελλάδα.


Αντίθετα στις χώρες της Δύσης (καπιταλιστικές ) συμβαίνουν κρίσεις υπερπαραγωγής (το είπε πρώτος ο ΜΑΡΞ). Δηλαδή παράγουν τόσα πολλά αγαθά που δεν μπορεί να τα αποροφήσει η ζήτηση απο τους καταναλωτές και πρέπει να δημιουργηθούν καινούργιες αγορές για να τα αγοράσουν . Διότι στην αντίθετη περίπτωση θα μειώσουν την παραγωγή οι επιχειρήσεις θα απολύσουν προσωπικό και θα έχουμε οικονομική κρίση.

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΡΙΧΑΡΝΤ ΣΡΕΝΤΕΡ Οι διανοούμενοι δεν έπαιξαν μεγάλο ρόλο
Ο πρόεδρος του Σοσιαλιστικού Κόμματος SΡD στην
τελευταία Βουλή της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας μιλάει για τη
στάση του ακαδημαϊκού κόσμου τότε, αλλά και για την κατάσταση της
Αριστεράς στη σημερινή Γερμανία
συνεντευξη στον Γ. ΓΑΛΙΑΝΟ | Κυριακή 1 Νοεμβρίου 2009

Είναι
πολυτεχνίτης- ιερωμένος, ακαδημαϊκός, πολιτικός, συγγραφέας- αλλά όχι
ερημοσπίτης. Ο 66χρονος σοσιαλδημοκράτης έχει κτίσει μεγάλο μέρος του
σπιτιού του στο Ανατολικό Βερολίνο με τα ίδια του τα χέρια.«Η ανάγκη
μάς έκανε και οικοδόμους»λέει υπαινισσόμενος την«οικονομία της
στέρησης» στην πρώην Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας (DDR). Σε ένα από
τα «αυθαίρετα» του σπιτιού του έγινε και η συνέντευξη.

- Κύριε Σρέντερ,τη νύχτα της 9ης Νοεμβρίου 1989 έπεσε το Τείχος του Βερολίνου. Ανήκατε και εσείς στους χιλιάδες κατοίκους του Ανατολικού Βερολίνου που πέρασαν την ίδια νύχτα στο δυτικό τμήμα της πόλης;




«Ηθελα να πάω μαζί με έναν φίλο μου, αλλά η γυναίκα μου μού είπε “τι τα
θέλεις, μπορεί να ξανακλείσουν το Τείχος και αυτό θα σημάνει χωρισμό-
εσύ θα μείνεις εκεί κι εγώ εδώ”. Εγώ: “Ελα και συ μαζί!”. Εκείνη: “Δεν
μπορούμε να αφήσουμε στο σπίτι μόνο το ανήλικο παιδί μας!”. Εγώ: “Τότε
πάρε μαζί και το παιδί!”. Εκείνη: “Δεν παίρνουμε το παιδί σε τόσο
επικίνδυνες υποθέσεις!». Ηταν απολύτως πεπεισμένη, ότι το Τείχος θα
έκλεινε πάλι την ίδια νύχτα».

- Ηταν η πρώτη επίσκεψη της ζωής σας στη Δύση;


«Οχι, από τη δεκαετία του ΄80 συμμετείχα συχνά σε συνέδρια στο Δυτικό
Βερολίνο. Με την ευκαιρία το έσκαγα και πήγαινα για μερικές ώρες στη
Δυτική Γερμανία, όπου είχα πολλούς γνωστούς. Οι Αρχές της Ανατολικής
δεν μπορούσαν να ελέγξουν πού πήγαινα ή αν ήμουν όλη την ώρα στο
συνέδριο».

- Η πτώση του Τείχους ήταν επαναστατικό γεγονός. Ηταν μεμονωμένη πράξη ή το αποκορύφωμα άλλων γεγονότων;

«Η επανάσταση άρχισε πολύ νωρίτερα και έγινε ορατή με την παραίτηση του
τότε γενικού γραμματέα του SΕD (σ.σ.: Ενιαίο Σοσιαλιστικό Κόμμα
Γερμανίας, ήτοι κομμουνιστικό) Εριχ Χόνεκερ την 18η Οκτωβρίου. Η
παραίτηση ήταν αποτέλεσμα της λαϊκής πίεσης. Στη συνέχεια, το SΕD δεν
κατόρθωσε να βρει έναν αξιόπιστο αντικαταστάτη του. Ο πολύς κόσμος είδε
άσχημα τον διορισμό του Εγκον Κρεντς ως διαδόχου του, έτσι που ο
τελευταίος αναγκάστηκε επίσης να παραιτηθεί έπειτα από μερικές
εβδομάδες. Η πολιτική πρωτοβουλία είχε περάσει στο λεγόμενο “στρογγυλό
τραπέζι” στο οποίο συμμετείχαν τα αντιπολιτευτικά κινήματα. Εκεί ήταν
που αποφασίστηκε η διενέργεια ελεύθερων εκλογών. Οι εκλογές αυτές, που
έγιναν τον Μάρτιο του 1990, σήμαναν το οριστικό τέλος του καθεστώτος».

- Ο όρος «επανάσταση» συνδέεται συνήθως με ένοπλη εξέγερση. Τέτοια εξέγερση δεν υπήρξε στην Ανατολική Γερμανία. Είναι ίσως ορθότερος ο όρος «εσωτερική κατάρρευση» (implosion), που εκείνη την εποχή ήταν πολύ της μόδας;


«Ο όρος αυτός υπαινίσσεται ότι το καθεστώς κατέρρευσε από μόνο του,
χωρίς τη δράση του πληθυσμού. Αυτό δεν είναι σωστό. Το γεγονός ότι μια
χώρα έχει χρεοκοπήσει οικονομικά, δεν σημαίνει ότι καταρρέει αυτομάτως.
Παράδειγμα, η Ρουμανία, όπου ο κόσμος λιμοκτονούσε και παρ΄ όλα αυτά
δεν κουνιόταν φύλλο. Οπου υπάρχει ισχυρή κρατική τρομοκρατία, το
καθεστώς δεν καταρρέει αυτομάτως, γίνεται απλώς πιο βάναυσο. Σε μας δεν
υπήρχε ευτυχώς τέτοια παρόξυνση της κρατικής τρομοκρατίας. Ο κόσμος
μπορούσε να διαδηλώνει ειρηνικά, όπως για παράδειγμα στη Λειψία, όπου
κάθε Δευτέρα κατέβαιναν στους δρόμους δεκάδες χιλιάδες άτομα. Η αλλαγή
του καθεστώτος δεν προήλθε λοιπόν από την εσωτερική κατάρρευσή τους,
αλλά από την πίεση του πληθυσμού».

- Τι ρόλο έπαιξαν στη «στροφή», όπως ονομάστηκε η διαδικασία αλλαγής του καθεστώτος, οι διανοούμενοι;

«Οι καθιερωμένοι διανοούμενοι δεν έπαιξαν μεγάλο ρόλο. Από τη μια
συμμετείχαν τον Σεπτέμβριο του 1989 στην ίδρυση της οργάνωσης Νeues
Forum, που ήταν στέγη για διάφορα αντιπολιτευτικά ρεύματα, ιδίως
εκκλησιαστικά. Η συγγραφέας Κρίστα Βολφ, για παράδειγμα, συνέγραψε ένα
μανιφέστο, τον Νοέμβριο του 1989, με το οποίο ζητούσε τη διατήρηση της
DDR (σ.σ.: Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας) σε νέα βάση, έναν
αναθεωρημένο σοσιαλισμό ως εναλλακτική λύση προς το καπιταλιστικό
καθεστώς της Δυτικής Γερμανίας. Το αίτημα της επανένωσης δεν έμπαινε
τότε από κανένα, ούτε από τις αντιπολιτευτικές ομάδες. Ορισμένοι στο
Νeues Forum είχαν μάλιστα μεμφθεί το άνοιγμα του Τείχους, με το
επιχείρημα ότι αυτό θα στερήσει τους Ανατολικογερμανούς από την
ιστορική ευκαιρία να οικοδομήσουν ένα κράτος-πρότυπο. Από τα
πανεπιστήμια όμως δεν ήρθε τίποτε ουσιαστικό. Οι φοιτητές δεν
συμμετείχαν σε διαδηλώσεις. Αλλού, οι αναταραχές ξεκινούσαν από τα
πανεπιστήμια. Οχι όμως στη DDR, όπου οι περισσότεροι φοιτητές
ακολουθούσαν την κομματική γραμμή. Ο ρόλος τους ήταν λοιπόν
περιθωριακός. Κάτι άλλο ήταν αυτό που συνέβαινε στις διαδηλώσεις της
Λειψίας. Εκεί οι διαδηλωτές ήταν κατά κύριο λόγο σαραντάρηδες και
πενηντάρηδες οι οποίοι είχαν αποφοιτήσει από ανώτατες σχολές, ήταν όμως
άγνωστοι στη δημοσιότητα. Αυτή η αφανής ως τότε διανόηση έπαιξε όντως
ρόλο-κλειδί στην ειρηνική εξέγερση».

- Ηταν ρεαλιστικό το αίτημα της Κρίστα Βολφ και του Νeues Forum;


«Σε καμία περίπτωση. Οι αντιπολιτευτικές δυνάμεις δεν είχαν ασχοληθεί
με δύο βασικά θέματα. (ΠΡΟΣΟΧΗ )Το πρώτο ήταν η οικονομία: Ολοι έβλεπαν τα χάλια
των εργοστασίων, όταν τα περνούσαν με τον σιδηρόδρομο, όπως για
παράδειγμα στο Μπίτερφελντ, αλλά δεν είχαν κάνει πραγματική ανάλυση των
δυσκολιών της. Το δεύτερο ήταν το Σύνταγμα. Οι περισσότεροι μπέρδευαν
τον καπιταλισμό, ένα οικονομικό σύστημα με πολιτικά φαινόμενα, όπως το
κράτος δικαίου. Το μόνο που έβλεπαν ήταν η ελεύθερη αγορά. Αυτή ακύρωνε
όλα τα άλλα. Ετσι δεν είχαν σαφή αντίληψη ενός εναλλακτικού πολιτικού
συστήματος» - Η μεγάλη πλειοψηφία του πληθυσμού τάχθηκε όμως σύντομα υπέρ της επανένωσης.


«Αυτό ισχύει ιδιαίτερα για τους Ανατολικογερμανούς, που ήθελαν το
δυτικό μάρκο και τα άλλα πλεονεκτήματα της Δύσης. Η επανένωση ήταν
αναπόφευκτη και λόγω της οικονομικής κρίσης.(ΠΡΟΣΟΧΗ) Στην πρώτη του επίσκεψη
στη Μόσχα ως γενικός γραμματέας, ο Εγκον Κρεντς παραπονέθηκε στον
Μιχαήλ Γκορμπατσόφ, ότι η DDR δεν τα βγάζει πέρα με τα τεράστια
δημοσιονομικά της ελλείμματα και με την ταυτόχρονη έλλειψη
συναλλάγματος. Δεν είχε πλέον να πουλήσει τίποτε στη Δύση. Το αδιέξοδο
ήταν πλήρες. Στην απελπισία τους, πολλοί δήμαρχοι έβγαζαν τις πέτρες
από τους λιθόδρομους για να τις πουλήσουν στους Δυτικούς- ένα μάρκο το
κομμάτι. Πολλοί δρόμοι στα ιστορικά κέντρα των πόλεων έμεναν έτσι για
καιρό χωρίς επίστρωση και καλύπτονταν αργότερα με άσφαλτο. Η απάντηση
του Γκορμπατσόφ ήταν ότι η Σοβιετική Ενωση δεν μπορεί να βοηθήσει τη
DDR με συνάλλαγμα. Συναλλαγματικά λοιπόν, η χώρα ήταν χρεοκοπημένη.
Παράλληλα, το έλλειμμα του εμπορικού ισοζυγίου έναντι της Δύσης
σημείωνε άνοδο καταρρίπτοντας συνεχώς ρεκόρ. Η DDR δεν μπορούσε πλέον
να πληρώσει τόκους για τα χρέη της. Η κρατική χρεοκοπία αποφεύχθηκε
μόνο χάρη σε ένα δάνειο πολλών δισεκατομμυρίων μάρκων, που της παρείχε
ο τότε πρωθυπουργός της Βαυαρίας Στράους».

- Συνέβαλε αυτό το δάνειο στον εκσυγχρονισμό της οικονομίας; (ΠΡΟΣΟΧΗ)


«Αυτή ήταν η αρχική πρόθεση. Η ηγεσία της DDR σχεδίαζε να τα επενδύσει
στη βιομηχανία έτσι ώστε τα εκσυγχρονισμένα προϊόντα να μπορούν να
πουληθούν στις δυτικές αγορές και έτσι να αποφέρουν πολύ συνάλλαγμα.
Αλλά ο Χόνεκερ αποφάσισε τελικά να διαθέσει μεγάλο μέρος του στην
κατανάλωση. Μόνο που όποιος τρώει εισηγμένες μπανάνες δεν φέρνει
συνάλλαγμα στη χώρα, αλλά το καταναλώνει. Ετσι, η χώρα γλίστρησε ακόμη
περισσότερο στην παγίδα των χρεών». - Τι λέτε για την άποψη ορισμένων διανοουμένων,όπως ο Στέφαν Χάιμ και ο Χάινερ Μίλερ,ότι η επανένωση μετέτρεψε τη DDR σε αποικία της Δύσης;


«Πρόκειται φυσικά για ανοησία. Ορισμένοι υποστηρίζουν μάλιστα το
αντίθετο, ότι δηλαδή η Δύση έγινε αποικία της Ανατολής, με το
επιχείρημα ότι κάθε χρόνο μεταφέρονται από τη Δυτική Γερμανία στην
Ανατολική 100 δισ. ευρώ- κυρίως με τη μορφή κοινωνικών και ασφαλιστικών
επιδοτήσεων».

φωτογραφια:
rex apeiron Το Βερολίνο γιορτάζει την επανένωσή του.Κομμάτια του
γκρεμισμένου Τείχους ανάμεσα σε ταμπλό «σκηνοθετούν» ένα νέο τείχος.Οι
εκδηλώσεις στη γερμανική πρωτεύουσα έχουν αρχίσει με την έναρξη του
2009 και θα κρατήσουν ως το τέλος του έτους

- Οι σχέσεις ιδιοκτησίας όμως άλλαξαν δραματικά υπέρ της Δύσης.Οι δυτικογερμανοί επιχειρηματίες αγόρασαν όλες σχεδόν τις επιχειρήσεις, συχνά για ένα κομμάτι ψωμί. (ΠΡΟΣΟΧΗ)




«Σε ορισμένες περιπτώσεις μάλιστα τους πλήρωναν και από πάνω, επειδή οι
επιχειρήσεις που ανελάμβαναν ήταν υπό διάλυση. Υπενθυμίζω ότι το 30%
των εργοστασίων έκλεισε στις αρχές της δεκαετίας του 1990 επειδή αυτά
δεν μπορούσαν να κρατηθούν με τίποτε. Στην πραγματικότητα, βέβαια, δεν
έγινε το παν λεία της Δύσης. Ολες οι μικρές επιχειρήσεις, όπως τα
φαρμακεία και τα εστιατόρια, πέρασαν σε ανατολικογερμανικά χέρια. Μόνο
οι μεγάλες φίρμες, όπως η αυτοκινητοβιομηχανία, πήγαν σε δυτικούς
ομίλους. Οι φίρμες αυτές δεν ήταν υγιείς, αλλά ασθενείς ως το μεδούλι.
Το ζητούμενο λοιπόν, τότε και σήμερα, είναι ότι οι Ανατολικογερμανοί
παρακαλούν γονατιστοί αξιόπιστους επενδυτές- επενδυτές με χρήμα,
τεχνογνωσία και μοντέρνο μάρκετινγκ. Το μόνο αξιόλογο προϊόν που έχει
διασωθεί από την DDR, είναι οι διώροφοι σιδηρόδρομοι. Τα αυτοκίνητά
της, τα Τράμπι, έχουν μόνο συλλεκτική αξία ως αντίκες. Η παραγωγή τους
σταμάτησε, επειδή δεν τα ήθελε κανείς. Μάλιστα οι πρώτοι που δεν ήθελαν
να τα αγοράσουν, ήταν οι Ανατολικογερμανοί».

- Με την επανένωση,τα πέντε νέα κρατίδια στην Ανατολή αποδέχθηκαν το Σύνταγμα και τους νόμους της Δυτικής Γερμανίας.Υπήρξαν τομείς όπου διατήρησαν στοιχεία της παλιάς νομοθεσίας τους;


«Η συμφωνία της ένωσης προβλέπει αρκετές διαφορές. Κατά την πορεία των
διαπραγματεύσεων μάλιστα, οι αντιπρόσωποι της Δύσης επέμεναν να
διατηρηθεί για καιρό σχεδόν ατόφια η παλιά νομοθεσία, έτσι ώστε η
μεταβατική εποχή να κυλήσει κατά το δυνατόν ήρεμα. Ωστόσο οι
διαπραγματευτές της Ανατολής αντέδρασαν σε αυτό λέγοντας, ότι τα δύο
συστήματα είναι ασύμβατα και ότι αν διατηρηθεί το ανατολικό, θα
παραλύσει η επιχειρηματική

Γκραφίτι στο Τείχος.Το αυτοκίνητο Τράμπι,σήμα κατατεθέν της DDR,με επιβάτες τους Μπρέζνιεφ και Χόνεκερ

δράση των Ανατολικογερμανών.

Γι΄ αυτό και τελικά προκρίθηκε η άμεση ενοποίηση των συστημάτων».

- Το κόμμα σας,το Σοσιαλδημοκρατικό,προετοιμάζει τη συνεργασία με το κόμμα Αριστερά,πολλά μέλη της οποίας ήταν στελέχη του ανατολικογερμανικού καθεστώτος.Εσείς τάσσεσθε κατά της συνεργασίας.Γιατί; 

«Η Αριστερά είναι το κόμμα της αταξίας. Πρώτον, επειδή η αρχική
ανατολική συνιστώσα της, το Κόμμα του Δημοκρατικού Σοσιαλισμού (ΡDS)
αποφάσισε στο ιδρυτικό του συνέδριο, τον Δεκέμβριο του 1989, να
διατηρήσει ως δεύτερο όνομα εκείνο του κομμουνιστικού κόμματος για να
μη χάσει το κληρονομικό δικαίωμα στην τεράστια περιουσία του. Και
δεύτερον, επειδή δεν έχει πρόγραμμα. Γι΄ αυτό και δεν ξέρει ποτέ κανείς
τι ακριβώς πρεσβεύει. Η κατάσταση στο εσωτερικό του είναι χαοτική. Οταν
εκπονηθεί το πρόγραμμά του τους επόμενους μήνες, θα μπορέσουμε να
κρίνουμε αντικειμενικά κατά πόσον μπορούμε να πάμε μαζί. Οχι όμως όσο
καιρό δεν ξέρει ούτε το ίδιο τι θέλει».

- Συνολικά δηλαδή,η επανένωση της γερμανικής Αριστεράς αποδεικνύεται πιο δύσκολη και από την επανένωση της Γερμανίας.

«Ετσι είναι. Οι Σοσιαλδημοκράτες δεν μπορούν να ενωθούν με ένα κόμμα του χάους».