Δευτέρα 11 Ιανουαρίου 2010

Ελευθερία και Μνήμη

Ελευθερία και Μνήμη

Του Γιώργου Καραμπελιά

Για αιώνες, τουλάχιστον οκτώ, βολοδέρνουμε ανάμεσα στην Ανατολή και τη Δύση, ανάμεσα στο Ισλάμ και τον «Λουθηρο-παπισμό» που μας πολιορκούν και μας συρρικνώνουν αδιάκοπα. Και άλλοτε η προτεραιότητα περνάει στην Ανατολή και άλλοτε στη Δύση, άλλοτε στους «Φράγκους» κι' άλλοτε στην Τουρκιά. Και τρώγεται σταδιακά το απόθεμά μας. Είτε πολιτισμικό και οικονομικό, από τη Δύση, είτε γεωγραφικό και πληθυσμιακό από την Ανατολή. Και καταντήσαμε εμείς που «στα μάτια μας άστραψε» κάποτε ο κόσμος όλος, σε έναν Γιωργάκη. Και σήμερα πάλι η ίδια διαδικασία συνεχίζεται. Και κάθε στιγμή που οι δύο κόσμοι συγκρούονται –Ανατολή και Δύση– όπως συμβαίνει  σήμερα ανάμεσα στο Ισλάμ και τη Δύση, πληρώνουμε αυξημένο το τίμημα.

Τώρα κινδυνεύουμε και πάλι από την Ανατολή. Πλέον, όχι μόνο γεωγραφικά και πληθυσμιακά, αλλά και οικονομικά-πολιτισμικά. Και πληθαίνουν οι σειρήνες που μας καλούν σε υποταγή, οι γραικύλοι, πάντα πρόθυμοι για το "ταξίδι προς τα Σούσα". Και πληθαίνουν εκείνοι που θέλουν να μας αποκόψουν από το τελευταίο αποκούμπι μας, αυτό το απόθεμα από το οποίο ζούμε αιώνες τώρα, την ιστορία μας, την παράδοση μας: μας λεν πως τίποτε δεν είμαστε, παρά τυχάρπαστοι, τυχαίοι σφετεριστές ενός κάποτε ένδοξου κόσμου. Γι' αυτό και η Διαμαντοπούλου, η Δραγώνα, και οι λοιποί εθνομηδενιστές. Γι' αυτό τα ΕΛΙΑΜΕΠ, η Ρεπούση, και οι Κύπριοι γραικύλοι που θέλουν να καλύψουν ακόμη και τη σύληση του τάφου του Τάσου Παπαδόπουλου από εκείνους που σε όλη τους την ιστορία ανέσκαπταν τάφους και ιερά.

Γι' αυτό ο καθημερινός ιδεολογικός πόλεμος καθηγητάδων και ψευδο-ολμέδων ώστε να πείσουν τη νεολαία μας πως δεν αξίζει να είναι Έλληνες, πως δεν πρέπει να στρέφουν την αγανάκτησή τους ενάντια σε εκείνους που μας έχουν υποτακτικούς. δεν πρέπει να στρέφονται ενάντια στις Πρεσβείες τους και τα ποικίλα «ιδρύματα» της εθελοδουλείας. ΟΧΙ. Αντίθετα, υποταγμένοι στα κελεύσματα των πρεσβειών και των εθελόδουλων, να πολεμούν την ίδια τους τη χώρα, να καίνε τη δικιά τους σημαία, την βαμμένη με το αίμα του Ρήγα, του Γρηγόριου, του Βελουχιώτη, του Πέτρουλα, του Πολυτεχνείου, του Σολομού Σολομού, για να μην κάψουν την αμερικανική και την τουρκική. Να μην ενδιαφέρονται για την Κύπρο, τη Μακεδονία, τη Θράκη το Αιγαίο, αλλά μόνο για το κινητό, το αυτοκίνητο, τα σφηνάκια και τις μακρινές επαναστάσεις.
Γι' αυτό χρειάζονται την κυρία Δραγώνα στο υπουργείο μιας Παιδείας, που θέλουν να πάψει να είναι «εθνική».

 Γιατί ξέρουν πως ο Ρήγας πριν από διακόσια χρόνια μπόρεσε να σηκώσει το ανάστημα του ενάντια στους τυράννους επειδή εμπνεόταν από τα λόγια του δασκάλου του, του Καταρτζή που έγραφε στην «Συμβουλή του προς τους νέους»:
«Να πούμε κ' άλλο, αφ' ου ένας Ρωμηός συλλογιστή μια φορά πως κατάγεται από τον Περικλέα, Θεμιστοκλέα και άλλους παρόμοιους Έλληνες, ή απτούς συγγενείς του Θεοδόσιου, του Βελισάριου, του Ναρσή, του Βουλγαροκτόνου, του Τζιμισκή κ' άλλων τόσων μεγάλων Ρωμαίων, ή έλκει το γένος του από κανέναν άγιο, ή από κανέναν του συγγενή, πώς να μην αγαπά τους απογόνους εκείνων κ' αυτωνών των μεγάλων ανθρώπων; Πώς να μην το 'χη χαρά του να δυστυχή σε τέτοια πολιτική κοινωνία που συναπαρτίζουν αυτοί; Πώς να μην πονή αιωνίως το έδαφος που τους ανάθρεψ' εκείνους κ' αυτουνούς; Και τραβώντας άσμενος το δούλειό του ζυγό, πώς να μη βρέχη με δάκρυα τον τόπο που έβαψαν με το αίμα τους, εκείνοι για δόξα, κ' αυτοί για τη σωτηρία τους;»

Οι Έλληνες δεν μπορούν να είναι ελεύθεροι χωρίς την ιστορία τους, δεν έχουν μεγάλες πεδιάδες, μεγάλη βιομηχανία, μεγάλο πληθυσμό. Χάσαμε πολλά στο πέρασμα των αιώνων. Αν χάσουμε και τη μνήμη μας θα είμαστε και πάλι ραγιάδες, ραγιάδες χωρίς ελπίδα. Γι' αυτό εκεί σκοπεύουν οι γραικύλοι, οι οδοιπόροι στα Σούσα, οι νέο-οθωμανοί. Να είμαστε οι τελευταίοι των Ελλήνων.

 

Σε αυτή τη Ρήξη θα διαβάσετε άρθρα

·        για το νομοσχέδιο για την ιθαγένεια

·        για την οικονομική κρίση

·        για την Κίνα που κερδίζει και τις ΗΠΑ που χάνουν (του Τζέιμς Πέτρας)

·        για τη σύληση του τάφου του Τάσσου Παπαδόπουλου

·        για την πορεία προς τη Γάζα (συνέντευξη του Βαγγ. Πισσία)

·        για το πώς εννοεί την εθνική κυριαρχία το ΠΑΣΟΚ

·        για την Υεμένη που είναι ο επόμενος στόχος των ΗΠΑ

·        για τις ιδεολογικές αναφορές των νεο-φαναριωτών

·        για το ανύπαρκτο κυπριακό φοιτητικό κίνημα, την ενεργειακή μας ανεξαρτησία που βρίσκεται στο στόχαστρο, το περιβαλλοντικά απαράδεκτο άθλημα Heliskiing, το νέο καθεστώς που διαμορφώνεται στην Ε.Ε. μετά την επικύρωση της Συνθήκης της Λισσαβόνας κ.ά.

·        και ακόμη για τη μουσική (το ελληνόφωνο συγκρότημα της Κάτω Ιταλία Γειτονία), τη νέα ταινία του Τζέιμς Κάμερον,Άβαταρ, το θέατρο (για την πολύ καλή παράσταση Μάουζερ), την αμφιλεγόμενη ταινία Στρέλλα και τη λησμονημένη μάχη της Καλλίπολής.



20100111 Οι μεγαλύτερες «φούσκες» όλων των εποχών

Οι μεγαλύτερες «φούσκες» όλων των εποχών

Η ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ
Δευτέρα, 11 Ιανουαρίου 2010 07:00
368 λέξεις, ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΜΕ ΤΗΝ «Ν»
URL: http://www.naftemporiki.gr/news/redirstory.asp?id=1763466


Κατά τις τελευταίες δεκαετίες η παγκόσμια οικονομία έχει έρθει αντιμέτωπη με μεγάλες καταστροφικές «φούσκες». Αυτό που οι περισσότεροι δεν γνωρίζουν, όμως, είναι ότι τέτοιου είδους κρίσεις δεν συνιστούν καθόλου νέο φαινόμενο. Η ιστορία των τελευταίων πέντε αιώνων βρίθει από «φούσκες». Οι συντάκτες του CNNMoney.com συγκέντρωσαν τις σημαντικότερες εξ αυτών.

1634-38: Τουλίπες

Η πρώτη καταγεγραμμένη «φούσκα» αφορούσε ένα λουλούδι. Πολλοί Ολλανδοί κατεστράφησαν οικονομικά στα μέσα του 17ου αιώνα, όταν διέθεσαν τις αποταμιεύσεις μίας ζωής για να αγοράσουν τουλίπες- που κόστιζαν όσο ένα σπίτι.

1720: South Sea Co.

Bρετανοί τραπεζίτες θεωρούσαν ότι η αγορά μετοχών της εταιρείας South Sea Co., που είχε το μονοπώλιο στο εμπόριο με τις αποικίες της Ισπανίας στη Νότιο Αμερική, ήταν ασφαλές στοίχημα. Η εταιρεία απέτυχε όμως να εμφανίσει κέρδη.

1848: Χρυσός 1

Η ανακάλυψη χρυσού στη Βόρεια Καλιφόρνια πυροδότησε μία μαζική μετανάστευση κερδοσκόπων στην πολιτεία.

1860-70: Σιδηρόδρομοι

Μετά τον εμφύλιο πόλεμο στις ΗΠΑ άρχισαν να κατασκευάζονται σιδηρόδρομοι σε ολόκληρη τη χώρα. Οι μετοχές των εταιρειών σιδηροδρόμων κάλυπταν κάποια στιγμή το 40% της συνολικής κεφαλαιοποίησης στο Χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης.

1890: Ποδήλατα

Περισσότερες από 300 επιχειρήσεις στα τέλη του 19ου έκαναν "αγώνα δρόμου" για ένα ισχυρό μερίδιο στην αγορά ποδηλάτου. Και μετά ήρθε το αυτοκίνητο....

1920: Ραδιόφωνο

Ο ενθουσιασμός για την τεχνολογία του ραδιοφώνου οδήγησε τη δεκαετία του '20 σε μία «φούσκα» αντίστοιχη με εκείνη των εταιρειών ίντερνετ το 2000.

1959: Ηλεκτρονικά

Κάθε εταιρεία με κατάληξη "-tron" στο όνομά της (Astron, Transitron) είδε τη μετοχή της να εκτινάσσεται στο διάστημα. Το 1962 ήρθε η ανώμαλη προσγείωση.

1974-80: Χρυσός 2

Με τον πληθωρισμό να καλπάζει οι τιμές σκαρφάλωσαν από τα 100 δολ. ανά ουγκιά το 1974 στα 850 δολ. το 1980.

1980-84: Ηλεκτρονικοί Υπολογιστές

Οι κατασκευάστριες προσωπικών υπολογιστών ήταν για περίπου τέσσερα χρόνια οι μεγάλοι κερδισμένοι. Οι μετοχές τους όμως κατέγραψαν κατακόρυφη πτώση το 1984.

1985-90: Ιαπωνία

Μία «δίδυμη φούσκα», στην αγορά ακινήτων και μετοχών, αντιμετώπισε η Ιαπωνία.

1997 - 2000: Ίντερνετ

Το γνωστό πάρτι με τις εταιρείες που είχαν κατάληξη ".com" τελείωσε το 2000.

2003 - 2007: Ακίνητα

Μια συντηρητική επένδυση έγινε το αντικείμενο κερδοσκοπίας. Όταν έσπασε η «φούσκα» πυροδότησε ντόμινο κλυδωνισμών.

2008 - σήμερα: Χρυσός 3;

Εν μέσω κρίσης οι επενδυτές έτρεξαν στο "καταφύγιο" του χρυσού. Σήμερα η τιμή του υπερβαίνει τα 1.100 δολ. ανά ουγκιά.


Παλαιστινιακές κατοικίες στη Δυτική Όχθη καταστράφηκαν από Ισραηλινούς

ή Όχθη καταστράφηκαν από Ισραηλινούς

Printer-friendly versionSend to friend

Ισραηλινές δυνάμεις κατέστρεψαν περίπου 150 κατοικίες Παλαιστίνιων στην Δυτική Όχθη, σύμφωνα με παλαιστίνιους αξιωματούχους.

Ο εκπρόσωπος Ισραηλινών αρχών, Λι Χιρομότο, δήλωσε ότι 14 «παράνομες κατασκευές απομακρύνθηκαν», διευκρινίζοντας ότι «είχαν χτιστεί σε έδαφος στρατιωτικής εκπαίδευσης με αποτέλεσμα να κινδυνεύουν οι ζωές όσων βρίσκονταν εκεί».

Από τη πλευρά του Παλαιστίνιος αξιωματούχος δήλωσε ότι η παλαιστινιακή αγροτική κοινότητα ζούσε στην περιοχή της Τάνα, στα ανατολικά της Ναμπλούς για δεκαετίες.

http://tvxs.gr/news/κόσμος/παλαιστινιακές-κατοικίες-στη-δυτική-όχθη-καταστράφηκαν-από-ισραηλινούς

Σχόλιο
Η Pax Americana χωρίς σχόλια.
ΣΓΣ

Κυριακή 10 Ιανουαρίου 2010

Τα αναφερόμενα στην επιστολή του κ. Φ...

Τα αναφερόμενα στην επιστολή του κ. Φ.Δήμου, είναι εκτός πραγματικότητας.
Κανείς δεν μίλησε για χρήση ΝΝΑσε περίοδο πολέμου.
Δεν γνωρίζει τον αριθμό των ... εν ειρήνη δικαιουμένων (350000 μηδέ την οικονομική συμβολή του ΠΝ και των στελεχών του, στην ανέγερση και συντήρηση του Νοσοκομείο Στελεχών ΒΝ....
Η επιστολή του δεν πρέπει να μείνει χωρίς απάντηση...
Κ.Σ.Β

Ο κ. Φ.Δήμου προφανώς είναι καμένος από τη κατάντια του ΝΑΤ --του πλέον υγιούς ασφαλιστικού ταμείου-- μετά την επιδρομή που του εγένετο με τον επαναπατρισμό των αυτοεξόριστων από την Τασκένδη και την αυθαίρετη υπαγωγή τους στο ΝΑΤ και τώρα υποστηρίζει τη θεωρία του ... πάρτου το γάιδαρο.
Αναβάθμιση χρειαζόμαστε και όχι υποβάθμιση.
ΣΓΣ

Να διατηρηθεί ό,τι απέμεινε από το συγκρότημα Δοξιάδη

ΑΥΓΗ - Ημερομηνία δημοσίευσης: 10/01/2010
Μάχη για να περισωθούν τουλάχιστον οι όψεις και το αίθριο του μοναδικού κτιρίου Δοξιάδη στις υπώρειες του Λυκαβηττού (Στρατιωτικού Συνδέσμου 24), από τη μετατροπή του, αβασάνιστα, σε πολυτελείς κατοικίες, δίνουν κινήσεις πολιτών, όπως η Μοnumenta για την προστασία της φυσικής και αρχιτεκτονικής κληρονομιάς και φορείς, όπως το ΤΕΕ, ο ΣΑΔΑΣ - Πανελλήνια Ένωση Αρχιτεκτόνων και η Σχολή Αρχιτεκτόνων του ΕΜΠ. Προς το παρόν η διεύθυνση Νεώτερης και Σύγχρονης Αρχιτεκτονικής Κληρονομιάς διέταξε διακοπή των εργασιών, προκειμένου να συζητηθεί η κήρυξη του κτιρίου ως διατηρητέου μνημείου και να εισαχθεί στο Κεντρικό Συμβούλιο Νεωτέρων μνημείων, άγνωστο πότε.

Ο πρόεδρος της Σχολής Αρχιτεκτόνων ΕΜΠ Σπ. Ραυτόπουλος με επιστολή του στον υπουργό Πολιτισμού εκφράζει την έντονη ανησυχία του, επισημαίνοντας ότι το οκταώροφο κτίριο το οποίο ανεγέρθηκε το 1957-1958 "έχει καταξιωθεί στην ελληνική και τη διεθνή αρχιτεκτονική των τελευταίων πενήντα ετών. Σχεδιασμένο με πρωτοποριακές οικολογικές αρχές και ολοκληρωμένο με τη συμβολή Ελλήνων καλλιτεχνών για το χρωματισμό και τη διακόσμησή του, αποτέλεσε ένα παραδειγματικό συγκρότημα γραφείων". Η διατήρηση και αποκατάσταση των βασικών στοιχείων του κελύφους και του αίθριου του κτιρίου θα εξασφάλιζαν, ως τελευταίο μέτρο ανάγκης, τη γόνιμη προστασία της συλλογικής μνήμης και της αισθητικής καλλιέργειας, που είναι τόσο σημαντικές για την αναβάθμιση του αστικού μας περιβάλλοντος, υπογραμμίζεται στην επιστολή. Ταυτόχρονα εστιάζει στο μέγα θέμα της ανύπαρκτης προστασίας της ελληνικής αρχιτεκτονικής του εικοστού αιώνα ."Παρεμβάσεις και μετατροπές στα κτίρια αυτά, θα έπρεπε να κρίνονται υποχρεωτικά από τις αρμόδιες επιτροπές του υπουργείου Πολιτισμού για να χαρακτηρίζονται κατά περίπτωση και να προστατεύεται όπως αρμόζει η σύγχρονη ελληνική αρχιτεκτονική από ευκαιριακές και άλλες άκαιρες, και κυρίως μη αναστρέψιμες παρεμβάσεις", καταλήγει η επιστολή.

Το Τεχνικό Επιμελητήριο διά του προέδρου του Γ. Αλαβάνου ζητεί από τους υπουργούς Περιβάλλοντος και Πολιτισμού να προχωρήσουν άμεσα στην κήρυξη του συγκροτήματος ως διατηρητέου, για να διατηρηθεί τουλάχιστον η χαρακτηριστική δομή των όψεων και του περιβάλλοντα χώρου του συγκροτήματος και να  επιβάλλουν την αναστολή των οικοδομικών εργασιών στο οικόπεδο, μέχρι την ολοκλήρωση της κήρυξης. Και τεκμηριώνει το αίτημά του ως εξής: "Το κτίριο γραφείων Κ.Α. Δοξιάδη - ΑΤΙ υπήρξε πρωτοποριακό και θεωρείται σήμερα ένα από τα σημαντικότερα κτίρια του μοντερνισμού στη μεταπολεμική Ελλάδα. Η αρχή του 'κτίζουμε πάνω στη φύση' προβάλλει τόσο από τους διασπασμένους όγκους που 'παρακολουθούν' την κλίση του λόφου (είμαστε στους πρόποδες του Λυκαβηττού), όσο και από το εσωτερικό αίθριο - βρίσκεται στο σημείο από όπου ανάβλυζαν στην αρχαιότητα οι πηγές του Ηριδανού ποταμού, των οποίων η ανάμνηση συμβολίζεται με την τοποθέτηση μιας επιφάνειας νερού στο δάπεδό του. Τα σημεία φυγής από όλους τους ορόφους βλέπουν ταυτόχρονα τον Λυκαβηττό, την πόλη των Αθηνών και την Ακρόπολη - σύμβολο μιας μεγάλης Αρχιτεκτονικής. Είναι σαφές ότι το κτίριο εκφράζει το πνεύμα ενός οραματιστή Αρχιτέκτονα, την ολοκλήρωση της κήρυξης. Υπάρχει συγχρόνως και η ισχυρή μνήμη σχετικά με τις δραστηριότητες που φιλοξένησε το συγκρότημα Δοξιάδη. Τόσο το γραφείο του Κ.Α. Δοξιάδη και των συνεργατών του, όσο και οι τεχνικές σχολές του Αθηναϊκού Τεχνολογικού Ινστιτούτου και η μεγάλη αίθουσα διαλέξεων και εκθέσεων, αποτελούν τόπο όπου, επί σειρά πολλών δεκαετιών, μαθήτευσαν, ανέπτυξαν την επιστήμη τους και άσκησαν το επάγγελμά τους πολλές γενιές μηχανικών και τεχνικών. Χαρακτηριστικά αναφέρουμε ότι από τις σχολές ΑΤΙ αποφοίτησαν το διάστημα 1958 - 1976 περίπου είκοσι πέντε χιλιάδες σπουδαστές, με ειδικότητες όπως σχεδιαστές, γραφίστες, διακοσμητές, συντηρητές έργων τέχνης, εργοδηγοί δομικών έργων, εργοδηγοί ηλεκτρολόγοι, προγραμματιστές, γραμματείς και λογιστές".

Η Monumenta στη διαμαρτυρία της για την ολοκληρωτική αλλοίωση της γενικής μορφής του κτιρίου θέτει σειρά ερωτημάτων: "Ένα εξέχον κτίριο, σημαντικό για την αρχιτεκτονική του γνωστού αρχιτέκτονα, έμβλημα μιας εποχής, δεν θα έπρεπε να διατηρηθεί, δεν θα έπρεπε οι αρμόδιοι φορείς προστασίας του ΥΠΠΟ και του ΥΠΕΧΩΔΕ άλλοτε και σήμερα υπουργείου Περιβάλλοντος να αποφασίσουν για την προστασία, για το μέλλον του. Ποια η στάση της πολιτείας για τη νεώτερη και σύγχρονη αρχιτεκτονική κληρονομιά. Ποιος αποφασίζει;

Ομολογουμένως η γενικευμένη αλλοίωση του κτιρίου Δοξιάδη δημιουργεί μια ιδιαίτερα ανησυχητική εικόνα για το παρόν και το μέλλον της νεώτερης και σύγχρονης ελληνικής αρχιτεκτονικής". Και σχολιάζει: "Όλα αυτά γίνονται δύο χρόνια μετά τη μεγάλη εκδήλωση στο Μουσείο Μπενάκη, για τα 30 χρόνια από τον θάνατο του Δοξιάδη, η οποία ανέδειξε τη μεγάλη προσωπικότητα και τη συμβολή του στην πολεοδομία και την αρχιτεκτονική στην Ελλάδα και στον κόσμο, και μέρες μόνο από την έκδοση όλων των ομιλιών αυτού του συνεδρίου σε δύο καλαίσθητους τόμους από το ΤΕΕ. Αναρωτιόμαστε αν δεν θα έπρεπε, έστω και την ύστατη αυτή ώρα, οι υπουργοί Πολιτισμού και Περιβάλλοντος να παρέμβουν για τη διατήρηση τουλάχιστον των εξωτερικών όψεων του κτιριακού αυτού συγκροτήματος στο οποίο ο Δοξιάδης έβαλε την ψυχή του".

--
www.bloggerkm2009.blogspot.com -
η ζωή μέσα απ'τα μάτια του αρχιτέκτονα