Πέμπτη 12 Ιανουαρίου 2012

Zougla online - Ωμός εκβιασμός για τα Eurofighter



Ως μυστικό όρο στη συμφωνία για τη νέα δανειακή σύμβαση η Άνγκελα Μέρκελ θέτει εκβιαστικά την αγορά-μαμούθ εξήντα μαχητικών, τύπου Eurofighter, από την Ελλάδα των μνημονίων.

Σύμφωνα με τις γερμανικές εφημερίδες «Kronen Zeitung» και «Die Zeit», η Γερμανίδα καγκελάριος, σε μία προσπάθεια να εξασφαλίσει την επιβίωση της πολεμικής βιομηχανίας, σε μια περίοδο που μειώνονται δραματικά οι αμυντικοί προϋπολογισμοί των χωρών-«πελατών» της, επιβάλλει στην Ελλάδα να καταβάλει τεράστια κονδύλια σε αμυντικές δαπάνες, παρά την κρισιμότητα της οικονομικής κατάστασης.

Τον απίστευτο αυτό εκβιασμό φέρνουν στο φως της δημοσιότητας οι δύο εφημερίδες, οι οποίες επικαλούνται πηγή από το ελληνικό Υπουργείο Εθνικής Άμυνας. Πλέον το θέμα έρχεται στη Βουλή με τη σχετική ερώτηση των βουλευτών της ΔΗΜΑΡ, Φώτη Κουβέλη, Θανάση Λεβέντη, Νίκου Τσούκαλη.

Άλλωστε, δεν πάει πολύς καιρός που ο ευρωβουλευτής Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ είχε καταγγείλει δημόσια πως, την ώρα που οι Ευρωπαίοι ηγέτες ζητούν μέτρα αιματηρής λιτότητας, απομυζούν τον ελληνικό πλούτο μέσω των αμυντικών δαπανών της Ελλάδας.

Το σχετικό δημοσίευμα της «Kronen Zeitung», που υπογράφει ο Richard Schmitt,» έχει τίτλο «Οι Έλληνες θέλουν τώρα 60 Eurofighter!».

To ρεπορτάζ επικαλείται δημοσίευμα της «Die Zeit», η οποία, με τη σειρά της, επικαλείται πηγή του ελληνικού Υπουργείου Αμύνης, που φέρεται να δήλωσε ότι, εφόσον εκταμιευτεί η δόση του Μαρτίου ύψους 80 δις ευρώ, είναι πολύ πιθανό να υπάρξουν νέες συμφωνίες για αμυντικούς εξοπλισμούς.



Ο Ελληνικός Στρατός εξακολουθεί να αγνοεί το πακέτο λιτότητας, σχολιάζει το δημοσίευμα, αυξάνοντας τον προϋπολογισμό για τις αμυντικές δαπάνες το 2012 κατά 18,2%, την ώρα που ο προϋπολογισμός για τις κοινωνικές παροχές μειώνεται κατά 9%, προσθέτει ο συντάκτης, αν και γνωρίζει τις πιέσεις που ασκούνται εδώ και δεκαετίες για την αγορά αμυντικών συστημάτων και εξοπλισμού από την Ελλάδα, η οποία έχει καταστεί από τους μεγαλύτερους αγοραστές όπλων στην Ευρώπη. Ποσά-μαμούθ που έχουν επιβαρύνει στο μέγιστο ποσοστό τον κρατικό προϋπολογισμό και το χρέος της χώρας.



Το θέμα των Eurofighter στη Βουλή

Σύμφωνα με δημοσίευμα της έγκυρης γερμανικής εφημερίδας «Die Zeit», η χώρα μας, μέσω της δανειακής σύμβασης ύψους 130 δις ευρώ από το ΔΝΤ και την Ευρωπαϊκή Ένωση, «θα μπορούσε να δαπανήσει εκ νέου 4 δις ευρώ για την αγορά μαχητικών αεροσκαφών. Για την αγορά φρεγατών, ελικοπτέρων και υποβρυχίων θα μπορούσαν να επενδυθούν πολλά ακόμη δισεκατομμύρια ευρώ».

Στο μακροσκελές ρεπορτάζ της, η εφημερίδα επικαλείται ελληνικούς κύκλους του Υπουργείου Άμυνας, ως πηγές, οι οποίες, μάλιστα, φέρονται να «ομιλούν ιδιαιτέρως ανοιχτά για τα εν λόγω εσωτερικά ζητήματα». Συγκεκριμένα, γίνεται λόγος για την αγορά μέχρι και 60 μαχητικών αεροσκαφών τύπου Eurofighter με εκτιμώμενο κόστος περί τα 3,9 δις ευρώ, γαλλικών φρεγατών με κόστος άνω των 4 δις ευρώ, γερμανικών υποβρυχίων κόστους 2 δις ευρώ, καθώς και περιπολικών του Λιμενικού για 400 εκατομμύρια ευρώ. Άλλα 400 εκατ. ευρώ, αναφέρεται στο δημοσίευμα, θα κοστίσει ο αναγκαίος εκσυγχρονισμός του ελληνικού στόλου. Επίσης υπάρχουν ελλείψεις σε πυρομαχικά για τα άρματα μάχης τύπου Leopard, ενώ δύο αμερικανικά ελικόπτερα Apache πρέπει να αντικατασταθούν.

Η εφημερίδα καταλήγει στο συμπέρασμα ότι «με την εκταμίευση της νέας δόσης ύψους 80 περίπου εκατομμυρίων ευρώ τον Μάρτιο, είναι αντικειμενικά υπαρκτή η πιθανότητα νέων συμφωνιών για την αγορά στρατιωτικού εξοπλισμού».

Με δεδομένο ότι στην τρέχουσα πολιτικοοικονομική και κοινωνική κατάσταση της χώρας, είναι αδιανόητο από τη μία να περικόπτονται συντάξεις, να κόβονται μισθοί, να καταργούνται δικαιώματα και να καταλύεται το κοινωνικό κράτος και από την άλλη να υπάρχουν, στον βαθμό που ευσταθούν οι πληροφορίες της γερμανικής εφημερίδας, σκέψεις για την αγορά εξοπλισμών και στρατιωτικού υλικού στο άμεσο διάστημα ύψους δεκάδων δισεκατομμυρίων.

Με βάση τα προαναφερόμενα, ερωτάται ο αρμόδιος Υπουργός:

Επιβεβαιώνει ή διαψεύδει τα ως άνω αναφερόμενα, τα οποία δημοσιεύει η εφημερίδα «Die Zeit» και αναπαράγονται από το σύνολο του γερμανικού Τύπου;

Σε πόσες και ποιες αγορές αμυντικού εξοπλισμού προσανατολίζεται η κυβέρνηση στο άμεσο διάστημα και με ποιο κόστος;

11.1.12

Οι ερωτώντες βουλευτές
Φώτης Κουβέλης
Θανάσης Λεβέντης
Νίκος Τσούκαλης

Eπιμέλεια: Φίλιππος Καραμέτος

Διαβάστε επίσης:

«Εγκρίνουμε το δάνειο, αγοράζετε Eurofighter»
Πρώτη καταχώρηση: Πέμπτη, 12 Ιανουαρίου 2012, 12:14
Τελευταία ενημέρωση: Πέμπτη, 12 Ιανουαρίου 2012, 12:37

Τετάρτη 11 Ιανουαρίου 2012

“Η ευκαιρία ενός χαµένου χρόνου” άρθρο του Στέλιου Ράμφου στο Βήμα (6 1 2012)

Ολες οι προσεγγίσεις της «δηµοσιονοµικής» µας κρίσεως υπογραµµίζουν τον αρνητικό παράγοντα της ελληνικής νοοτροπίας, αλλά δεν προχωρούν. Μου θυµίζουν τον λόγο του Αυγουστίνου για τον χρόνο: Βιώνουν το πρόβληµα, όµως δεν µπορούν να το εξηγήσουν. Η κρίση που ζούµε έχει οικονοµικοπολιτική επιφάνεια και πνευµατικό βάθος. Το κατανοούν πλέον πολλοί. Αν ήταν απλώς οικονοµικοπολιτική θα περιοριζόταν σε ιδιοτελείς επιλογές ενός ανίκανου και διεφθαρµένου πολιτικού συστήµατος και σε οργανωτικά του προβλήµατα. ∆εν θα είχαµε κράτος πελατειακών σχέσεων και κοινωνία κυριαρχίας δεσµών συγγενείας, εντοπιότητος και συντεχνιακών συµφερόντων. Οι τελευταίοι αποτυπώνουν τα προνεωτερικά θεµέλια του πολιτικού µας συστήµατος και συντηρούν ένα παιδισµό συναισθηµατικής υπερβολής και µειωµένης κριτικής δυνάµεως, που αναπαράγει µία µερικώτατη συλλογική και ατοµική συνείδησι. Εάν στα πνευµατικά ζητήµατα είναι µέρος της λύσεως η κατανόησί τους, εν προκειµένω βοηθεί την κατανόησι η συνεκτίµησι των ιστορικών δεδοµένων.
Ενας μεσαιωνικός θεσμός
Η υπονόµευσι της πολιτικής κοινωνίας αρχίζει µε την επανάστασι του ‘21 και παίρνει την µορφή εµφύλιας συγκρούσεως µεταξύ των οπλαρχηγών και των Φαναριωτών:
οι επιχώριες µερικές εξουσίες αντιστέκονται στην ιδέα της νεοελληνικής κρατικής υποστάσεως, µε τα δικαιώµατα και τις υποχρεώσεις που αυτό συνεπάγεται για τους πολίτες. Πίσω από τους τοπάρχες και τους πολεµάρχους ενεργεί σαν σκιά ο µεσαιωνικός θεσµός της χωρικής κοινότητος _ τα κλειστά συστήµατα του τόπου και του αίµατος, που δεν ανεγνώριζαν άλλους κανόνες από τα ήθη της παραδόσιµης ιεραρχικής εξουσίας των προεστών. Τα απλά µέλη των κοινοτήτων δεν είχαν ανθρώπινα δικαιώµατα, ώστε να γίνουν _ και να νοιώσουν _ αργότερα ελεύθεροι και υπεύθυνοι πολίτες. Να σηµειώσω πως η χωρική κοινότης στο Βυζάντιο έµεινε µέχρι τέλους κυρίαρχη κοινωνική συσσωµάτωσι, καθώς η ανάπτυξι των πόλεων κατά τον 11ο και 12ο αιώνα δεν σταθεροποιήθηκε, όπως στην ∆ύσι, η δε τάσι προς εξατοµίκευσι εν τέλει έµεινε άπρακτη, πράγµα το οποίο ωδήγησε στην παρακµή και έριξε το Βυζάντιο στην αγκαλιά της Οθωµανικής αυτοκρατορίας. Εν αντιθέσει πάλι προς την ∆ύσι, η κοινή αλήθεια της πίστεως δεν βρέθηκε τρόπος να χωρέση την αλήθεια της κρίσεως, ώστε να διαπλασθή µε τον χρόνο η πλατύτερη ενεργότερη συνείδησι του νεωτέρου ανθρώπου και να διαµορφωθούν συνθήκες για πολιτική οργάνωσι της κοινωνίας. Η αποτυχία της Βυζαντινής Αναγεννήσεως είχε αίτια και στο απώτερο παρελθόν, τα οποία σχετίζονται µε την ίδια την υφιστάµενη εκεί αντίληψι του χρόνου. Ο κοινωνικός χρόνος αποτελεί µέσον οργανώσεως και προσανατολισµού των σκοπών του ανθρώπου ως ατόµου και συνόλου, πεδίο τροπής της φύσεως σε πολιτισµό, εντάξεώς της στις προοπτικές µας. Εξ ου και πίσω από τους συσχετισµούς δυνάµεων δρουν καθοριστικά οι συσχετισµοί των χρόνων.
Εξηγούµαι:Ο αρχέγονος χριστιανισµός έφερνε µαζί του την παλαιοδιαθηκική έννοια του εσχατολογικού προφητικού χρόνου, προσθέτοντας στην αναµενόµενη έλευσι του Μεσσία το καινοδιαθηκικό άγγελµα της ενανθρωπήσεως του Χριστού. Η ελπίδα για το µέλλον µπορούσε έτσι να βασίζεται σε κάτι το οποίο είχε ιστορικά συµβή. Μιλούµε για ένα χρόνο κινούµενο ευθύγραµµα προς τα εµπρός, συνδετικό στο παρόν του παρελθόντος και του µέλλοντος µε ένα «ήρθε και έρχεται».
Ο ρόλος της Εκκλησίας
Αυτή η χαρακτηριστικά εγχρονική αντίληψι, από τον 2ο αιώνα τείνει να µεταβληθή σε πρόβληµα της σχέσεως χρόνου και κοσµικής αιωνιότητας. Υπό την επίδρασι του Στωικισµού και αργότερα του Νεοπλατωνισµού, η ιστορική-εσχατολογική πίστι της χριστιανικής κοινότητος εξελληνίσθηκε, εις τρόπον ώστε προς τον 3ο αιώνα να συνδυασθή µε την κυκλικότητα του κοσµικού χρόνου. Εκτοτε η Εκκλησία άρχισε να επαναλαµβάνη λειτουργικά τα γεγονότα του ιστορικού παρελθόντος, που περιέγραφαν τα Ευαγγέλια και όχι µόνο, ως γεγονότα λατρείας και πίστεως. Ετσι εκεί που ο πιστός ξαναζούσε την Κυριακή και στις γιορτές το ιστορικό παρελθόν στο οποίο χρωστούσε τον πνευµατικό εαυτό του, ο λειτουργικός τύπος ανοίχτηκε στην αστρική παράµετρο των εθνικών εορτών _ τα Χριστούγεννα µε την λατρεία του Μίθρα κατά το χειµερινό ηλιοστάσιο ή το Πάσχα µε την εαρινή αναγέννησι της φύσεως. Υπό τέτοιους όρους δεν ήταν δύσκολο η λειτουργική πρακτική να υποκατασταθή στην πραγµατικότητα των ιστορικών γεγονότων και αντί το γεγονός να προκαλή την γιορτή, η γιορτή να δηµιουργή τα γεγονότα. Σ’ αυτή την περίπτωσι η ιστορική µοναδικότητα των γεγονότων, αντί να επανέρχεται σε κάθε ευχαριστιακή σύναξι ως ανάµνησι, κατέληξε να επαναλαµβάνεται ως τακτική συγκέντρωσι πιστών στην διάρκεια του έτους. Το «µεµνηµένοι τοίνυν της σωτηρίου ταύτης εντολής, και πάντων των υπέρ ηµών γεγενηµένων» υπάγεται στην «προσφορά της λογικής και αναίµακτης λατρείας», διά της οποίας «δεόµεθα και ικετεύοµεν» τον Θεό, να «καταπέµψη το Πνεύµα του το Αγιο» στο εκκλησίασµα και τα δώρα του _ τον άρτο και τον οίνο. Λέω γνωστά οπωσδήποτε πράγµατα.
 Κοινωνικά πισωγυρίσματα
Οµως όταν η λατρεία καταλαµβάνει την ιστορία, µαζί υπεισέρχεται εν είδει αντικειµένου της ένα στοιχείο µυθικό που εύκολα εκβάλλει στην µαγεία. Τότε το ιστορικό παρόν, όπου γιορτάζουν οι πιστοί το έργο του Χριστού και ζητούν τον φωτισµό του Πνεύµατος, γίνεται ασάλευτη αιωνιότης, όχι µεταφορικά αλλά κυριολεκτικά, σαν αδιαφορία για την δηµιουργική ύπαρξι. Αντί να νοηµατοδοτούµε στο παρόν µας την ζωή του Χριστού, επαναλαµβάνουµε τα τυπικά λειτουργικά λόγια και αδειάζουµε το ουσιώδες της λατρείας για την ζωή, η οποία δουλώνεται σε παρόν φαντασιακό, που χαράζει την παθητικότητα µέσα στην ψυχή µας. Εφ’ όσον η σηµασία του ιστορικού παρελθόντος δεν ενεργοποιεί τα τρέχοντα γεγονότα, ο στατικός µύθος της λατρείας το ιεροποιεί και οδηγεί αναγκαστικά σε παράλυσι της ιστορικότητος. Στην συµβατική επανάληψι των ιδρυτικών ευαγγελικών γεγονότων, το παρελθόν τους καταντά απλώς εόρτιο, δηλώνεται δε εµφαντικά µε αχρονική χρήσι του «σήµερον» και του «νυν», που παραπέµπουν σε µια «ζωή αιώνιο». Υπενθυµίζω χάριν παραδείγµατος: Σήµερον της σωτηρίας ηµών το κεφάλαιον• Η Παρθένος σήµερον τον Υπερούσιον τίκτει• Σήµερον κρεµάται επί ξύλου• Νυν πάντα πεπλήρωται φωτός… Ο µυθικός λειτουργικός χρόνος ανακυκλώνεται στον ανιστορικό χρόνο του ναού, την εικόνα της ουράνιας Βασιλείας. Στον ναό υπάρχει µόνο η Βασιλεία• ο ιστορικός χρόνος είναι ανύπαρκτος, ενώ µαζί του εξανεµίζεται και το υποκειµενικό αίσθηµα. Αυτό κατοχυρώνουν άλλωστε και τα τυπικά της µοναστικής βιοτής. Ο χρόνος εδώ αντί να γεννά αγκυλώνει, αν δεν στρέφει προς τα πίσω. Το βλέπουµε και το ζούµε, λίγο-πολύ, στις νοοτροπίες και τις συµπεριφορές πολλών από εµάς, αφού το αρχαίο τούτο πρότυπο ισχύει και σήµερα για πολύ µεγάλο µέρος των Ελλήνων. Αυτό καλούνται να εσωτερικεύσουν οι πιστοί τις Κυριακές και τις γιορτές, και µαζί την ανιστορικότητα που φέρνει• σ’ αυτό θα πρέπει εν πολλοίς να ριζώνη ο φόβος της αλλαγής, της ελευθερίας, της έρευνας, αλλά και η ανασφάλεια που σπρώχνει µαζικά τους Ρωµηούς _ και τους ορθοδόξους λαούς εν γένει _ στον οµαδισµό και την δηµοσιοϋπαλληλία. Και ίσως-ίσως στα ακατάπαυστα κοινωνικά πισωγυρίσµατα, το εθνικό σισύφειό µας έργο.
«Ρεαλιστές» και «αιθεροβάμονες»
Κάθε πισωγύρισµα είναι υποχρεωτική επιστροφή στην προϊστορία µας, οπότε τα πιο τρέχοντα πράγµατα αποκτούν τον χαρακτήρα του ουσιώδους. Το ζήσαµε στον εµφύλιο πόλεµο και στην δικτατορία των συνταγµαταρχών• θα το ξαναζήσουµε _ µη γένοιτο _ αν επιστρέψουµε στην δραχµή. Βεβαίως ο µυθικός χρόνος δεν είναι συλλήβδην προς εξορκισµό. Γίνεται παραδειγµατικός στον ιστορικό χρόνο και εµπνέει κάθε γενναία συλλογική είτε ατοµική προσπάθεια. Η µαυροφόρα που ωδηγούσε τον ελληνικό στρατό στο έπος του ‘40 (και που δεν ξαναφάνηκε µόλις έγινε η εισβολή των Γερµανών) µορφοποιούσε συµβολικά το αίσθηµα µιας πίστεως, η οποία αιµοδοτούσε την υπερβατική πτήσι των ψυχών. Οταν όµως η συµβολική µορφή διεκδική ρόλο περιεχοµένου και πραγµατικότητος, ο µυθικός χρόνος µεταλλάσσεται σε τύπο µαγικό. Τότε κάνει την εµφάνισί της και η παράνοια σε µια λογική δικών µας αγκυλώσεων, φαντασιώσεων, εξωτερικών εχθρών και συνωµοσιών. Στον ανενεργό χρόνο η δύναµι του αρχετύπου µετεωρίζεται και δεν µεταγγίζεται στο παράδειγµα που εκφράζει τον ενεργό µύθο και επιτρέπη να βιώνουµε το ήθος του στο δικό µας παρόν.
Εφ’ όσον έχουν έτσι τα πράγµατα, δεν χρειάζονται δεκαετίες για να διορθωθούν; Και ποιος µπορεί να περιµένη, όχι δεκαετίες αλλά εβδοµάδες απλώς και µήνες _ αν µείνη, µε τα σηµερινά µυαλά, τίποτε όρθιο στον τόπο µας σε λίγο. ∆ιότι µε µειωµένη την συνείδησι του χρόνου δεν σκεπτόµαστε τις συνέπειες των επιλογών µας ούτε τα παθήµατα µάς γίνονται µαθήµατα. Τότε προς τι όλη η προηγούµενη περιδιάβασι στους αιώνες, την στιγµή που χρειάζονται αποφάσεις και προσπάθειες κατεπείγουσες;
Με δεδοµένο ότι οι «ρεαλιστές» κυνηγοί της «αποτελεσµατικότητος» έφεραν την κατάστασι στο απελπιστικό σηµείο που βιώνουµε, αναγνωρίζω το δικαίωµα στον εαυτό µου και σε άλλους «αιθεροβάµονες», να ζητήσουµε το βάθος του προβλήµατος, προκειµένου η κοινωνία να έχη υπ’ όψιν της τις σκέψεις µας, οι δε πολιτικές ηγεσίες να τις υπολογίζουν εντάσσοντας και τις πιο άµεσες παρεµβάσεις τους σε στρατηγική προοπτική. ∆εν προσδοκώ βεβαίως τίποτε από το υφιστάµενο παρηκµασµένο πολιτικό σύστηµα. Θα ήθελα να ελπίζω σε όσους από αυτό κατορθώσουν να υπερβούν το ζοφερό ήθος του και κυρίως να ελπίζω στο διάδοχο σχήµα του. Θα µιλούµε για ανανεωµένο πολιτικό σύστηµα εφ’ όσον εκφράζη εκείνους οι οποίοι θα πάρουν επάνω τους σαν δύναµι τον πόνο της χώρας, ξέροντας ότι όσο δεν αφήνουµε την ζωή κι αυτή δεν µας αφήνει.
Ετσι έχει αντίκρυσµα η ευχή: Ευλογηµένος ο καινούργιος χρόνος!

FIMOTRO: ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΣΚΑΝΔΑΛΟ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΜΟΝΤΙ

FIMOTRO: ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΣΚΑΝΔΑΛΟ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΜΟΝΤΙ

Ο "Δούρειος Ίππος" της διαφθοράς



Όταν προ καιρού ο τότε υπουργός Οικονομικών, Γιώργος Παπακωνσταντίνου, ανέθετε στον Βασίλη Φλωρίδη να συντάξει το πολιτικό σκεπτικό αλλά και τον ίδιο τον νόμο, ο οποίος θα θέσπιζε τον θεσμό του Οικονομικού Εισαγγελέα, κυριαρχούσε η άποψη πως θα έπρεπε να συστηθεί μία υπηρεσία ανάλογη με εκείνην της Ιταλίας, η οποία θα διέθετε όλο το θεσμικό και τεχνικό οπλοστάσιο για την εξάρθρωση του οικονομικού εγκλήματος.

Ο νόμος καθαρογράφτηκε, ο θεσμός προχώρησε, αλλά το «δίπολο της Θεσσαλονίκης» τότε, ο Ευάγγελος Βενιζέλος και ο Χάρης Καστανίδης, έβαλε φρένο στην τοποθέτηση ως προϊσταμένου της νέας υπηρεσίας εκείνον που κατά τεκμήριο θα έφερνε σε πέρας μία πολύ δύσκολη υπόθεση. Τότε, ο Ευάγγελος Βενιζέλος έθεσε ως όρο, αν και υπουργός Άμυνας, ο επικεφαλής να είναι... Αθηναίος δικαστικός και ο νοών νοείτω.

Το σκεπτικό ενός σωστού νόμου

Ο συντάκτης του νόμου για τη θέσπιση οικονομικών εισαγγελέων στο Υπουργείο Οικονομικών είχε στο μυαλό του τη διάρθρωση ανάλογων υπηρεσιών στην Ευρώπη αλλά και τις συνθήκες που επικρατούν στην Ελλάδα. Έτσι σκέφτηκε πως ο επικεφαλής της νέας υπηρεσίας Δίωξης Οικονομικού Εγκλήματος θα έπρεπε να είναι ταυτόχρονα νέος, ώστε να εργάζεται ασταμάτητα δεδομένων των συνθηκών και του μεγέθους της διαφθοράς στην Ελλάδα, έμπειρος, ώστε να μην πέφτει σε παγίδες αλλά και να μην υποκύπτει σε πιέσεις, να διαθέτει ευρύ πεδίο μπροστά του, ώστε να ικανοποιήσει την καλώς εννοούμενη επαγγελματική του φιλοδοξία, με λίγα λόγια να είναι μεταξύ 45 και 50 ετών και οπωσδήποτε να είναι αντιεισαγγελέας Εφετών, για να διαθέτει και κύρος εντός των νομικών κύκλων. Όπερ και εγένετο, τουλάχιστον επί χάρτου.

Επικεφαλής λοιπόν τοποθετήθηκε ένας πολύ καλός νομικός - δικαστικός λειτουργός, ο Γρηγόρης Πεπόνης, και αναπληρωτής του ο Σπύρος Μουζακίτης, ένας επίσης καλός δικαστικός.
Η έναρξη λειτουργίας προ μόλις επτά (7) μηνών της νέας αυτής υπηρεσίας γέμισε ελπίδα το πανελλήνιο. Για πρώτη φορά άνοιξε μία μικρή έστω χαραμάδα ελπίδας για μία κοινωνία η οποία έχει αγανακτήσει με την ατιμωρησία των πρωταγωνιστών στο οικονομικό έγκλημα, που είναι το άλφα και το ωμέγα του πολιτικού ζητήματος, το οποίο απασχολεί την κοινωνία.

Το ζήτημα είναι πως οι Πεπόνης και Μουζακίτης, ως θεσμικά πλέον όργανα και με συγκεκριμένο πλαίσιο λειτουργίας κατά τον νόμο, άρχισαν να ξεψαχνίζουν όλους… μα όλους τους φακέλους. Αυτό είναι και το μείζον χαρακτηριστικό αυτής της υπόθεσης.

Ο Βενιζέλος είναι... εδώ και οι «πελάτες» επίσης

Είναι προφανές πως η ενίσχυση της δημοφιλίας των οικονομικών εισαγγελέων, λόγω της σύλληψης οικονομικών παραγόντων αλλά και εξαιτίας της έκτασης που έλαβαν οι έρευνες για το οικονομικό έγκλημα, άρχισε να ενοχλεί επιχειρηματικούς παράγοντες, θεσμικό υπόκοσμο και τους εκπροσώπους των δύο αυτών κατηγοριών. Το πράγμα άρχισε να ενοχλεί όταν οι δύο εισαγγελείς ανέλαβαν να ερευνήσουν μία σειρά από μείζονος σημασίας υποθέσεις:
Α) τη δανειοδότηση από τις Τράπεζες των δύο κομμάτων εξουσίας, Νέα Δημοκρατίας και ΠΑ.ΣΟ.Κ.
Β) τη «διόγκωση» του ελλείμματος από τη Στατιστική Αρχή
Γ) τις καταγγελίες περί Καπελέρη και την κωλυσιεργία που αυτός κατέδειξε για την τιμωρία των λαθρεμπόρων καυσίμων
Δ) την υπόθεση χρηματισμού των εφοριακών με το σύστημα 4-4-2, κατόπιν δημοσίων καταγγελιών του ειδικού γραμματέα Πληροφοριακών Συστημάτων του Υπ. Οικονομικών, Διομήδη Σπινέλλη
Ε) τη διαχείριση υποθέσεων για τις οποίες κανείς δεν γνωρίζει τίποτε, αλλά είναι πολύ γνωστές στα ανώτατα κλιμάκια του Υπ. Οικονομικών.

Με τη βούλα του Βενιζέλου

Εντός αυτού του πλαισίου και με τους «πελάτες» του συστήματος διαπλοκής και διαφθοράς, βαρόνοι των Μ.Μ.Ε., μόδιστροι της lifestyle πασαρέλας, «καλλιτέχνες φωνασκούντες», επιχειρηματίες υπεράνω υποψίας και… οι πρωταγωνιστές της «Κατάδυσης της μίζας των Υποβρυχίων» ή αλλιώς η «υπόθεση των τριάκοντα» μαζί με τον Άκη, να επισκέπτονται με τα βραχιόλια της αστυνομίας την Ευελπίδων και το Δικαστικό Μέγαρο Θεσσαλονίκης, ο Ευάγγελος Βενιζέλος αποφάσισε και προφανώς διέταξε να οργανωθεί η «Μεγάλη Ντρίπλα» νομικού περιεχομένου.

Είναι απολύτως αναληθές πως το νομοσχέδιο που παρουσίασε ο υπουργός Οικονομικών για την αναδιάρθρωση της υπηρεσίας Δίωξης Οικονομικού Εγκλήματος με τους δύο εισαγγελείς είναι σε πρωτόλεια μορφή, επισημαίνουν κατηγορηματικά ανώτεροι δικαστικοί κύκλοι αλλά και ο συντάκτης του πρώτου νομικού πλαισίου στη βάση του οποίου λειτουργεί η υπηρεσία.

Οι καταγγελίες κατά του κ. Βενιζέλου είναι σαφείς. Ο υπουργός Οικονομικών, ομού μετά του συναδέλφου του του Υπ. Δικαιοσύνης, σπεύδουν να «αναβαθμίσουν» τάχα την υπηρεσία αυτή, τοποθετώντας ως επικεφαλής έναν αντιεισαγγελέα του Αρείου Πάγου, 65 ετών, στο τέλος της καριέρας του, γαλουχημένο και πλήρη γνώστη των παράπλευρων διαστάσεων του συστήματος απονομής δικαιοσύνης, μέρος του προβλήματος και όχι λύση αυτού και, κυρίως, ενός κουρασμένου δικαστικού, ο οποίος μόνον το κυνήγι των εγκληματιών δεν θα αναλάμβανε. Επί της ουσίας, το νομοσχέδιο Βενιζέλου ακυρώνει την όλη προσπάθεια που έγινε για να «εντοπιστούν» οι βαρόνοι του οικονομικού εγκλήματος. Γιατί άραγε; Διερωτώνται -και με το δίκιο τους- ανώτεροι δικαστικοί, οι οποίοι επαλειμμένα έχουν εκτεθεί δημόσια, άλλοτε αρθρογραφώντας και άλλοτε με δημόσιες δηλώσεις ως προς τις πραγματικές διαστάσεις του προβλήματος απονομής δικαιοσύνης.

Και τώρα…. Τι;

Με αγωνία αναμένουν οι υγιείς νομικοί κύκλοι το περιεχόμενο της συνομιλίας των Πεπόνη και Μουζακίτη με τον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Ιωάννη Τέντε, μετά την ηχηρή υποβολή της παραίτησής τους. Ανώτεροι δικαστικοί λειτουργοί διερωτώνται αν και κατά πόσο η κοινή γνώμη θα πληροφορηθεί τις λεπτομέρειες αυτής της συνομιλίας. Διερωτώνται επίσης αν και κατά πόσο οι ίδιοι οι οικονομικοί εισαγγελείς θα «δώσουν» στον κ. Τέντε τα πρόσωπα, τις διευθύνσεις και τους αριθμούς τηλεφώνου όλων εκείνων που καταγγέλλονται για παρεμβάσεις στο έργο τους. Το σπουδαιότερο, ωστόσο, δεν είναι αυτό. Είναι το κατά πόσο θα αποκαλύψουν το στοιχείο εκείνο που «εξόργισε», ώστε να αποφασιστεί η επί της ουσίας ακύρωση των Εισαγγελέων αλλά και η υποβάθμιση στην πράξη του θεσμού του Οικονομικού Εισαγγελέα.

Ο «Δούρειος Ίππος» της διαφθοράς

Ενώ τα μάτια όλων είναι στραμμένα στο Υπουργείο Οικονομικών, στο βάθος των υπογείων όπου «μαγειρεύονται» τα της Ελληνικής Δικαιοσύνης μελλούμενα, ο αρμόδιος υπουργός Μιλτιάδης Παπαϊωάννου επέλεξε, υπό το πρόσχημα της συρρίκνωσης του αριθμού των κρατουμένων στις φυλακές (σωστό κατ’ αρχάς μέτρο), να «διευκολύνει» το πελατειακό σύστημα, το οποίο παγίως αποτελεί τον κορμό των μεγαλο-οφειλετών του Δημοσίου. Έτσι, στο νομοσχέδιο που κατέθεσε προβλέπει αύξηση του ορίου οφειλής από 73.000 ευρώ σε 300.000 ευρώ για όλους εκείνους που διώκονται για χρέη στο Δημόσιο.

Είναι προφανές πως ο κ. Παπαϊωάννου συμβουλεύτηκε το Υπ. Οικονομικών για αυτήν την απίστευτη αύξηση του ορίου αυτού. Θυμίζουμε πως στη μικρά Αυστρία, το όριο οφειλής στο Δημόσιο πέραν του οποίου φυλακίζεσαι ανέρχεται στα 70.000 ευρώ και πως αυτό το όριο δεν έχει αλλάξει εδώ και 50 χρόνια. Έτσι, για να υφίσταται και ένα μέτρο σύγκρισης.

Το φάντασμα του Μπατατούδη

Αν και κανείς πλέον δεν ασχολείται μαζί του, ο Γιώργος Μπατατούδης, μέγας επιχειρηματίας επονομαζόμενος και «Μπάτμαν», με άριστες σχέσεις μετά του κατεστημένου του τότε ΠΑ.ΣΟ.Κ., όπου μεσουρανούσε η Βάσω Παπανδρέου, βρίσκεται στην Ελλάδα, κυκλοφορεί ελεύθερος, παρά την ποινή των δέκα ετών καθείρξεως η οποία του έχει επιβληθεί, ζει και βασιλεύει και προφανώς μειδιά.

Προερχόμενος εκ Λιβύης, όπου είχε καταφύγει για να γλυτώσει τη φυλακή, συνελήφθη, λέγεται, από τις αρχές του Ιουνίου του 2010 και έκτοτε φαίνεται πως «μετακόμισε» στην Ελλάδα, όπου βεβαίως βρέθηκε εκτός Κορυδαλλού. Τα νέα μέτρα και σταθμά που προβλέπει ο νόμος του Μιλτιάδη Παπαϊωάννου εντάσσουν τον κ. Μπατατούδη στη λίστα εκείνων που θα απολαύσουν προνομιακή μεταχείριση.

Μήπως ο κ. Μπατατούδης ή «Μπάτμαν» αποτελεί κρίκο και μάλιστα αγαπημένο του συστήματος πελατών, που τώρα, προ της τελικής φυγής από την εξουσία, οι κ.κ. Βενιζέλος και Παπαϊωάννου επιχειρούν να διασφαλίσουν, στήνοντας ένα νέο νομικό πλαίσιο ατιμωρησίας;

Πρώτη καταχώρηση: Πέμπτη, 29 Δεκεμβρίου 2011, 10:30
Νίκος Γεωργιάδης
Τελευταία ενημέρωση: Πέμπτη, 29 Δεκεμβρίου 2011, 15:21

Τρίτη 10 Ιανουαρίου 2012

FIMOTRO: ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΟ «ΚΟΥΡΕΜΑ» ΣΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΧΡΕΟΣ ΕΝΤΟΣ ΤΟΥ ΕΥΡΩ, ΒΛΕΠΕΙ Η UBS

Η διαδικασία για το «κούρεμα» του ελληνικού χρέους δεν πρόκειται να έχει εθελοντικό χαρακτήρα, εκτιμούν οι αναλυτές της UBS, οι οποίοι πιστεύουν ότι η αναδιάρθρωση θα γίνει υποχρεωτική είτε πριν είτε αμέσως μετά την αποπληρωμή ομολόγων ύψους 14,4 δισ. ευρώ στις 20 Μαρτίου...
οδηγώντας στην ενεργοποίηση των CDS. Οι αναλυτές της ελβετικής τράπεζας σημειώνουν ότι το πιθανότερο είναι η Ελλάδα να μην αποχωρήσει από το ευρώ μέσα στο 2012, αν και, όπως επισημαίνουν, ο κίνδυνος να συμβεί αυτό έχει σίγουρα αυξηθεί.