Πως διαλύεται μία χώρα

Σάββατο, 31 Ιανουάριος 2009

Ευριπίδης Μπίλλης, Τ. Επίκουρος Καθηγητής ΕΜΠ

Στο αντικείμενο του θέματος έχουμε αποκτήσει τα τελευταία χρόνια (περίπου 8) αρκετή εμπειρία που κατα τη γνώμη μου συνοψίζεται στα εξής βασικά.

Έτσι αν έχεις πολλά λεφτά και θέλεις να διαλύσεις μία χώρα προχωρείς ως εξής:

   1.

      Διαλύεις την μέση παιδεία εισάγοντας τον κομματικό συνδικαλισμό στα σχολεία. Δεκαπενταμελή στα γυμνάσια –λύκεια, κτλ. Έτσι οι μαθητές από "μαθητές" γίνονται "ώριμοι" δημοκρατικοί πολίτες που συνδιοικούν (μάλλον διοικούν) μέσω των κομμάτων τους τα σχολεία. Αποτέλεσμα, τέλεια διάλυση, έλλειψη πειθαρχίας, έλλειψη μάθησης, έλλειψη σεβασμού των δασκάλων τους, κτλ

      Συνέπεια τούτου είναι επίσης και το "ιερό δικαίωμα" των καταλήψεων, που εκτός από τη διάλυση της παιδείας αφήνει σχεδόν πάντα πίσω του βανδαλισμούς και καταστροφές. Έτσι ένα αχαρακτήριστο κράτος (κυβέρνηση, εισαγγελείς, δημοτικοί άρχοντες, κτλ) για ένα δήθεν πολιτικό κόστος ανέχεται πχ 5 εως 6 ανώριμα παιδιά με ένα λουκέτο να εμποδιζουν τη λειτουργία του σχολείου και τη μάθηση.

   2.

      Διαλύεις την ανώτατη παιδεία κυρίως με τη κομματικοποίηση της και τον έλεγχο της από κόμματα, με απεργίες, καταλήψεις , διακοπές της εκπαίδευσης κτλ. χωρίς επι χρόνια ουσιαστικά να έχει δοθεί λύση στο απαράδεκτα φασιστικό δικαίωμα των καταλήψεων, κτλ. Προφανώς χώρα χωρίς παιδεία δεν μπορεί να συνεχίσει επί μακρόν να υπάρχει. ...

      Επίσης δεν είναι δυνατόν να έχουμε εκπαίδευση χωρίς συμμετοχή των σπουδαστών στο εκπαιδευτικό έργο, το πλείστον των οποίων σιγά σιγα δεν συμμετέχει στο διδακτικό έργο, αφού η παρακολούθηση του δεν είναι στη πράξη υποχρεωτική. Έτσι ένας μεγάλος αριθμός συμμετέχει μόνον στις εξετάσεις.

      Βέβαια αυτό είναι και αποτέλεσμα του μεγάλου αριθμού των εισαγόμενων για τους οποίους δεν επαρκούν τα μέσα, αίθουσες διδασκαλίας, κτλ

   3.

      Διαλύεις την εθνική ταυτότητα από κατευθυνόμεμους ιστορικούς "ανέκδοτα" όπως πολύ χαρακτηριστικά του ονόμασε ο συγγραφέας και δημοσιογράφος Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος και από άλλους "συγγραφείς" των "νέων" σχολικών βιβλίων.

   4.

      Αφήνεις "ξέφραγο" αμπέλι τη χώρα για να μπεί ως μετανάστης όποιος θέλει, ανεξάρτητα αν η χώρα τον χρειάζεται ή όχι. Έτσι αυτό που θα εθεωρείτιο έγκλημα πολέμου εαν το έκανε μία κατοχική δύναμη (η αλλαγή της σύνθεσης του πληθυσμού) σε μας αφήνεται εσκεμμένα από τους "πολιτικούς-παγκοσμιοποιημένους εγκέφαλους" να γίνεται, ώστε με μαθηματική ακρίβεια σε λίγα χρόνια οι έλληνες θα είναι μειοψηφία στη χώρα τους.

   5.

      Παράλληλα με το προηγούμενο αφου εξαγοραστούν τα μέσα μαζικής επικοινωνίας, βομβαρδίζουν συνεχώς τον κόσμο, ότι είναι απαράδεκτος ρατσιστής, εθνικιστής, ελληναράς, ότι η σημαία είναι ένα πανί που ο καθένας έχει "δημοκρατικό δικαίωμα" να καίει και να προσβάλλει (το είπε δυστυχώς βουλευτής του κυβερνώντος κόμματος με πατέρα τέως υπουργό και νυν ευρωβουλευτή, ο υιός Βαρβιτσιώτης).

      Καθορίζουμε παράλληλα "δημοκρατικό καλιτεχνικό" δικαίωμα επώνυμης δεσποινίδας να δείχνει το "έργο" της , αυναν... δεσποινίδας υπό τους ήχους του εθνικού ύμνου, κτλ.

      Εν ολίγοις προσπαθούμε να τρελλάνουμε τον κόσμο. Σε αυτό συμβάλλουν (με αδράν αμοιβή και τα δήθεν παρατηρητηρια Ελσίνκι, ΜΚΟ, κτλ. σε διατεγμένη υπηρεσία.

   6.

      Διαλύεις την αστυνομία τρελλαίνοντας την κυριολεκτικά. Έτσι ένας αστυφύλακας θα πρέπει να δέχεται να καεί χωρίς να αντιδρά, θα πρέπει να δέχεται πυροβολισμόυς χωρίς να αντιδρά γιατί γνωρίζει ότι αν πάθει βλάβη ο επίδοξος δολοφόνος του δεν γλυτώνει τη φυλακή και τη διαπόμπευση των εξαγορασμένων, ΜΜΕ, κτλ

   7.

      Με κάποιο "γνωστό από την αρχαία εποχή αργυρούν τρόπο" εξ Ελλάδος, ή εκ γείτονος εξ ανατολών, πείθονται πολιτικοί, δημοσιογράφοι, ΜΜΕ, κτλ.. να υποστηρίζουν ενορχηστρωμένα και φανατικά , πχ. την τουρκοποίηση της Κύπρου μέσω του σχεδίου ΑΝΑΝ (που όπου νάναι καταφθάνει πάλιν), τα επεκτατικά σχέδια των Σκοπίων εις βάρος της χώρας μας μέσω του ονόματος, τον αφοπλισμό των νησιών του Αιγαίου και τη διχοτόμηση του, κτλ

   8.

      Υποβάλλεις στον κόσμο, ότι κανείς δεν έχει δικαίωμα να ενδιαφέρεται και να εκφράζει τη γνώμη του για τα εθνικά θέματα πλην των πολιτικών και των νεοταξικών. Έτσι κατακεραυνώναμε τον εξαίρετο μακαριστό αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο ως μάστιγα του θεού και εξαίρουμε τη βουβαμάρα του νυν αρχιεπισκόπου.

   9.

      Τελευταίο μέτρο για την άλωση της χώρας είναι η διαλυση του στρατού της που φοβούμαι ότι είναι ο τελευταίος στόχος. Πχ αφήνεται η κρατική τηλεόραση να προσπαθεί να γελειοποιήσει το στράτευμα με ηλίθια συριαλ, τα ΜΜΕ ψάχνουν θέματα να κτυπήσουν το φρόνημα των ενόπλων δυνάμεων της χώρας, κτλ

  10.

      Η εξωτερική πολιτική της χώρας σχεδίάζεται από ίδρυμα (το ΕΛΙΑΜΕΠ) στο οποίο συμμετέχουν τα γνωστά πρόσωπα.

vagia-gr.blogspot.com: Πως διαλύεται μία χώρα (9 May 2009)

http://vagia-gr.blogspot.com/2009/01/blog-post_31.html

Εκδήλωση μνήμης στη Μάλτα

ΣΚΑΝΔΑΛΟ ΣΤΗΝ ΕΣΗΕΑ ΜΕ ΛΕΦΤΑ ΤΟΥ ΟΑΕΔ

31 ΜΑΡ 2009

Επειδη πρόκειται για μεγάλο σκάνδαλο - κομπίνα αυτό που γίνεται με τις
επιδοτήσεις των σεμιναρίων για τους άνεργους δημοσιογράφους αν θέλετε
μας βοηθάτε αναρτώντας μια αναφορά απο αυτό εδω
http://anergoidimosiografoi.blogspot.com/2009/03/blog-post_2124.html
το θέμα. Σας ευχαριστούμεγελίΠότε επιτέλους κύριε Βερναρδάκη θα ερευνήσετε την καταγγελία που κατ επανάληψη σας έχουμε κάνει απο τούτο το ιστολόγιο για τον συνταξιούχο δημοσιογράφο που παρακολουθεί τα σεμινάρια του ΟΑΕΔ για τους άνεργους δημοσιογράφους στο Αιγάλεω και τσεπώνει κανονικότατα τα χρήματα απο τη μία και την παχυλότατη σύνταξη του απο την άλλη?

Επίσης πότε επιτέλους κύριε Βερναρδάκη θα ζητήσετε απο την ΕΣΗΕΑ και τον φίλο σας τον Σόμπολο -του οποίου τυγχάνει κολλητός ο συνταξιούχος- να σας ενημερώσει με στοιχεία πόσοι απο τους γραμμένους/ες στα επιδοτούμενα σεμινάρια είναι ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΑΝΕΡΓΟΙ και δεν έχουν δύο και τρεις δουλειές με ΔΠΥ κοινώς μπλοκάκι?

Ρίξτε τώρα που μπορείτε μια ματιά γιατί όταν θα θέσουμε υπόψην της δικαιοσύνης ενδεχομένως να μην πείσετε λέγοντας οτι δεν γνωρίζατε. Εμείς σας το έχουμε επισημάνει απο τούτο το ιστολόγιο άλλες δύο φορές και έιμαστε σε θέση να γνωρίζουμε οτι με τον τρόπο σας μαθένετε το περιεχόμενο του ιστολογίου.

Το βρίσκετε ηθικό+νόμιμο συνταξιούχος και εργαζόμενοι/ες να επιδοτούνται με λεφτά του ελληνικού λαού που προορίζονται για ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΑΝΕΡΓΟΥΣ δημοσιογράφους???α που κατ επανάληψη σας έχουμε κάνει απο τούτο το ιστολόγιο για τον συνταξιούχο δημοσιογράφο που παρακολουθεί τα σεμινάρια του ΟΑΕΔ για τους άνεργους δημοσιογράφους στο Αιγάλεω και τσεπώνει κανονικότατα τα χρήματα απο τη μία και την παχυλότατη σύνταξη του απο την άλλη?

Επίσης πότε επιτέλους κύριε Βερναρδάκη θα ζητήσετε απο την ΕΣΗΕΑ και τον φίλο σας τον Σόμπολο -του οποίου τυγχάνει κολλητός ο συνταξιούχος- να σας ενημερώσει με στοιχεία πόσοι απο τους γραμμένους/ες στα επιδοτούμενα σεμινάρια είναι ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΑΝΕΡΓΟΙ και δεν έχουν δύο και τρεις δουλειές με ΔΠΥ κοινώς μπλοκάκι?

Ρίξτε τώρα που μπορείτε μια ματιά γιατί όταν θα θέσουμε υπόψην της δικαιοσύνης ενδεχομένως να μην πείσετε λέγοντας οτι δεν γνωρίζατε. Εμείς σας το έχουμε επισημάνει απο τούτο το ιστολόγιο άλλες δύο φορές και έιμαστε σε θέση να γνωρίζουμε οτι με τον τρόπο σας μαθένετε το περιεχόμενο του ιστολογίου.

Το βρίσκετε ηθικό+νόμιμο συνταξιούχος και εργαζόμενοι/ες να επιδοτούνται με λεφτά του ελληνικού λαού που προορίζονται για ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΑΝΕΡΓΟΥΣ δημοσιογράφους???

Το νομότυπο της υπουργικής κουκούλας!

7-Μάι-2009 Απο Eύη Βαγιάτη

Η ποινική ευθύνη των υπουργών είναι ζήτημα που ανάγεται στους μεσαιωνικούς χρόνους της Αγγλίας. Γενεσιουργός του θεσμού της ευθύνης των υπουργών υπήρξε η πρακτική του αγγλικού πολιτεύματος,  εφόσον «the King can do no wrong».

Δε γινόταν λοιπόν να μην αποτελέσει μέλημα και των ελληνικών Συνταγμάτων η ποινική ευθύνη των υπουργών. Ο πρώτος σχετικός νόμος ήταν ο ΦΠΣτ του 1876, ο οποίος τροποποιήθηκε από τον Ν. ΧΕ του 1873. Το νομοθετικό αυτό καθεστώς διατηρήθηκε μέχρι την έκδοση του ν.δ. 802/1971, ενώ ακολουθήθηκε και από το Σύνταγμα του 1975, με τη ρητή διάταξη «ώσπου να εκδοθεί ο από το άρθρο 86 παρ. 1 προβλεπόμενος νόμος».

Χρειάστηκε να ξεσπάσει το «σκάνδαλο Κοσκωτά» το 1989 για να εκδοθεί τελικά ο  σχετικός νόμος 2509/1997. (Αυτό βέβαια δεν είναι αποκλειστικά ελληνικό χαρακτηριστικό. Και στο Βέλγιο χρειάστηκε να ξεσπάσει το ανάλογο σκάνδαλο περί κατάθεσης μίζας σε συγκεκριμένο κόμμα για να εκδοθεί το 1989 νόμος που να ρυθμίζει την χρηματοδότηση των πολιτικών κομμάτων).

Επειδή όμως και οι διατάξεις του Ν. 2509/1997 έγιναν αντικείμενο σφοδρών επικρίσεων, κρίθηκε αναγκαία η τροποποίησή τους, η οποία συνετελέσθη εν έτει 2001 με την αναθεώρηση του Συντάγματος.

Και πάλι όμως, το σχετικό άρθρο 86 του Συντάγματος  δε συμβαδίζει με την έννοια του Κράτους-Δικαίου ούτε ανταποκρίνεται στις ανάγκες μιας δικαιοκρατικής κοινωνίας. Γιατί;

Παραθέτω τους βασικότερους λόγους, στους οποίους στηρίζω την άποψή μου αυτή:

Α) Το Κοινοβούλιο χρειάζεται να αποφασίσει δύο φορές, κατ' απόλυτη πλειοψηφία του αριθμού των βουλευτών, ώστε να ασκηθεί ποινική δίωξη. Αρχικά, για τη σύσταση ειδικής κοινοβουλευτικής επιτροπής σχετικά με τη διενέργεια προκαταρκτικής εξέτασης και εν συνεχεία, όταν το πόρισμα εισαχθεί στην Ολομέλεια της Βουλής, θα αποφασίσει για την άσκηση ή μη τη δίωξης.

! Σημειωτέον δε, ότι αν ο «εγκαλούμενος» Υπουργός ανήκει στο κόμμα που διαθέτει την πλειοψηφία στη Βουλή, τότε η λήψη της απόφασης της Βουλής για τη σύσταση ειδικής κοινοβουλευτικής επιτροπής σχετικά με τη διενέργεια προκαταρκτικής εξέτασης και την άσκηση ή μη της ποινικής δίωξης καθίσταται σχεδόν αδύνατη!

Β) Σύμφωνα με την παρ. 3 του άρθρου 86 Συντ. «η Βουλή μπορεί να ασκήσει την κατά την παρ. 1 αρμοδιότητά της (σύσταση επιτροπής και άσκηση δίωξης) μέχρι το πέρας της δεύτερης τακτικής συνόδου της βουλευτικής περιόδου που αρχίζει μετά την τέλεση του αδικήματος)».

Τι σημαίνει αυτό; Σχεδόν σίγουρη ατιμωρησία για όσα αδικήματα τελέστηκαν κατά τη διάρκεια της τελευταίας συνόδου της προηγούμενης βουλευτικής περιόδου εφόσον το ίδιο κόμμα κερδίσει τις εκλογές!

Γ) Ο σχετικός νόμος περί ποινικής ευθύνης Υπουργών (Ν. 3126/2003) προβλέπει ότι οι αξιόποινες πράξεις (πλημμελήματα, κακουργήματα) παραγράφονται με τη συμπλήρωση 5ετίας από την ημέρα τέλεσής τους, προθεσμία ιδιαίτερα ασφυκτική, που οδηγεί στην εξάλειψη του αξιοποίνου σε σύντομο χρονικό διάστημα.

Εν κατακλείδι, θεσμοθετήθηκε μια ιδιαίτερα πολύπλοκη διαδικασία για την ποινική δίωξη των υπουργών, η οποία δύσκολα καταλήγει στην παραπομπή τους στο ακροατήριο.

Εντύπωση όμως προκαλεί η αντιμετώπιση του ιδίου ζητήματος από τα Συντάγματα άλλων χωρών:

Το αμερικανικό σύνταγμα ορίζει ότι η Βουλή των Αντιπροσώπων έχει τη μοναδική εξουσία να απαγγείλει κατηγορία κατά υπουργών για αξιόποινη πράξη, η Γερουσία να εκδικάσει την κατηγορία ενώ για την καταδικαστική απόφαση απαιτείται η πλειοψηφία των 2/3 των παρόντων γερουσιαστών. Ο καταδικασθείς υπουργός καθαιρείται από το αξίωμά του και στη συνέχεια μπορεί να δικαστεί στα κοινά δικαστήρια όπως οι λοιποί πολίτες.

Το ισχύον Σύνταγμα της Γαλλίας ορίζει ότι τα υπουργικά εγκλήματα δικάζονται από το «Δικαστήριο της Δημοκρατίας», το οποίο συγκροτείται από 12 κοινοβουλευτικούς και 3 αρεοπαγίτες. Οποιοσδήποτε ισχυρίζεται ότι ζημιώθηκε από αξιόποινη πράξη Υπουργού μπορεί να υποβάλλει μήνυση στην «Επιτροπή Προσφυγών», η οποία είτε τη θέτει στο αρχείο είτε παραπέμπει τον Υπουργό στο παραπάνω «Δικαστήριο της Δημοκρατίας».

Στην Ιταλία προβλέπεται οι Υπουργοί να δικάζονται από τα κοινά δικαστήρια για τις αξιόποινες πράξεις τους, ενώ στο Βέλγιο και στην Ισπανία οι Υπουργοί δικάζονται για τις ποινικές παραβάσεις τους από το ανώτατα δικαστήρια.

Το ελληνικό Σύνταγμα λοιπόν είναι ίσως το μοναδικό, εν συγκρίσει με τις υπόλοιπες φιλελεύθερες δημοκρατίες, που εξασφαλίζει, με το τέχνασμα των παραγραφών και των μεθοδικών διαδικασιών, ώστε οι έλληνες υπουργοί να είναι υπεράνω των νόμων. Έτσι, δημιουργείται (και καθόλου άδικα) η εντύπωση στην κοινή γνώμη ότι οι νόμοι περί ευθύνης Υπουργών, θεσπίστηκαν για να καλύπτουν…. «σκάνδαλα»…

To ελληνικό Σύνταγμα  προβλέπει την  περίφημη διάκριση των εξουσιών. Διάκριση σε νομοθετική, εκτελεστική και δικαστική εξουσία. Όταν η μία διαπλέκεται με την άλλη και πολλάκις φτάνουν σε σημείο αλληλοαναίρεσης, είναι σαν να δηλώνεις φυτοφάγος και να τρως κρέας…Και αυτό το κρέας, να το βαφτίζεις ψάρι..

…Ως πότε όμως θα τηρείται «σιγή ιχθύος» σε κάθε σκάνδαλο που ανακύπτει;

ΕΠΙΚΑΙΡΟ » Blog Archive » Το νομότυπο της υπουργικής κουκούλας! (7 May 2009)

http://www.epikairo.gr/?p=19559

Δύο άρθρα

Κατωτέρω (και συνημμένα) και για όποιον ενδιαφέρεται, δύο άρθρα για το το Κυπριακό, το οποίον όσον πλησιάζει ο Δεκέμβριος θα μας αποκαλύπτει πολλά για την πολιτική έναντι της τουρκίας των κυβερνήσεων Ελλάδας και Κύπρου, αλλά και γενικώτερα για την πολιτική της Ελλάδας έναντι των απαράδεκτων και προκλητικών διεκδικήσεων και ενεργειών της τουρκίας εναντίον του Ελληνισμού  γενικώτερα.

Ευριπίδης Μπίλλης

Τ. Επίκουρος Καθηγητής ΕΜΠ, τηλ. +302107700568

 Ο Καραμανλής στη Λευκωσία

ΩΡΑ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ ΓΙΑ ΚΥΠΡΟ ΚΑΙ ΕΛΛΑΔΑ

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 Στη ζωή έρχεται μια ώρα να αποφασίσεις με ποιόν θα πας και ποιόν θα αφήσεις. Τριάντα πέντε χρόνια μετά την εισβολή στην Κύπρο, η στιγμή, κατά πάσα πιθανότητα, ήρθε. Και για την Κυπριακή Δημοκρατία, που δεν μπορεί ούτε πέντε λεπτά να υπάρξει χωρίς την Ελλάδα και για την Ελλάδα. Γιατί, όπως είπε σε μια ιστορική ομιλία του ο μακαρίτης Ανδρέας Παπανδρέου, “αν η Κύπρος χαθεί και η Ελλάδα θα χαθεί”. Δύσκολα θα επιβιώσει δεύτερης κυπριακής  καταστροφής ή νέου γύρου ελληνοτουρκικής αντιπαράθεσης, υπό πολύ δυσμενέστερους όρους.

 Φταίνε λένε οι έποικοι, 100.000 στους 16 0.000 ψηφοφόρους του ψευδοκράτους που έβγαλαν τον ¨Ερογλου. Μα οι ίδιοι εξέλεξαν τον Ταλάτ!  Στ’ αλήθεια, πιστεύει κανείς ότι θα αποφασίσει Ταλάτ ή ‘Ερογλου πως θα λυθεί το κυπριακό; ‘Αν κάτι αποδεικνύει η εκλογή είναι ότι η ελληνική πολιτική, φτιαγμένη από πολύ καρότο και καθόλου μπαστούνι, προκαλεί το μόνο λογικά αναμενόμενο αποτέλεσμα: σκληραίνει την άλλη πλευρά. Πολύ θα θέλαμε να διαβάσουμε τις επ’ αυτού αναλύσεις του ‘Ελληνα Πρέσβη στη Λευκωσία που εστάλη, δέκα χρόνια αφότου επέβλεψε την παράδοση Οτσαλάν στην Τουρκία, να παρακολουθήσει από κοντά το κλείσιμο του κυπριακού, στη συμβολικά και ουσιαστικά σημαντικότερη θέση της ελληνικής διπλωματίας!

 Η τακτική έχει σημασία υπαρχούσης στρατηγικής. Πίσω από τις δύο δειλές μας χώρες και την ακατάσχετη λοδογιάρροια που χρησιμοποιούν οι πολιτικοί μας, συνήθως για να μας εξαπατήσουν, δεν κρύβεται παρά η απροθυμία Λευκωσίας και Αθήνας, είτε  να αγωνιστούν όντως εναντίον της «εισβολής και  κατοχής», είτε να περιγράψουν έναν οδυνηρό, αλλά τουλάχιστο μη καταστροφικό «ιστορικό συμβιβασμό».

 Τώρα όμως, Λονδίνο, Ουάσιγκτον και ‘Άγκυρα είναι αποφασισμένοι να αποκαλύψουν την ελληνική μπλόφα, να αναγκάσουν την πλευρά μας να υπογράψει τη συμφωνία που ετοιμάζουν δεκαετίες με τις φόρμουλες που πλασάρουν. Πείτε μου, εσείς, νοήμονες αναγνώστες, πίσω από τον επίσημο λόγο Ελλάδας και Κύπρου, κάποια καταληπτή απάντηση για το ποιος θα κυβερνά αυτό το μοναδικό στα διεθνή χρονικά «κράτος-εύρημα» που συζητάνε τώρα στη Λευκωσία. Ποιος θα κάνει κουμάντο, το 80% των Ελληνοκυπρίων, το 20% των Τουρκοκυπρίων, μαζί με τους εποίκους, ή ξένοι στρατοί και δικαστές; Με ποια αστυνομία, με ποιόν στρατό θα ασκείται η κυριαρχία και θα αμύνεται το “κράτος”; Ποιος θάχει δικαίωμα πάνω του; ‘Εχουν εφαρμοσθεί αυτά πουθενά αλλού στον πλανήτη;

 Λόγια, λόγια, λόγια από πολιτικούς δεξιάς και αριστεράς,  που, αν αποκτήσουν όντως αντίκρισμα, ξαναγράφοντας συνταγματικό, ευρωπαϊκό και διεθνές δίκαιο, εγκυμονούν τον κίνδυνο νέας τραγωδίας. Οι καλοί λογαριασμοί δεν κάνουν απαραίτητα καλούς φίλους, χωρίς σαφήνεια όμως στο συμβόλαιο ο καυγάς είναι συνήθως σίγουρος και μεταξύ φίλων!

 Κι ύστερα, είναι η περίφημη τουρκική ένταξη στην ΕΕ. Για την πλειοψηφία των Ευρωπαίων πολιτών συνιστά – τουλάχιστο σήμερα – χαριστική βολή στην Ευρώπη, όπου μας ενέταξε ο Καραμανλής ώστε, με τα δικά του λόγια, μια επίθεση της Τουρκίας εναντίον μας να θεωρηθεί επίθεση κατ’ αυτής. Παρήλθε ο κίνδυνος; Γιατί υποστηρίζοντας την τουρκική ένταξη και παύοντας και να διαμαρτυρόμαστε ακόμα για την τουρκική πολιτική εις βάρος μας, αποθρασύναμε την ‘Αγκυρα και φτιάξαμε τις … σχέσεις της με την Ουάσιγκτον; Μπορεί η καινούρια πολιτική νάναι σωστή, δεν θάπρεπε όμως να συζητηθεί στη χώρα, δεν θάπρεπε να διαβάσουμε μια-δύο μελέτες που να την εξηγούν βρε αδελφέ, να πεισθεί κι ο ελληνικός λαός, αντί νάχει την εντύπωση ότι πρόκειται για ένα ακόμη φρούτο εισαγωγής, προϊόν προσαρμογής στα ατλαντικά κελεύσματα; Πως και γιατί ο πρωτεργάτης αυτής της επιλογής Κώστας Σημίτης, εμφανίστηκε προ διετίας, όσο ξαφνικά την υιοθέτησε, το ίδιο ξαφνικά να την αποκηρύσσει; (και προτού συζητήσουμε για την ένταξη της Τουρκίας, μήπως θάπρεπε κάποιος να κάνει απολογισμό της προηγούμενης μεγάλης διεύρυνσης και των καταστροφικών αποτελεσμάτων για την ΕΕ;)

 Τα ψέμματα τελειώσαν. Η παρούσα γενιά Ελλήνων πολιτικών καλείται να λάβει ιστορικές αποφάσεις. Η Ιστορία δεν θα τη ρωτήσει αν έχει τα φόντα και τη σπονδυλική στήλη. Αν κάνει λάθος, θα συντρίψει και πολιτικούς και παρατάξεις. Κινδυνεύει όμως να συντρίψει και τον ελληνικό λαό. 

 Πάλι άρχισαν οι απειλές και οι εκβιασμοί…

26/04/2009 |

ΑΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ κάποιοι που αδημονούν για τη λύση του Κυπριακού, αυτοί είναι οι νόμιμοι κάτοικοι της Κυπριακής Δημοκρατίας. Αν υπάρχουν κάποιοι που κατανοούν ότι η παρέλευση του χρόνου τσιμεντώνει τα κατοχικά τετελεσμένα, αυτοί είναι οι Κύπριοι. Και αν υπάρχουν κάποιοι που δικαιωματικά απαιτούν όπως η αναζητούμενη λύση είναι βιώσιμη, λειτουργική και στηριγμένη στις αρχές και αξίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της οποίας η Κύπρος είναι ισότιμο μέλος, αυτοί είναι οι Κύπριοι. Συνεπώς, παρέλκει η προσπάθεια ξένων, όποιοι και αν είναι αυτοί, ή και ενίων δικών μας, να μας υποβάλλουν πως αν δεν εξευρεθεί λύση, τότε θα έχουμε αρνητικές εξελίξεις ή θα είναι περίπου η… κόλαση. Ο Ειδικός Αντιπρόσωπος του Γ.Γ. του ΟΗΕ Αλεξάντερ Ντάουνερ και ο υπουργός Εξωτερικών της Σουηδίας Καρλ Μπιλντ, που ήρθε προχθές σε επίσκεψη στο νησί, επέσεισαν ξανά τον μπαμπούλα κινδύνων που θα αντιμετωπίσουμε, αν δεν βρεθεί λύση. Ως εάν, δηλαδή, όλοι οι άλλοι θέλουν λύση και οι… αππωμένοι Κυπραίοι, κατά την απαξιωτική αναφορά της προεδρικής θυγατέρας, δεν θέλουν να δουν το Κυπριακό λυμένο.

Όλοι εκτιμούν πως πολλά μαγειρεύονται στα παρασκήνια. Ο Πρόεδρος Χριστόφιας κάθε τόσο αναπετά τα λάβαρα της αντίστασης και επιμένει, και ορθά, στις γνωστές διακηρυγμένες θέσεις του. Όμως, όλοι, και πρώτοι οι δικοί μας ηγέτες, επιμένουν να παραγνωρίζουν μερικά ισχυρά δεδομένα, χωρίς την εμπλοκή των οποίων δεν πρόκειται να εξευρεθεί λύση. Πρώτον, το Κυπριακό είναι διεθνές πρόβλημα τουρκικής εισβολής και συνεχιζόμενης κατοχής, εποικισμού και εθνοκάθαρσης. Δεύτερον, η Τουρκία ευθύνεται για φοβερά εγκλήματα κατά της Κύπρου και τÎ=