Ο Γάλλος υπουργός Άμυνας επιβεβαιώνει ότι θα ναυπηγηθούν 11 FREMM: η ελληνική πτυχή

Τετάρτη, 15 Μαΐου 2013

Ο Γάλλος υπουργός Άμυνας Jean-Yves Le Drian επιβεβαίωσε σήμερα μιλώντας σε γαλλική εφημερίδα, ότι ο αριθμός των φρεγατών FREMM που θα κατασκευαστούν παραμένει στις 11, ενώ ο αριθμός των επιθετικών πυρηνικών υποβρυχίων (SSN) νέας γενιάς τύπου Barracuda στα 6. 

Η δήλωση αυτή έχει σημασία, γιατί διευκρινίζει το ερώτημα που είχε προκύψει σχετικά με πιθανή μείωση του αριθμού των γαλλικών FREMM σε οκτώ, και έχει προφανές ελληνικό ενδιαφέρον. Τα ερωτήματα αυτά προκάλεσε η δημοσίευση της γαλλικής Λευκής Βίβλου για την Άμυνα, που προβλέπει 15 κύριες φρεγάτες, με αποτέλεσμα (δεδομένης της ύπαρξης 2 φρεγατών κλάσης Horizon και 5 φρεγατών κλάσης La Fayette) να απομένουν μόνο 8 "θέσεις" για φρεγάτες FREMM, ενώ αρχικά προβλεπόταν να ναυπηγηθούν 11.

Το ερώτημα που έχει ελληνικό ενδιαφέρον είναι βεβαίως πώς επιδρά η εξέλιξη αυτή στην πιθανότητα απόκτησης φρεγατών FREMM από το ΠΝ (και εννοείται ότι αναφερόμαστε εδώ σε σενάριο αγοράς, έστω μεσοπρόθεσμης, σκαφών ανταποκρινόμενων στις προδιαγραφές του ΠΝ, και όχι στα κακόγουστα σενάρια περί ενοικίασης που έχουν δει το φως της δημοσιότητας και μόνο ζημιά θα έκανε στο ΠΝ η υλοποίησή τους). Η εξέλιξη αυτή μπορεί να ερμηνευθεί με δύο τρόπους:

Η πρώτη ερμηνεία θα ήταν ότι χάριν της συνέχισης του προγράμματος των FREMM η γαλλική ηγεσία είναι διατεθειμένη να "θυσιάσει" μερικές από τις φρεγάτες κλάσης La Fayette, που έτσι κι αλλιώς χρειάζονται βελτίωση του εξοπλισμού τους προκειμένου να συνεχίσουν να θεωρούνται μονάδες "πρώτης γραμμής" (fregates de premier rang). Σε αυτό το σενάριο, 2 ή 3 φρεγάτες της κλάσης La Fayette θα μπορούσαν να "υποβιβαστούν" σε φρεγάτες επιτήρησης (fregates de surveillance) με ρόλο περιπολίας, ώστε να ανοίξει "χώρος" για τις πρόσθετες FREMM. 

Η δεύτερη (και μάλλον πιθανότερη) ερμηνεία είναι ότι οι 3 πρόσθετες FREMM θα κατασκευαστούν μεν, αλλά όχι για το γαλλικό ναυτικό. Άλλωστε και οι δηλώσεις του Γάλλου υπουργού βεβαιώνουν μόνο για την κατασκευή τους και όχι για την ένταξή τους σε υπηρεσία. Σε αυτή την περίπτωση βέβαια, η απόκτηση των συγκεκριμένων φρεγατών από το ΠΝ εμφανίζεται ως ιδανική λύση για τη γαλλική πλευρά. Αυτό όμως δίνει και ένα ευρύ πεδίο ελιγμών στη χώρα μας, που ως τώρα δε φαίνεται να το εκμεταλλεύεται... 

Τι εννοούμε; Το αυτονόητο: 

Δεδομένου ότι το πρόγραμμα των FREMM είναι κρίσιμο για την επιβίωση της γαλλικής ναυπηγικής βιομηχανίας, οι Γάλλοι χρειάζονται αυτή τη συμφωνία πολύ περισσότερο από εμάς... Αρκεί να διαβάσει κανείς το συνολικό πλαίσιο των σημερινών δηλώσεων του Γάλλου υπουργού Άμυνας, για να κατανοήσει ότι όλες οι διαβεβαιώσεις για το μέλλον του προγράμματος σχετίζονται με τη διασφάλιση χιλιάδων θέσεων εργασίας στην περιοχή της Βρετάννης, όπου βρίσκεται το ναυπηγείο της DCNS (περιοχή Lorient) και κατασκευάζονται οι FREMM. Δεν είναι τυχαία η ρητή διαβεβαίωση ότι "γενικά οι αμυντικές βιομηχανίες της Βρετάνης ενισχύονται από τη Λευκή Βίβλο", ούτε είναι τυχαίο ότι οι δηλώσεις έγιναν σε τοπική εφημερίδα (Ouest-France) και όχι σε κάποια μεγαλύτερη: από αυτό το πρόγραμμα περιμένει να ζήσει μια ολόκληρη γαλλική επαρχία, και η έκβασή του έχει την αντίστοιχη πολιτική αξία για όσους το χειρίζονται. Και είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα η δήλωση του Γάλλου υπουργού ότι "δεν έχει ακόμα αποφασιστεί το χρονοδιάγραμμα αλλά θα προσαρμοστεί ώστε να μην υπάρχουν κενά στην παραγωγή"... 

Τούτων δοθέντων, η ελληνική πλευρά οφείλει να θέσει τους όρους της, και όχι να συρθεί σε λύσεις και επιλογές που θα στερήσουν πόρους, χωρίς να προσθέσουν δυνατότητες. Ως τώρα, ελλείψει επίσημων ανακοινώσεων για τις ελληνογαλλικές συζητήσεις, υπήρξαμε ιδιαίτερα φειδωλοί στο σχολιασμό του θέματος "Φρεγάτες FREMM για το ΠΝ". Ωστόσο, με δεδομένο ότι η Γαλλία χρειάζεται αυτή τη συμφωνία πολύ περισσότερο από την Ελλάδα, ορισμένες βασικές αρχές πρέπει να διατυπωθούν:

1. Όπως έχει τονιστεί και από άλλους, είναι αδιανόητη η σπατάλη πόρων για την ενοικίαση νέων πλοίων, την ώρα που το ΠΝ δεν έχει πόρους για να συντηρήσει τα υπάρχοντα (ιδίως τα υποβρύχια), να παραλάβει όσα ναυπηγούνται και να εκσυγχρονίσει τις φρεγάτες ΜΕΚΟ.

2. Είναι ακόμη πιο αδιανόητη η ενοικίαση νέων πλοίων, όταν αυτά δεν ανταποκρίνονται στις προδιαγραφές του ΠΝ. Κανένα επιχείρημα "επείγοντος", "διασφάλισης της ΑΟΖ" κλπ. δεν τη δικαιολογεί. Με πλοία που δεν ανταποκρίνονται στις προδιαγραφές του, είναι αυτονόητο ότι το ΠΝ δεν θα μπορεί να εκτελέσει ούτε αυτή την αποστολή, αλλά ούτε και τις άλλες. 

3. Είναι κρίσιμο να ξεκαθαριστεί για ποιο σκοπό προορίζονται τα πλοία στο ΠΝ. Ας σημειωθεί ότι στο Γαλλικό Ναυτικό οι φρεγάτες FREMM προορίζονται για ρόλο ανθυποβρυχιακό (ASW), και ιδίως για τη συνοδεία και προστασία των πυρηνικών υποβρυχίων βαλλιστικών βλημάτων (SSBN) από εχθρικά επιθετικά υποβρύχια (SSN) κατά την έξοδό τους προς τις περιοχές περιπολίας τους. Ανάλογος είναι και ο εξοπλισμός των γαλλικών φρεγατών, δηλαδή ανθυποβρυχιακός. Στην Ελλάδα όμως έχει διαδοχικά προβληθεί ως στόχος της απόκτησης των συγκεκριμένων φρεγατών η... κρούση χερσαίων στόχων μέσω του πυραύλου SCALP Naval, αλλά και η... άσκηση καθηκόντων φρεγάτας αντιαεροπορικής άμυνας (AAW). Όμως η μεν πρώτη δε συνιστά προτεραιότητα για το ΠΝ, ενώ η δεύτερη προϋποθέτει αλλαγή βασικών στοιχείων του εξοπλισμού της φρεγάτας, ιδίως του ραντάρ Herakles με άλλο φασικής διάταξης, αλλά και του φορτίου ΑΑ πυραύλων κατά το πρότυπο της φρεγάτας αεράμυνας FREDA που βασίζεται στις FREMM. Οι αλλαγές αυτές είναι εφικτές, αλλά προφανώς σε νέες ναυπηγήσεις ελληνικών προδιαγραφών, και όχι σε πλοία που προορίζονταν για το Γαλλικό Ναυτικό. 

4. Δεδομένης της οικονομικής κατάστασης της χώρας, θα πρέπει να συμφωνηθεί ότι η Ελλάδα θα πληρώσει την αξία των πλοίων μετά την παραλαβή, δοκιμή και αποδοχή τους - τα παθήματα (των υποβρυχίων) κάποτε πρέπει να γίνουν μαθήματα... 

5. Όπως οι Γάλλοι φροντίζουν για την επιβίωση της ναυπηγικής τους βιομηχανίας, πρέπει να φροντίσουμε κι εμείς: θα πρέπει να θεωρείται αυτονόητη η ναυπήγηση αριθμού φρεγατών σε ελληνικά ναυπηγεία, και μάλιστα τουλάχιστον ίσου με τον αριθμό που θα ναυπηγηθεί στα γαλλικά ναυπηγεία...

Εν κατακλείδι, αν οι Έλληνες φορολογούμενοι πρόκειται να διασώσουν άλλη μια συμμαχική στρατιωτική βιομηχανία (όπως έκαναν π.χ. με τη γερμανική KMW), τουλάχιστον αυτή τη φορά ας πάρουν και το ανάλογο αντάλλαγμα...

Ο Νταβούτογλου προκαλεί – Το Αιγαίο δεν έχει σύνορα

Ἀναρτήθηκε στὸ 15 Μαΐου 2013 ἀπὸ τὸν/τὴν filologos10

Νέα προκλητική δήλωση του Τούρκου ΥΠΕΞ, ο οποίος έκανε λόγο για απουσία θαλάσσιων συνόρων στο Αιγαίο. Τι απαντά το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών

Ζήτημα ερμηνείας των διεθνών συμβάσεων είναι τα προβλήματα του Αιγαίου, υποστηρίζει ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας Αχμέτ Νταβούτογλου κάνοντας λόγο για απουσία θαλάσσιων συνόρων στο Αιγαίο. «Δεν υπάρχει οποιαδήποτε αμφισβήτηση και οποιοδήποτε σημείο αμφιβολίας ως προς το καθεστώς στο Αιγαίο» απαντά η Αθήνα.

«Υπάρχουν στο Αιγαίο μια σειρά από αλληλένδετα προβλήματα, συμπεριλαμβανομένου το γεγονότος ότι δεν υπάρχουν στο Αιγαίο οριοθετημένα σύνορα μεταξύ της Τουρκίας και της Ελλάδας», αναφέρει ο Νταβούτογλου απαντώντας σε γραπτή ερώτηση Τουρκάλας βουλευτού σχετικά με την κυριότητα νησίδων στο Αιγαίο.

Η ερώτηση είναι της βουλευτού του Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος Ντιλέκ Ακάγκιουν Γιλμάζ και κατατέθηκε τον περασμένο Οκτώβριο με αριθμό 7/11935. Η απάντηση του Νταβούτογλου φέρει ημερομηνία 15 Μαρτίου.

Πρόκειται για ερωτήσεις και απαντήσεις σχετικά τόσο με θέματα Αιγαίου όσο και με θέματα ερευνών στην Ανατολική Μεσόγειο. Η βουλευτής ρώτησε «αν αληθεύει ο ισχυρισμός ότι η Ελλάδα έχει θέσει υπό την κυριαρχία της νησιά στο Ανατολικό Αιγαίο», αν αληθεύει ο ισχυρισμός ότι η Ελλάδα έχει επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στο Αιγαίο στα 12 μίλια και αν η Άγκυρα σκοπεύει να προβεί σε βήματα σχετικά με τις έρευνες της Κύπρου στην Ανατολική Μεσόγειο.

Ως προς το Αιγαίο, όπως μεταδίδει το ΑΠΕ-ΜΠΕ, ο κ. Νταβούτογλου αναφέρει ότι «οι βασικές συμφωνίες σχετικά με την κυριότητα και τη στρατιωτικοποίηση των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου είναι αυτές της Λωζάννης (1923) και των Παρισίων (1947)» και σημειώνει ότι «το πρόβλημα είναι νομικό ζήτημα ερμηνείας των άρθρων των εν λόγω συμφωνιών. Επίσης, το γεγονός ότι τα θαλάσσια σύνορα στο Αιγαίο δεν έχουν οριστεί με την Ελλάδα, με μία ισχύουσα συμφωνία, συνιστά μια άλλη διάσταση του προβλήματος».

Ο κ. Νταβούτογλου αναφέρει ότι η Τουρκία «επιθυμεί να βρεθούν λύσεις σε όλα αυτά τα προβλήματα μέσω διαλόγου και με βάση την αρχή της ευθυδικίας και την υπεράσπιση των θεμελιωδών δικαιωμάτων και συμφερόντων της χώρας μας» και κάνει λόγο για «υπερκομματική κρατική πολιτική που ακολουθείται, όχι μόνο από την κυβέρνησή μας, αλλά από τότε που ανέκυψαν τα προβλήματα αυτά».

Ο Τούρκος υπουργός αναφέρει ότι «δεν είναι σωστός οι ισχυρισμός ότι η Ελλάδα έχει επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στο Αιγαίο στα 12 μίλια».

Σημειώνεται ότι στις 26 Απριλίου, απαντώντας σε ερωτήσεις σχετικά με αντίστοιχη απάντηση του κ. Νταβούτογλου σε κοινοβουλευτική ερώτηση, ο εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών Γρ. Δελαβέκουρας είχε αναφέρει ότι «δεν υπάρχει οποιαδήποτε αμφισβήτηση και οποιοδήποτε σημείο αμφιβολίας ως προς το καθεστώς στο Αιγαίο». «Όλα αυτά διέπονται», προσέθετε, «από διεθνείς συμβάσεις, οι οποίες είναι απολύτως σαφείς και γι’ αυτό δεν ευσταθεί καμία αμφισβήτηση του καθεστώτος των ελληνικών νησιών στο Αιγαίο».

Ως προς τις έρευνες στην Ανατολική Μεσόγειο ο Τούρκος υπουργός τονίζει πως «το γεγονός ότι η Ελληνοκυπριακή Διοίκηση Νότιας Κύπρου ξεκίνησε στις 19 Σεπτεμβρίου 2011 δραστηριότητες έρευνας φυσικού αερίου νότια του Νησιού, συνιστά προσπάθεια δημιουργίας τετελεσμένων, απέναντι στην οποία δεν σιώπησαν η χώρα μας και η ΤΔΒΚ». Ο Νταβούτογλου υπενθυμίζει προηγούμενες γραπτές ανακοινώσεις του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών, όπου, όπως αναφέρει στην απάντησή του, «έχει εκφραστεί ότι δεν έχουν ισχύ οι συμφωνίες που έχει συνάψει στο θέμα αυτό η Ελληνοκυπριακή Διοίκηση με σχετικές χώρες και ότι οι συμφωνίες οριοθέτησης που έχει κάνει η Ελληνοκυπριακή Διοίκηση στους θαλάσσιους χώρους δεν λαμβάνουν υπόψη τη βούληση των Τουρκοκυπρίων οι οποίοι είναι ο άλλος ιδρυτικός λαός».

Αντίστοιχες θέσεις είχε υποστηρίξει ο Υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας και σε επιστολή που είχε στείλει το Μάρτιο στον Υπουργό Εξωτερικών της Ελλάδας.

Στην απαντητική του επιστολή στις 28 Μαρτίου, ο κ. Αβραμόπουλος ανέφερε για το θέμα της εξόρυξης υδρογονανθράκων στην ευρύτερη περιοχή, ότι η Κύπρος και η Ελλάδα έχουν κυριαρχικά δικαιώματα βάσει της Συνθήκης των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θαλάσσης και το Διεθνές Εθιμικό Δίκαιο, ενώ επαναλάμβανε τη στήριξη της Ελλάδας και της διεθνούς κοινότητας στην αξιοποίηση, από την Κυπριακή Δημοκρατία, του φυσικού της πλούτου, όπως προβλέπεται από το Διεθνές Δίκαιο (οι γνωστές γενικολογίες και χωρίς ουσιαστική απάντηση στην τουρκική προκλητικότητα…).

Ο Νταβούτογλου αναφέρει επίσης ότι «στις θαλάσσιες περιοχές που βρίσκονται εντός της υφαλοκρηπίδας μας στην Ανατολική Μεσόγειο, η ΤΡΑΟ (Ανώνυμος Εταιρεία Πετρελαίων Τουρκίας) πραγματοποιεί έρευνες, ενώ από την άλλη δεν επιτρέπεται σε ξένους να προβούν σε οποιαδήποτε δραστηριότητα εντός της υφαλοκρηπίδας μας δίχως την άδειά μας».

Πηγή

Συρία, Κύπρος και Ευρώ

Ἀναρτήθηκε στὸ 15 Μαΐου 2013 ἀπὸ τὸν/τὴν filologos10

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Το ΝΑΤΟ ολοκληρώνει την τεχνική προετοιμασία στρατιωτικής επέμβασης στη Συρία, ενώ, αν πιστέψουμε την ισραηλινή ιστοσελίδα Debka, που φημολογείται ότι συνδέεται με μυστικές υπηρεσίες, ο Πούτιν προειδοποίησε με έντονο τρόπο ΗΠΑ και Ισραήλ εναντίον τέτοιας προοπτικής, διατάσσοντας επιτάχυνση παραδόσεων ρωσικών όπλων στη Δαμασκό. Οι Αμερικανοί πιέζουν ταυτόχρονα τον Ερντογάν να δεχθεί στάθμευση ισραηλινών αεροσκαφών στη χώρα του. Η συριακή πολιτική της Τουρκίας δημιουργεί όμως έντονα πολιτικά προβλήματα στους Ισλαμιστές, ιδίως μετά την ισραηλινή αεροπορική επιδρομή στη Δαμασκό.

Θυμίζουμε ότι κλιμάκωση της συριακής σύρραξης ενέχει τον κίνδυνο καταστροφής του συριακού χριστιανισμού. Η κοινότητα των Σύρων Χριστιανών, όπως και η αποδεκατισθείσα/μεταναστεύσασα κοινότητα των Χριστιανών του Ιράκ ήταν οι δύο αρχαιότερες στην περιοχή της Μέσης Ανατολής και η παρουσία τους παράγων «ειρήνης των πολιτισμών». Απορεί κανείς και με την ελληνική στάση, ιδίως στο θέμα της απαγωγής. Έλληνικές οργανώσεις που δραστηριοποιούνται στη Συρία και κουρδικές πηγές διερωτώνται γιατί το ΥΠΕΞ δεν συνεργάζεται μαζί τους.

Η προετοιμασία της επέμβασης περιλαμβάνει την Ελλάδα, από την οποία ζητείται η συνδρομή σε υποδοχή πολύ μεγάλου αριθμού προσφύγων, η χρησιμοποίηση Ελλήνων πιλότων της Πολεμικής Αεροπορίας, χωρίς ελληνικά σήματα στους βομβαρδισμούς και η αναβάθμιση της Σούδας μεταξύ άλλων. Σύμφωνα με πληροφορίες, έχουν βγει επίσης στην «πιάτσα» προς άγραν συνταξιούχων πιλότων, που εξαθλιώνονται εξαιτίας των συντάξεων πείνας. Οι ‘Ελληνες πιλότοι θεωρούνται οι καλύτεροι στο ΝΑΤΟ. Πληροφορίες αξιόπιστων πηγών, που χρήζουν όμως περαιτέρω επιβεβαίωσης, κάνουν λόγο εξάλλου για συμφωνία χρήσης από το Ισραήλ των αεροδρομίων Πάφου και Δυτικής Ελλάδας για σκοπούς διασποράς, σε περίπτωση πολύ μεγάλου πολέμου κατά του Ιράν, με ότι αυτό συνεπάγεται για Ελλάδα-Κύπρο.

Τα συμβαίνοντα στη Συρία, μετά τη Λιβύη και την Αφρική, επιβεβαιώνουν ότι αυτό που παρακολουθούμε δεν είναι τόσο παροξυσμός εσωτερικών προβλημάτων χωρών και καθεστώτων, που ασφαλώς υπάρχουν, αλλά η χρήση τους στα πλαίσια της μεγαλύτερης νεοαποικιακής επιχείρησης της νεώτερης εποχής, της δημιουργίας και του ελέγχου (μέσω αιματηρού χάους) της «ευρείας Μέσης Ανατολής», εγχείρημα που άρχισε με τους πολέμους σε Αφγανιστάν-Ιράκ.

Η κατάσταση είναι δυνητικά τόσο εκρηκτική, που ο Μπρεζίνσκι, εκφραστής των «περιστεριών» στη Μέση Ανατολή, εχθρικός προς την επιρροή Νετανιάχου στην αμερικανική πολιτική, ζήτησε δημόσια αυτοσυγκράτηση από τον Ομπάμα, «χαμογελαστό Πρόεδρο που βομβαρδίζει». Τόνισε επίσης την ανάγκη αποφυγής κλιμάκωσης «κυβερνοπολέμων», όπως αυτός που διεξήχθη με αποστολή ιών στις πυρηνικές εγκαταστάσεις του Ιράν.

Οι εξελίξεις θέτουν εκ νέου επί τάπητος το ερώτημα κατά πόσον, πίσω από τους «οικονομικούς πολέμους» κατά Ελλάδας και Κύπρου υπάρχει (και ποια) κρυμμένη «γεωπολιτική ατζέντα», που μπορεί να σχετίζεται τόσο με το εγχείρημα στη Μέση Ανατολή, όσο και με πιθανή επιδίωξη δημιουργίας μηχανισμών διάλυσης της ΕΕ (σε αντιδραστική κατεύθυνση) ή πάντως ελέγχου τυχόν τέτοιας διάλυσης. Και ατζέντα άλλωστε να μην υπάρχει, υπάρχουν γεωπολιτικές συνέπειες και πολύ μεγάλες. Δεν μπορούμε να καταλάβουμε πολλά πράγματα για τη Συρία, περιοριζόμενοι στις σχέσεις των κοινοτήτων της, για την Κύπρο επικεντρωνόμενοι αποκλειστικά στις σχέσεις Ελληνοκυπρίων/Τουρκοκυπρίων ή την Ελλάδα, ξεχνώντας την ιστορία και γεωγραφία της.

Η ιστορική εμπειρία είναι εξόχως διαφωτιστική επ’ αυτού. Από την εποχή των Σταυροφόρων, ο έλεγχος του ελληνικού χώρου θεωρήθηκε απαραίτητη προϋπόθεση υποψήφιων κατακτητών είτε της ισλαμικής, είτε της ρωσικής Ανατολής. Ο Χίτλερ έχασε πολύτιμο χρόνο και δυνάμεις στον σκοπό αυτό, προτού στραφεί κατά της Ρωσίας (1941). Ο Τσώρτσιλ το 1944 τάδωσε όλα στον Στάλιν για να πάρει τον έλεγχο της Ελλάδας, προτού η Δύση εξαπολύσει τον Ψυχρό Πόλεμο. Ολόκληρη η μεταπολεμική πολιτική μας ιστορία, ιδίως το ελληνικό (1967) και το κυπριακό πραξικόπημα (1974), ερμηνεύονται επαρκώς από την προσπάθεια ελέγχου της Κύπρου.

‘Όχι μόνο η ρωσική παρουσία είναι παγίως και εντελώς ανεπιθύμητη από τους Δυτικούς σε Ελλάδα-Κύπρο, αλλά και οι Ευρωπαίοι γίνονται δεκτοί μόνο ως οικονομική, όχι ως στρατηγική παρουσία από τις ΗΠΑ, που μας θεωρούν αποκλειστικό στρατηγικό τους χώρο. Βασικός λόγος εχθρότητας προς τον πρεσβύτερο Καραμανλή ήταν τα ανοίγματα στον Ντε Γκωλ (1962). Τα ‘Ιμια (1996) πιθανώς σχεδιάστηκαν όχι μόνο για να συρθεί η Αθήνα σε διαπραγμάτευση για Αιγαίο-Κύπρο, αλλά και να δοθεί κατάλληλο μήνυμα προς Σημίτη-Γερμανία, για το ποιος κάνει εν τέλει κουμάντο εδώ – κάτι που σχεδόν διατύπωσε ανοιχτά στις Βρυξέλλες τότε ο Χόλμπρουκ.

Με δεδομένο το βάθος της ελληνικής κρίσης, χωρίς προηγούμενο για ειρηνική περίοδο στη δυτική οικονομική ιστορία, και το ακόμα μεγαλύτερο της επερχόμενης κυπριακής, χωρίς σύγκριση με οτιδήποτε συμβαίνει οπουδήποτε αλλού, εγείρεται το ερώτημα κατά πόσον υπάρχουν στρατηγικές που επιδιώκουν να πλήξουν, μέσω Ελλάδας-Κύπρου, το όλο εγχείρημα ευρωπαϊκής ενοποίησης. Ο συγκεκριμένος τύπος ενοποίησης είναι απαράδεκτος και αντιδραστικός, το πραγματικό πολιτικό ζήτημα είναι όμως που και πως θα πάμε φεύγοντας από εδώ, πως θα πάμε σε καλύτερη, όχι σε χειρότερη κατάσταση.

Δεν είναι δυνατόν επομένως το ζήτημα του νομίσματος να εξετάζεται μόνο ως τεχνικό θέμα συναλλαγματικής ισοτιμίας, χωρίς επίγνωση του μεγέθους των στρατηγικών συνεπειών, ούτε η παγκόσμια κρίση και η παγκοσμιοποίηση να ανάγονται/περιορίζονται σε ζήτημα αρχιτεκτονικής του ευρώ. Κάνοντάς το κινδυνεύουμε να λειτουργήσουμε ως «χρήσιμοι ηλίθιοι». Θα επιστρέψουμε όμως στο θέμα λόγω της τεράστιας σημασίας του.

Konstantakopoulos.blogspot.com

«Αυγή της Κυριακής», 12.5.2012

Ντοκουμέντα-φωτιά για τα γερμανικά χρέη

Δευτέρα, 13 Μαΐου 2013

Συγκλονιστικά ντοκουμέντα περιέχει η πρώτη ολοκληρωμένη καταγραφή της υπόθεσης του κατοχικού δανείου που συνέταξε ο αντιπρόεδρος του Αρείου Πάγου Ιωάννης Παπανικολάου και έφθασε στα χέρια των πολιτικών ...
αρχηγών τον Οκτώβριο του 2012, την ίδια ώρα που στο Γενικό Λογιστήριο του Κράτους συγκεντρώνονταν χιλιάδες σχετικά έγγραφα.

Η πολυσέλιδη έκθεση με τίτλο «Οι νόμιμες αξιώσεις της Ελλάδος κατά της Γερμανίας από τη σύμβαση του κατοχικού δανείου» περιλαμβάνει το ιστορικό των συμβάσεων, το ύψος των ελληνικών αξιώσεων, τις ενέργειες της χώρας μας προς τη Γερμανία για την επιστροφή του δανείου, τις ενστάσεις και τα επιχειρήματα της Γερμανίας, καθώς και τις δυνατότητες της Ελλάδος για την επίλυση της διαφοράς.

Αρχικά, γίνεται αναφορά στη συμφωνία που επέβαλαν στη χώρα μας την άνοιξη του 1942 οι πληρεξούσιοι της Ιταλίας και της Γερμανίας στην Ελλάδα, Γκίτζι και Αλτενμπουργκ, για τη σύναψη του δανείου, καθώς και στις τροποποιήσεις και τις αναπροσαρμογές που συμφωνήθηκαν στη συνέχεια, όπως η επιστροφή του ποσού προς την Τράπεζα της Ελλάδος (ΤτΕ).

Χαρακτηριστικά αναφέρεται πως, ενώ στην αρχική συμφωνία της 14ης Μαρτίου 1942 το ποσό προσδιοριζόταν σε 1,5 δισ. δραχμές μηνιαίως, στις 2 Δεκεμβρίου 1942 υπεγράφη νέα συμφωνία που αύξησε το ποσό σε 8 δισ. δραχμές μηνιαίως.

Στη συνέχεια, στις 18 Μαΐου 1943, καταργήθηκε το ανώτατο όριο των 8 δισ. δρχ. τον μήνα, βυθίζοντας στην πείνα τον ελληνικό λαό. Να σημειωθεί ότι, όπως αποκάλυψε πρόσφατα η Realnews, δημοσιεύοντας και τα σχετικά έγγραφα, οι κατοχικές γερμανικές δυνάμεις είχαν αρχίσει να αποπληρώνουν το δάνειο. Ειδικότερα, είχαν καταβάλει 19 δόσεις, όπως άλλωστε όριζε η δανειακή σύμβαση της 2ας Δεκεμβρίου 1942. «Αυτές που αρνήθηκαν και αρνούνται ακόμη να εκπληρώσουν τις δανειακές τους υποχρεώσεις προς την Ελλάδα είναι οι μεταπολεμικές γερμανικές κυβερνήσεις, παρόλο που ο Γερμανός καγκελάριος Ερχαρτ, με δήλωσή του το έτος 1964, δεσμεύτηκε για την επιστροφή του υπόλοιπου ποσού του δανείου μετά την επανένωση της Γερμανίας», αναφέρει χαρακτηριστικά η έκθεση.

Αποκαλύψεις Οπως σημειώνει στην καταγραφή του ο αντιπρόεδρος

του Αρείου Πάγου Ι. Παπανικολάου, «το συνολικό ύψος του δανείου αναγράφεται στην έκθεση του διοικητή της ΤτΕ, έτους 1947, επί των ισολογισμών των ετών 1941, 1944, 1945 και 1946, όπου φέρεται ότι ανήλθε στο ποσό των 1.530.033.302.528.819 δραχμών, το οποίο αντιστοιχεί προς USD 215.662.040,54 του τέλους του 1944, κατά τον πλέον πρόσφατο υπολογισμό της ΤτΕ». Μάλιστα, σημειώνεται πως «ο Αλτενμπουργκ τον Ιούλιο του 1964, με έγγραφο του στο γερμανικό ΥΠΕΞ, υπολογίζει τη δανειακή οφειλή της Γερμανίας προς την Ελλάδα σε 200 εκατομμύρια χρυσά μάρκα, δηλαδή 400 εκατ. σταθερά μεταπολεμικά μάρκα».

Στην έκθεση του ανώτατου δικαστικού επισημαίνεται πως «η Γερμανία είναι υποχρεωμένη στην καταβολή τόκων για όσο χρονικό διάστημα δεν εκπληρώνει τις υποχρεώσεις της», ενώ τονίζεται πως «εγεννήθη νομικά βάσιμη απαίτηση υπέρ του ελληνικού Δημοσίου σε βάρος του γερμανικού Ράιχ, του οποίου διάδοχος είναι ήδη η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας».

eglimatikotita.gr

Έκθεση ΕΕ για τους ελληνικούς υδρογονάνθρακες

2013-05-07 17:34:38

Από την ώρα που έγιναν ευρωπαϊκά τα κοιτάσματα στο Αιγαίο η έκθεση της ΕΕ (για την ενεργειακή εξάρτηση των χωρών – μελών) αναφέρει ότι η Ελλάδα έχει καλό αλλά ανεξερεύνητο δυναμικό κοιτασμάτων υδρογονανθράκων.

Στην έκθεση υπογραμμίζονται οι πρόσφατες εξελίξεις στον τομέα των ερευνών με την προκήρυξη τριών «οικοπέδων» (Ιωάννινα, Πατραϊκός κόλπος, Κατάκολο) σε ζώνες, όπου, όπως αναφέρεται, δεν υπάρχουν γεωπολιτικά ζητήματα ως η οριοθέτηση κυριαρχικών δικαιωμάτων στο Αιγαίο.

Τονίζεται, ωστόσο, ότι οι αβεβαιότητες (εννοείται ως προς το μέγεθος των κοιτασμάτων και τη δυνατότητα αξιοποίησής τους) είναι ακόμη τόσο μεγάλες που δεν επιτρέπουν την αλλαγή των προτεραιοτήτων της ενεργειακής πολιτικής.

Σύμφωνα με την ίδια έκθεση, της γενικής διεύθυνσης οικονομικών υποθέσεων της ΕΕ:

- Πάνω από το 50% της ετήσιας ενεργειακής κατανάλωσης καλύπτεται από εισαγόμενο πετρέλαιο, γεγονός που καθιστά την Ελλάδα μια από τις πιο ευάλωτες ευρωπαϊκές χώρες ως προς την ασφάλεια εφοδιασμού. 

- Η εξάρτηση από το εισαγόμενο αργό αντισταθμίζεται εν μέρει από τη διαφοροποίηση των πηγών εφοδιασμού (Ρωσία, Σαουδική Αραβία, Λιβύη, Ιράκ, Καζακστάν και παλαιότερα Ιράν) και από το γεγονός ότι το υπόλοιπο 50% των ενεργειακών αναγκών της χώρας καλύπτεται από εγχώριες πηγές όπως ο λιγνίτης και οι ανανεώσιμες, ενώ αυξάνεται και η συμμετοχή του φυσικού αερίου στο ενεργειακό ισοζύγιο.

- Στον τομέα της διύλισης επισημαίνεται ότι η αγορά χαρακτηρίζεται από υπερρύθμιση και συγκέντρωση σε δύο παίκτες (ΕΛΠΕ και Μότορ Όιλ) καθώς κι ότι εγχώριες και ευρωπαϊκές αρχές έχουν επισημάνει έλλειψη ανταγωνισμού στην εσωτερική αγορά.

- Στον τομέα της ηλεκτρικής ενέργειας οι βασικές προκλήσεις παραμένουν η κυριαρχία της ΔΕΗ, η έλλειψη ανταγωνισμού και η συσσώρευση χρεών (απλήρωτοι λογαριασμοί ρεύματος, έλλειμμα του λογαριασμού των ανανεώσιμων πηγών, οφειλές προς τη ΔΕΠΑ, κ.α.) Η ΕΕ θεωρεί πιθανή περαιτέρω αύξηση των τιμολογίων τής ηλεκτρικής ενέργειας μετά την απελευθέρωσή τους από 1ης Ιουλίου του 2013 και επαναλαμβάνει την πρόταση για πώληση περιουσιακών στοιχείων της ΔΕΗ όπως τα λιγνιτωρυχεία.

- Και στον τομέα του φυσικού αερίου επισημαίνεται ότι τα χρέη προς τη ΔΕΠΑ ύψους 300 εκατ. ευρώ αποτελούν σημαντικό εμπόδιο για την ιδιωτικοποίηση της εταιρίας καθώς και ότι η εξάρτηση από τη Ρωσία, που ήταν 80% το 2005, έχει περιοριστεί στο μισό καθώς αυξήθηκαν οι εισαγωγές φυσικού αερίου από την Τουρκία, καθώς και η χρήση υγροποιημένου φυσικού αερίου.

Για τις ανανεώσιμες πηγές η Κομισιόν εκτιμά ότι η ανάπτυξή τους στηρίχθηκε στις υψηλές τιμές απορρόφησης της «πράσινης» ενέργειας οι οποίες όμως οδήγησαν σε αύξηση του ελλείμματος για το λογαριασμό χρηματοδότησης των ΑΠΕ. Σημειώνεται επίσης η λήψη μέτρων κατά το δεύτερο εξάμηνο του 2012 (που συνεχίστηκε και εφέτος) για την αντιμετώπιση του ελλείμματος αυτού.

Η Ε.Ε. επισημαίνει τέλος ότι λόγω και της οικονομικής κρίσης η χώρα μας υπερκάλυψε τους στόχους του Κιότο για τις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα. Συγκεκριμένα, η Ελλάδα είχε αναλάβει την υποχρέωση στο διάστημα 2008- 2012 να μην αυξήσει τις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα περισσότερο από 25% σε σχέση με το 1990. Το ποσοστό αύξησης τελικά ήταν σημαντικά χαμηλότερο (15,2%). Τονίζεται, ωστόσο, ότι για να επιτευχθεί ο στόχος του 2020 (μείωση των εκπομπών κατά 4% σε σχέση με το 2005) θα χρειαστεί η λήψη επιπρόσθετων μέτρων.

http://www.real.gr/DefaultArthro.aspx?page=arthro&id=230993&catID=2

Ο ΓΑΠ σε 2 χρόνια βρήκε πετρέλαιο....
InfoGnomon

VIDEO