20091218 Ο Evo Morales για τον Obama, τον καπιταλισμό και την Κοπεγχάγη

Ο Evo Morales για τον Obama, τον καπιταλισμό και την Κοπεγχάγη Ψήφοι: 28 -  Προβολές: 2049 - Σχόλια: 39 - Κατηγορία: Διεθνής Πολιτική
Δημοσίευση: 18-12-2009 16:56 από Ομάδα TVXS

Ο πρόεδρος της Βολιβίας, Evo Morales, ο οποίος βρίσκεται στην Κοπεγχάγη για την Διάσκεψη για την κλιματική αλλαγή, παραχώρησε συνέντευξη στην Amy Goodman του Democracy Now. Ο πρόσφατα επανεκλεγμένος πρόεδρος της Βολιβίας μιλάει για το «κλιματικό χρέος», το «κλιματικό δικαστήριο», την πολιτική Obama, τον καπιταλισμό κ.ά. θέματα. 

AMY GOODMAN: Μιλήσατε χθες εδώ, στο Bella Center, και είπατε ότι δεν μπορούμε να σταματήσουμε την υπερθέρμανση του πλανήτη αν δεν πάψουμε τον καπιταλισμό. ΤΙ εννοούσατε; 

For more http://www.tvxs.gr/v28618

20091220 Μια σιγαλή Ελλάδα μάς κουβαλάει

Μια σιγαλή Ελλάδα μάς κουβαλάει

Tου Nικου Γ. Ξυδακη

Πόσες Ελλάδες υπάρχουν; Oχι μία, ομοούσιος και αδιαίρετη. Είναι περισσότερες από μία, ζουν παράλληλα, συμπλέουν, διασταυρώνονται, εφάπτονται, συγκλίνουν ή αποκλίνουν, αφίστανται, συγκρούονται, μοιράζονται ή διεκδικούν ζωτικό χώρο.

Παρασκευή βράδυ, στο Μεταξουργείο, Θερμοπυλών και Μεγ. Αλεξάνδρου γωνία, στο μαλακό υπογάστριο των Αθηνών πολλών ταχυτήτων και διαστρωματώσεων. Καθαριστήριον ο Κρίνος, με παλαιά καλλιγραφία στα τζάμια. Κόσμος μπαινοβγαίνει, φωταψίες, στους τοίχους διακρίνονται μεγάλα κάδρα. Μια καλλιτέχνις φωτογράφος παρουσιάζει το λεύκωμά της και μερικές μεγάλες εικόνες. Στα πεζοδρόμια παρκαρισμένες μοτοσικλέτες. Διαβαίνουμε το κατώφλι. Ο Κρίνος, φρεσκοασπρισμένος και καθαρισμένος, έχει μετατραπεί σε εντευκτήριο και γκαλερί. Στις ράγες της οροφής κρέμονται ακόμη κοστούμια και μαντό, ξεχασμένα από την προηγούμενη ζωή του χώρου, σβησμένη τώρα πια. Στον κεντρικό πάγκο, λευκώματα και χαρτοκόπτες: οι επισκέπτες ξεφυλλίζουν. Τα βιβλία προσφέρονται πακεταρισμένα επιμελώς στο παλαιό χαρτί περιτυλίγματος, βεραμάν με κόκκινα γράμματα. Σε μια γωνιά, ο μπουφές: πίσω στο φόντο, ένα μικρούλι χριστουγεννιάτικο δέντρο. Μπροστά, σε επάργυρα σκεύη αρχοντικού γούστου, προσφέρονται φαλάφελ και κούπες, ετοιμασμένα από τον Αιγύπτιο γείτονα καφετζή.

Γειτονιά. Η καλλιτέχνις γεννήθηκε εδώ, σε αυτήν τη γειτονιά, εδώ κατοικεί ακόμη, όπως κι οι φίλοι της που ήρθαν να τη γιορτάσουν. O Κρίνος/Lilium ποτίζεται με σχέσεις γειτονίας, με φιλία, αλληλεγγύη, ανιδιοτέλεια, ταλέντο, μόρφωση. Και δίνει άνθη: έργα τέχνης, χειρονομίες, αγγίγματα, πειράγματα γύρω από ένα ποτήρι κρασί στο όρθιο, ουσιώδεις συνευρέσεις.

Στο Lilium του Μεταξουργείου συναντιέται γόνιμα η παλιά με τη νέα Ελλάδα: η γειτονιά της ηθογραφίας με την υπερμοντέρνα μητρόπολη· το λυκόφως μιας κοινωνίας νοικοκυραίων σμίγει με το λυκαυγές των νέων υποκειμένων.

Ανακαλώ αυτούς τους τριάντα-κάτι, σαράντα-παρά, που θαύμασα. Φέρουν αρετές των γονιών τους: αγαπούν τα γράμματα, εκτιμούν τη μόρφωση, μιλούν στον πληθυντικό και είναι οικείοι, εκπέμπουν θέρμη μεσογειακή. Και είναι μοντέρνοι, ταχείς, οξείς, κοσμοπολίτες, ακομπλάριστοι, τρυφεροί και ευάλωτοι, αγαπούν τη γειτονιά και την πατρίδα τους, είναι υπερήφανοι για ό, τι είναι, δεν τους ακούω να μυκτηρίζουν και να βαρυγκομούν, να φθονούν ό, τι δεν είναι. Εκπέμπουν ζεστασιά και ευθραυστότητα, μαζί με μια σιγαλή, υπόκωφη δύναμη. Με εγκαρδιώνουν αυτά τα Ελληνόπουλα. Είναι η Ελλάδα που αξίζει να ζεις. Παράλληλα, φυτρώνουν μέσα μου άλλες εικόνες, από άλλες Ελλάδες. Ανθρωποι που μιλούν διαρκώς για μπίζνες και επενδύσεις, λεφτά, ακίνητα, που η πνευματικότερη συζήτησή τους ξεκινά και καταλήγει στο κουτσομπολιό, που κομπάζουν για την ισχύ και την επιρροή τους, που λοιδορούν την πατρίδα τους, την άξεστη και καθυστερημένη, αναμασώντας αγγλολεβαντίνικα, αυτοί που νομίζουν ότι ο Κάλβος είναι ρεστοράν στα βόρεια προάστια, αυτοί που χτίζουν σπιταρόνες αισθητικής Ντουμπάι, αυτοί που οργίζονται με τους «προνομιούχους» δημοσίους υπαλλήλους ενώ κρύβουν τα πλούτη τους σε οφσόρ.

Ασύμπτωτοι Ελληνες. Γυρνώ πάλι το βλέμμα μου, λαίμαργα, με προσδοκία, στους ανθρώπους της προκοπής και της μόρφωσης, της τέχνης και της δημιουργικότητας. Κουβαλούν μια υπερμοντέρνα Ελλάδα, ανήσυχη, κινητική, αγωνιώσα, φιλοπερίεργη, αισιόδοξη· τα έργα τους, η αισθητική τους, η παιδεία τους δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτε από ανάλογα του Μιλάνου, του Βερολίνου ή του Μανχάταν. Θα διέπρεπαν παντού. Επέλεξαν να είναι εδώ, σε αυτή τη λοιδορούμενη πατρίδα, πατρίδα άνεργη και πτωχευμένη, πατρίδα ξιπασμένη και κουρελού. Γιατί; Δεν μπορώ εύκολα να πω γιατί. Κατά καιρούς, φίλοι της διασποράς, φίλοι του μέσα–έξω, μού απάντησαν φευγαλέα και μεταφυσικά, κάπως έτσι: Γιατί αυτό το «κάτι» που είμαστε εξακολουθεί να υπάρχει... Γιατί το φως, το εκτυφλωτικό φως πάνω απ' όλα, ακόμα και πάνω από τη γλώσσα... Το φως και η φυσικότητα, η ευελιξία των σωμάτων στο χώρο...

Ξέρω, αυτά τα λόγια, ειπωμένα από στόμα ποιητή, δεν απαντούν πλήρως στο «γιατί εδώ;» Αλλά πάλι, μήπως αυτό που λείπει σήμερα, στη βαρύθυμη, αυτοπεριφρονούμενη και απαισιόδοξη Ελλάδα, μήπως λέω, είναι αυτό το ποιητικό πλήρες, το διαφεύγον «κάτι που είμαστε και εξακολουθεί να υπάρχει»; Το φως, η γλώσσα, η φυσικότητα, η συμφιλίωση με ό, τι είμαστε, τα χαμόγελα, τα ανυπόκριτα βλέμματα, η πανταχού παρούσα αύρα αγάπης, το sublime το ένυλο, το τόσο σωματικό και καθημερινό, όσα συνάντησα στο καθαριστήριον Κρίνος/Lilium, Θερμοπυλών και Μεγ. Αλεξάνδρου γωνία; Αυτή η σιγαλή Ελλάδα μάς κουβαλά στους ώμους της.

--

ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΤΑΣΣΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

Για όσες[ους] ενδιαφέρονται και για το προσωπικό πολιτικο-ιστορικο αρχείο τους, το συγκλονιστικό κείμενο της Αναστασίας Τασσου Παπαδόπουλου για τη σύληση του τάφου του μεγάλου ανδρός Πατέρα της,που δημοσιεύτηκε χθες στον "Φιλελεύθερο Κύπρου" και αναδημοσιεύτηκε και στο Κυπριακό "ποντίκι" υπάρχει σήμερα στο "ΕΘΝΟΣ ΤΗΕ ΚΥΡΙΑΚΉΣ" [σελ.26-27]

Δ. Αλευρομάγειρος

«ΒΙΑΣΑΝ ΤΗΝ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΜΑΣ»

Η κόρη του Τάσσου Παπαδόπουλου Αναστασία γράφει στο «Έθνος της Κυριακής» για όσα ζει τις τελευταίες δέκα μέρες.

  

«Δεν είσαι το σώμα που αποχαιρετούμε, είσαι η ψυχή που κουβαλούμε πάντα μέσα μας».

Με αυτά τα λόγια αποχαιρετούσε ένα χρόνο πριν τον αγαπημένο της πατέρα Τάσσο Παπαδόπουλο η κόρη του Αναστασία. Εκ μέρους όλης της οικογένειας, εκείνη είχε αναλάβει το δύσκολο έργο να βάλει σε λόγια τη θλίψη για την απώλεια του αγαπημένου προσώπου, αλλά και του μεγάλου πολιτικού άνδρα...

Ένα χρόνο μετά, η Αναστασία αναλαμβάνει ξανά να μιλήσει για την αποτρόπαιη πράξη της σύλησης του τάφου του τέως Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας. Σε ένα συγκλονιστικό κείμενο που η ίδια έγραψε και δημοσιεύει σήμερα το «Έθνος της Κυριακής», περιγράφει λεπτό προς λεπτό τις στιγμές της περασμένης Παρασκευής όταν έμαθε για το αποτρόπαιο γεγονός και σχολιάζει όλα όσα συζητιούνται δέκα μέρες τώρα στην Κύπρο.

Η Αναστασία Παπαδοπούλου μιλά με πολιτικούς όρους. «Τα σενάρια μας τρελαίνουν. Είναι για λύτρα; Δεν μας έχουν ζητήσει και γιατί παραμονή του μνημόσυνου; Είναι ακραία στοιχεία; Για ποιον λόγο; Τι θέλουν να πετύχουν; Που το έχουν; Και στα δικά μας σενάρια προσθέτονται και τόσα άλλα αισχρά. Τον πήραμε εμείς, το σχεδίασε ο ίδιος… Γελάω, για να μην κλάψω. Για την κατάντια μας. Για την ενότητα μας…» και καταλήγει: «Βίασαν την αξιοπρέπειά μας…».

Η κόρη του Τάσσου Παπαδόπουλου σχολιάζει την έκκληση των πολιτικών δυνάμεων της Κύπρου για ενότητα. «Τ’ ακούω και με ξαφνιάζει. Είναι ανάγκη να το πεις αυτό; Μια τέτοια πράξη δεν μας φέρνει όλους μαζί στην ίδια θέση;». Δεν κρύβει την πικρία της που ΑΚΕΛ και ΔΗΣΥ υποβάθμισαν την εκπροσώπηση τους στο πρώτο ετήσιο μνημόσυνο του τέως Προέδρου της Κύπρου.

             

---

             

«Παρασκευή στο τηλέφωνο έρχονται τα νέα.  «Άνοιξαν τον τάφο του πατέρα μου». Μόνο αυτό για να μην τρομάξω. Ξεκινώ για το κοιμητήριο. Στον δρόμο σκέφτομαι ότι κάποιος έσπασε την πλάκα, ότι έγραψαν συνθήματα πάνω. Τα λόγια ήταν απλά «άνοιξαν τον τάφο» αλλά δεν το συνειδητοποιώ. Τι σημαίνει «άνοιξαν;». Δεν αντιλαμβάνομαι. Δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι άλλο. Αδυνατώ να δημιουργήσω την «εικόνα» στο μυαλό μου. Δεν έχω αρρωστημένη φαντασία φαίνεται και ας περνάω την περισσότερη ελεύθερη μου ώρα να βλέπω κινηματογράφο.

 

Φτάνω στο κοιμητήριο και αντικρίζω αυτοκίνητα της αστυνομίας. Πλησιάζω και αντικρίζω τις κίτρινες κορδέλες. Βλέπω την οικογένεια μου. Ακόμη δεν υποψιάζομαι τίποτα. Με πλησιάζει ο αδερφός μου. «Τι έγινε;» τον ρωτώ.

«Έκλεψαν την σορό» μου απαντά. Τα μάτια του γεμάτα και οι λέξεις σχεδόν δεν βγαίνουν να το πει. Ήταν η πρώτη φορά που τέτοιες λέξεις έφυγαν από το στόμα του, είμαι σίγουρη. Όλα σκοτεινιάζουν και νιώθω τα δάκρυα στα μάτια να μαζεύονται. Νιώθω ένα βάρος μέσα μου. Ένα κόμπο στο στομάχι. Ένα αίσθημα που είχα πέραν του χρόνου να νιώσω. Από τότε που άκουσα ένα γιατρό να μας λέει «είναι καρκίνος».

 

Η εικόνα του άδειου τάφου βρίσκεται συνέχεια μπροστά μου. Ένα φέρετρο άδειο. Ένα άσπρο κενό το οποίο έσπαζε μόνο από το μαξιλάρι, βυθισμένο στη μέση εκεί που ακουμπούσε το κεφάλι του για ένα σχεδόν χρόνο.  Ένα βύθισμα και μόνο, να λέει εδώ κάποτε υπήρχε κάτι…

 

Οι υπόλοιπες ώρες και μέρες περνούν ως μια παραίσθηση. Ως επεισόδιο τηλεοπτικής σειράς. Η αστυνομία με ερωτήσεις. Οι φίλοι με συμπαράσταση. Ο κόσμος με αγάπη. Οι φήμες. Οι πληροφορίες. Τα κανάλια. «Στο ίδιο έργο θεατές» σκεφτόμουν συνέχεια.

 

Η αντίδραση του κόσμου άκρως συγκινητική. Τηλέφωνα συνεχώς. Μυνήματα. Στο facebook το σχετικό γκρουπ απέκτησε ήδη 17.000 μέλη. Ομοφωνία σχεδόν στις αντιδράσεις. Επαναλαμβάνονται οι ίδιες λέξεις. Σα να τις επιστρέφει η ηχώ. «Οργή», «Καταδίκη», «αποτροπιασμός»... Οι δηλώσεις των πολιτικών αρχηγών στο ίδιο μοτίβο. Επιπροσθέτως,  κάνουν κάλεσμα για «ενότητα»...

 

Τ’ ακούω και με ξαφνιάζει. Είναι ανάγκη να το πεις αυτό; Μια τέτοια πράξη δεν μας φέρνει όλους μαζί στην ίδια θέση; Έχει και άλλη άποψη εκτός της καταδίκης;

 

Το μνημόσυνο θα προχωρήσει. Την ψυχή μνημονεύουμε μου λένε, όχι το σώμα. Συμφωνώ. Εξάλλου εδώ και καιρό είχα διαχωρίσει τον πατέρα μου από το σώμα του. «Δεν είσαι το σώμα που αποχαιρετούμε, είσαι η ψυχή που κουβαλούμε πάντα μέσα μας».

Αυτό είχα πει πριν ένα χρόνο. Αυτό πίστεψα από την μέρα που τον έχασα. Δεν χρειάζομαι τον τάφο για να τον νιώσω δίπλα μου. Χρειάζομαι μόνο τις σκέψεις μου και τη καρδία μου.

 

Στο μνημόσυνο η ατμόσφαιρα βαριά. Όταν ακούω τα λόγια του Μυστηρίου καταλαβαίνω γιατί. Ανάπαυσε την ψυχή του δούλου σου. Τι ειρωνεία…

 

Στρέφω τα μάτια μου προς τον κόσμο και ψάχνω την πολιτική ηγεσία, που εκλιπαρεί για «ενότητα». Βλέπω την ηγεσία του ΔΗΚΟ, της ΕΔΕΚ, του ΕΥΡΩΚΟ, των Οικολόγων, της Νέας Δημοκρατίας, του ΠΑΣΟΚ, του ΛΑ.ΟΣ, την Κυβέρνηση της Ελλάδας. Οι άλλοι;

Στο πρώτο ετήσιο μνημόσυνο του τέως Προέδρου της Δημοκρατίας δεν θεώρησαν ότι υπήρχε λόγος παρουσίας; Στο πρώτο ετήσιο μνημόσυνο του τέως Προέδρου του οποίου ο τάφος έχει συληθεί, δεν θεώρησαν ότι έπρεπε να δείξουν στον λαό τους, ότι ομόφωνα το καταδικάζουν;

 

Και μετά το μνημόσυνο μένουν και πάλι μόνο οι σκέψεις. Η προσπάθεια να καταλάβω το γιατί. Το να νιώσω κάτι άλλο από την οργή που με πλημμυρίζει. Τα σενάρια μας τρελαίνουν. Είναι για λύτρα; Δεν μας έχουν ζητήσει και γιατί παραμονή του μνημόσυνου; Είναι ακραία στοιχεία; Για ποιον λόγο; Τι θέλουν να πετύχουν; Τι το κάνουν; Που το έχουν; Και στα δικά μας σενάρια προσθέτονται και τόσα άλλα αισχρά. Τον πήραμε εμείς, το σχεδίασε ο ίδιος…

Γελάω, για να μην κλάψω. Για την κατάντια μας. Για την ενότητα μας…

 

Και πίσω από τις σκέψεις και την οργή, ο πόνος. Ο ανθρώπινος πόνος. Πόνος ακατανόητος. Δεν πήραν τον πατέρα μου. Είναι απλά το εναπομείναν δοχείο της ψυχής του. Έχασα κάτι περισσότερο από αυτό που έχασα πέρσι;

 

Την αξιοπρέπεια.

 

Την αξιοπρέπεια μου ως θυγατέρα που δεν προστάτεψε το σώμα του πατέρα της. Ως Ελληνίδα. Ως Χριστιανή. Ως πολίτης μιας Δημοκρατίας η οποία (όσο και αν εντίμως και φιλότιμα προσπαθεί η αστυνομία να εξιχνιάσει), αδυνατεί να προστατεύσει τα σύμβολα της οντότητας και τους θεσμούς οι οποίοι την καθιστούν κράτος. Τι θα γινόταν αναλογίζομαι σε οποιαδήποτε άλλη χώρα με αυτοσεβασμό εάν είχε συμβεί το αντίστοιχο; Φαντάζομαι μόνο στην Αμερική τι θα γινόταν εάν είχε γίνει παρόμοια ενέργεια. Θα το αντιμετώπιζαν ως ένα ιδιωτικό έγκλημα; Ως ένα μεμονωμένο συμβάν; Θα το ερμήνευαν ως οτιδήποτε άλλο εκτός από τρομοκρατική ενέργεια; Τι άλλο μπορεί να είναι κάτι το οποίο πολτοποιεί τα πιστεύω μας; Κάτι που προσβάλλει και προκαλεί την Θρησκεία και την κουλτούρα μας; Την ασφάλεια και ανασφάλεια μας;

 

Τί είναι τελικά το αίσθημα που με κυριεύει; Τι έχει γεμίσει το κενό;

Τι έχει μείνει εκτός από ένα βύθισμα στο μαξιλάρι;

 

Μια λέξη μόνο.

 

Βιασμός.

Πως αλλιώς περιγράφεις την εισβολή στην προσωπική σου ζωή, στον δικό σου χώρο; Τον διασυρμό ενός σώματος, έστω και αν η ψυχή είναι άυλη;

 

Ο βιασμός δεν είναι και ψυχολογικός;

 

Και ποιον βίασαν τελικά οι βάνδαλοι; Τον Τάσσο; Την οικογένεια του; Τους φίλους και συνεργάτες του; Τους υποστηρικτές του; Το Κράτος μας; Την Ιστορία και τον πολιτισμό μας; Τη Θρησκεία μας;

 

Βίασαν την αξιοπρέπεια μας….»

 

 

ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΟΙ ΕΡΕΥΝΕΣ

 

              Στο σκοτάδι παραμένουν οι αστυνομικές έρευνες για τον εντοπισμό της σορού του Τάσσου Παπαδόπουλου, δέκα ημέρες μετά τη σύληση του τάφου του στην Κύπρο. Παρά το γεγονός ότι γενετικό υλικό που βρέθηκε στο σημείο κρίθηκε ως αξιοποιήσιμο, η κυπριακή αστυνομία δεν έχει ακόμη εντοπίσει κάτι που θα τη βοηθούσε να βρει ποιος κρύβεται πίσω από την πρωτοφανή προβοκάτσια.

              Τα βλέμματα όλων τώρα έχουν στραφεί στη βοήθεια που αναμένεται από το εξωτερικό, αφού οι διωκτικές αρχές της Κύπρου έχουν ήδη ζητήσει συμβολή δυνάμεων ξένων χωρών. Την ίδια στιγμή, ειδικό κλιμάκιο ερευνητών «σκαλίζει» 20.000 χιλιάδες τηλεφωνικές κλήσεις που έγιναν πριν κατά τη διάρκεια  και μετά τη βέβηλη πράξη στην περιοχή της Δευτεράς, όπου είχε ταφεί ο τέως Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας.

              Όσο περνούν πάντως οι μέρες καταρρίπτονται διάφορα σενάρια- π.χ. αυτό της συμμορίας ξένων για να ζητήσουν λίτρα, αφού αν ίσχυε θα είχαν εκδηλωθεί. Το μόνο σενάριο που παραμένει ισχυρό και μέχρι στιγμής όλα συνηγορούν προς αυτή την κατεύθυνση, είναι η προβοκάτσια να οργανώθηκε από τουρκικούς παραστρατιωτικούς και εθνικιστικούς κύκλους (η όλη ενέργεια παραπέμπει στη δράση τους) ,  που είχαν στόχο να προκαλέσουν αναστάτωση στη Μεγαλόνησο.

 

20091220 Συνέντευξη Αλαβάνου στον ΙΟ της "Ελευθεροτυπίας"

Το παρακάτω απόσπασμα είναι χαρακτηριστικό της βαθυστόχαστης σκέψης

του Λένιν της Κουμουνδούρου.

Τι μαρτύριο αυτή η ακμή...

http://www.enet.gr/?i=news.el.politikh&id=113842

Αλλά ο Δεκέμβρης υπάρχει και σε μικροσκοπικό επίπεδο, είναι μέσα στην

οικογένεια. Είναι ο γιος ή η κόρη, το ανίψι, το εγγόνι, το παιδί του

γείτονα, που έχει ημικρανίες ή πανικό ή ακμή ή είναι απομονωμένο στο

Διαδίκτυο, ή πάσχει από κατάθλιψη, ή κάνει σχολική άρνηση ή έχει

επιτυχίες που φέρνουν ματαιώσεις και ανεργία ή κινδυνεύει να γίνει

πρεζόνι. Αυτά είναι τα μαρτύρια που οδήγησαν στην εξέγερση.

20091219 Η κόρη του Τάσσου ξεσπάει

H Aναστασία Παπαδοπούλου γράφει στο «Eθνος της Kυριακής» για τις πρώτες στιγμές της περασμένης Παρασκευής, όταν έμαθε το αποτρόπαιο γεγονός, και για όσα ζει τις τελευταίες δέκα μέρες

«Τα σενάρια μάς τρελαίνουν. Είναι για λύτρα; Δεν μας έχουν ζητήσει. Και γιατί παραμονή του μνημόσυνου; Είναι ακραία στοιχεία; Για ποιον λόγο; Τι θέλουν να πετύχουν; Τι το κάνουν; Πού το έχουν;» λέει η Αναστασία.

«Δεν είσαι το σώμα που αποχαιρετούμε, είσαι η ψυχή που κουβαλάμε πάντα μέσα μας».

Ο πρώην Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας Τάσσος Παπαδόπουλος με την κόρη του Αναστασία. Πριν από ένα χρόνο η ίδια είχε αναλάβει τον ρόλο να τον κατευοδώσει στο τελευταίο του ταξίδι. «Τα σενάρια μας τρελαίνουν.

Είναι για λύτρα; Τι θέλουν να πετύχουν; Και στα δικά μας σενάρια προστίθενται και τόσα άλλα αισχρά», λέει η Αναστασία, ενώ η έκκληση των πολιτικών δυνάμεων της Κύπρου για ενότητα την ξάφνιασε.

«Είναι ανάγκη να το πεις αυτό; Μια τέτοια πράξη δεν μας φέρνει όλους μαζί στην ίδια θέση;» Δεν κρύβει ακόμη την πικρία της που ΑΚΕΛ και ΔΗΣΥ υποβάθμισαν την εκπροσώπησή τους στο πρώτο ετήσιο μνημόσυνο του αείμνηστου Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Με αυτά τα λόγια αποχαιρετούσε έναν χρόνο πριν τον αγαπημένο της πατέρα Τάσσο Παπαδόπουλο η κόρη του Αναστασία. Εκ μέρους όλης της οικογένειας εκείνη είχε αναλάβει το δύσκολο έργο να βάλει σε λόγια τη θλίψη για την απώλεια του αγαπημένου προσώπου αλλά και του μεγάλου πολιτικού άνδρα...

Εναν χρόνο μετά, η Αναστασία αναλαμβάνει ξανά να μιλήσει για την αποτρόπαιη πράξη της σύλησης του τάφου του τέως Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας. Σε ένα συγκλονιστικό κείμενο που η ίδια έγραψε και δημοσιεύει σήμερα το «Εθνος της Κυριακής» περιγράφει λεπτό προς λεπτό τις στιγμές της περασμένης Παρασκευής, όταν έμαθε για το αποτρόπαιο γεγονός και σχολιάζει όλα όσα συζητιούνται δέκα μέρες τώρα στην Κύπρο.

Η Αναστασία Παπαδοπούλου μιλά με πολιτικούς όρους.

«Τα σενάρια μάς τρελαίνουν. Είναι για λύτρα; Δεν μας έχουν ζητήσει. Και γιατί παραμονή του μνημόσυνου; Είναι ακραία στοιχεία; Για ποιον λόγο; Τι θέλουν να πετύχουν; Πού το έχουν; Και στα δικά μας σενάρια προστίθενται και τόσα άλλα αισχρά. Τον πήραμε εμείς, το σχεδίασε ο ίδιος... Γελάω, για να μην κλάψω. Για την κατάντια μας. Για την ενότητά μας...», και καταλήγει: «Βίασαν την αξιοπρέπειά μας...».

Η κόρη του Τάσσου Παπαδόπουλου σχολιάζει την έκκληση των πολιτικών δυνάμεων της Κύπρου για ενότητα. «Τ’ ακούω και με ξαφνιάζει. Είναι ανάγκη να το πεις αυτό; Μια τέτοια πράξη δεν μας φέρνει όλους μαζί στην ίδια θέση;». Δεν κρύβει την πικρία της που ΑΚΕΛ και ΔΗΣΥ υποβάθμισαν την εκπροσώπησή τους στο πρώτο ετήσιο μνημόσυνο του τέως Προέδρου της Κύπρου.

Παρασκευή στο τηλέφωνο έρχονται τα νέα.  «Ανοιξαν τον τάφο του πατέρα μου». Μόνο αυτό για να μην τρομάξω. Ξεκινώ για το κοιμητήριο. Στον δρόμο σκέφτομαι ότι κάποιος έσπασε την πλάκα, ότι έγραψαν συνθήματα πάνω.

Τα λόγια ήταν απλά «άνοιξαν τον τάφο», αλλά δεν το συνειδητοποιώ. Τι σημαίνει «άνοιξαν;». Δεν αντιλαμβάνομαι. Δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι άλλο. Αδυνατώ να δημιουργήσω την «εικόνα» στο μυαλό μου.

Δεν έχω αρρωστημένη φαντασία φαίνεται και ας περνάω την περισσότερη ελεύθερή μου ώρα βλέποντας κινηματογράφο. Φτάνω στο κοιμητήριο και αντικρίζω αυτοκίνητα της Αστυνομίας. Πλησιάζω και αντικρίζω τις κίτρινες κορδέλες. Βλέπω την οικογένειά μου. Ακόμη δεν υποψιάζομαι τίποτα. Με πλησιάζει ο αδερφός μου. «Τι έγινε;», τον ρωτώ.

«Εκλεψαν τη σορό», μου απαντά. Τα μάτια του γεμάτα και οι λέξεις σχεδόν δεν βγαίνουν να το πει. Ηταν η πρώτη φορά που τέτοιες λέξεις έφυγαν από το στόμα του, είμαι σίγουρη. Ολα σκοτεινιάζουν και νιώθω τα δάκρυα στα μάτια να μαζεύονται. Νιώθω ένα βάρος μέσα μου. Εναν κόμπο στο στομάχι. Ενα αίσθημα που είχα πέραν του χρόνου να νιώσω. Από τότε που άκουσα έναν γιατρό να μας λέει «είναι καρκίνος».

Σαν... τηλεοπτική σειρά
Η εικόνα του άδειου τάφου βρίσκεται συνέχεια μπροστά μου. Ενα φέρετρο άδειο. Ενα άσπρο κενό το οποίο έσπαζε μόνο από το μαξιλάρι, βυθισμένο στη μέση, εκεί όπου ακουμπούσε το κεφάλι του για σχεδόν έναν χρόνο. Ενα βύθισμα και μόνο, να λέει εδώ κάποτε υπήρχε κάτι.

Οι υπόλοιπες ώρες και μέρες περνούν ως μια παραίσθηση. Ως επεισόδιο τηλεοπτικής σειράς. Η Αστυνομία με ερωτήσεις. Οι φίλοι με συμπαράσταση. Ο κόσμος με αγάπη. Οι φήμες. Οι πληροφορίες. Τα κανάλια. «Στο ίδιο έργο θεατές», σκεφτόμουν συνέχεια. Η αντίδραση του κόσμου άκρως συγκινητική.

Τηλέφωνα συνεχώς. Μηνύματα. Στο facebook το σχετικό γκρουπ απέκτησε ήδη 17.000 μέλη. Ομοφωνία σχεδόν στις αντιδράσεις. Επαναλαμβάνονται οι ίδιες λέξεις. Σαν να τις επιστρέφει η ηχώ. «Οργή», «Καταδίκη», «αποτροπιασμός»... Οι δηλώσεις των πολιτικών αρχηγών στο ίδιο μοτίβο. Επιπροσθέτως, κάνουν κάλεσμα για «ενότητα»...

Τ’ ακούω και με ξαφνιάζει. Είναι ανάγκη να το πεις αυτό; Μια τέτοια πράξη δεν μας φέρνει όλους μαζί στην ίδια θέση; Εχει και άλλη άποψη εκτός της καταδίκης; Το μνημόσυνο θα προχωρήσει. «Την ψυχή μνημονεύουμε», μου λένε, «όχι το σώμα». Συμφωνώ. Εξάλλου εδώ και καιρό είχα διαχωρίσει τον πατέρα μου από το σώμα του. «Δεν είσαι το σώμα που αποχαιρετούμε, είσαι η ψυχή που κουβαλάμε πάντα μέσα μας».

Αυτό είχα πει πριν από έναν χρόνο. Αυτό πίστεψα από τη μέρα που τον έχασα. Δεν χρειάζομαι τον τάφο για να τον νιώσω δίπλα μου. Χρειάζομαι μόνο τις σκέψεις μου και την καρδιά μου.

Στο μνημόσυνο η ατμόσφαιρα βαριά. Οταν ακούω τα λόγια του Μυστηρίου, καταλαβαίνω γιατί. Ανάπαυσε την ψυχή του δούλου σου. Τι ειρωνεία...

Στρέφω τα μάτια μου προς τον κόσμο και ψάχνω την πολιτική ηγεσία που εκλιπαρεί για «ενότητα». Βλέπω την ηγεσία του ΔΗΚΟ, της ΕΔΕΚ, του ΕΥΡΩΚΟ, των Οικολόγων, της Νέας Δημοκρατίας, του ΠΑΣΟΚ, του ΛΑΟΣ, την κυβέρνηση της Ελλάδας. Οι άλλοι;

Στο πρώτο ετήσιο μνημόσυνο του τέως Προέδρου της Δημοκρατίας δεν θεώρησαν ότι υπήρχε λόγος παρουσίας; Στο πρώτο ετήσιο μνημόσυνο του τέως Προέδρου, του οποίου ο τάφος έχει συληθεί, δεν θεώρησαν ότι έπρεπε να δείξουν στον λαό τους ότι ομόφωνα το καταδικάζουν;

Και μετά το μνημόσυνο μένουν και πάλι μόνο οι σκέψεις. Η προσπάθεια να καταλάβω το γιατί. Το να νιώσω κάτι άλλο από την οργή που με πλημμυρίζει. Τα σενάρια μάς τρελαίνουν. Είναι για λύτρα; Δεν μας έχουν ζητήσει. Και γιατί παραμονή του μνημόσυνου; Είναι ακραία στοιχεία; Για ποιον λόγο; Τι θέλουν να πετύχουν; Τι το κάνουν; Πού το έχουν; Και στα δικά μας σενάρια προστίθενται και τόσα άλλα αισχρά. Τον πήραμε εμείς, το σχεδίασε ο ίδιος...

Γελάω, για να μην κλάψω. Για την κατάντια μας. Για την ενότητά μας...

Και πίσω από τις σκέψεις και την οργή, ο πόνος. Ο ανθρώπινος πόνος. Πόνος ακατανόητος. Δεν πήραν τον πατέρα μου. Είναι απλά το εναπομείναν δοχείο της ψυχής του.

Εχασα κάτι περισσότερο από αυτό που έχασα πέρυσι; Την αξιοπρέπεια. Την αξιοπρέπειά μου ως θυγατέρα που δεν προστάτεψε το σώμα του πατέρα της. Ως Ελληνίδα. Ως Χριστιανή.

Ως πολίτης μιας Δημοκρατίας η οποία (όσο και αν εντίμως και φιλότιμα προσπαθεί η Αστυνομία να εξιχνιάσει) αδυνατεί να προστατεύσει τα σύμβολα της οντότητας και τους θεσμούς, οι οποίοι την καθιστούν κράτος.

Τι θα γινόταν, αναλογίζομαι, σε οποιαδήποτε άλλη χώρα με αυτοσεβασμό, εάν είχε συμβεί το αντίστοιχο; Φαντάζομαι μόνο στην Αμερική τι θα γινόταν εάν είχε γίνει παρόμοια ενέργεια. Θα το αντιμετώπιζαν ως ένα ιδιωτικό έγκλημα; Ως ένα μεμονωμένο συμβάν; Θα το ερμήνευαν ως οτιδήποτε άλλο εκτός από τρομοκρατική ενέργεια;

Τι άλλο μπορεί να είναι κάτι το οποίο πολτοποιεί τα πιστεύω μας; Κάτι που προσβάλλει και προκαλεί τη θρησκεία και την κουλτούρα μας; Την ασφάλεια και ανασφάλειά μας;

Τι είναι τελικά το αίσθημα που με κυριεύει; Τι έχει γεμίσει το κενό;

Τι έχει μείνει εκτός από ένα βύθισμα στο μαξιλάρι; Μια λέξη μόνο. Βιασμός.

Πώς αλλιώς περιγράφεις την εισβολή στην προσωπική σου ζωή, στον δικό σου χώρο; Τον διασυρμό ενός σώματος, έστω και αν η ψυχή είναι άυλη;

Ο βιασμός δεν είναι και ψυχολογικός; Και ποιον βίασαν τελικά οι βάνδαλοι; Τον Τάσσο; Την οικογένειά του; Τους φίλους και συνεργάτες του; Τους υποστηρικτές του; Το κράτος μας; Την Ιστορία και τον πολιτισμό μας; Τη θρησκεία μας;

Βίασαν την αξιοπρέπειά μας...».

ΠPOBOKATΣIA TOYPKΩN EΘNIKIΣTΩN;
Στο σκοτάδι οι έρευνες για τη βεβήλωση

το σκοτάδι παραμένουν οι αστυνομικές έρευνες για τον εντοπισμό της σορού του Τάσσου Παπαδόπουλου, δέκα ημέρες μετά τη σύληση του τάφου του στην Κύπρο. Παρά το γεγονός ότι γενετικό υλικό που βρέθηκε στο σημείο κρίθηκε ως αξιοποιήσιμο, η κυπριακή αστυνομία δεν έχει ακόμη εντοπίσει κάτι που θα τη βοηθούσε να βρει ποιος κρύβεται πίσω από την πρωτοφανή προβοκάτσια.

Τα βλέμματα όλων τώρα έχουν στραφεί στη βοήθεια που αναμένεται από το εξωτερικό, αφού οι διωκτικές αρχές της Κύπρου έχουν ήδη ζητήσει συμβολή δυνάμεων ξένων χωρών.

Την ίδια στιγμή, ειδικό κλιμάκιο ερευνητών «σκαλίζει» 20.000 τηλεφωνικές κλήσεις που έγιναν πριν, κατά τη διάρκεια και μετά τη βέβηλη πράξη στην περιοχή της Δευτεράς, όπου είχε ταφεί ο τέως Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Oσο περνούν πάντως οι μέρες καταρρίπτονται διάφορα σενάρια - π.χ. αυτό της συμμορίας ξένων για να ζητήσουν λίτρα, αφού αν ίσχυε θα είχαν εκδηλωθεί.

Το μόνο σενάριο που παραμένει ισχυρό και μέχρι στιγμής όλα συνηγορούν προς αυτή την κατεύθυνση, είναι η προβοκάτσια να οργανώθηκε από τουρκικούς παραστρατιωτικούς και εθνικιστικούς κύκλους (η όλη ενέργεια παραπέμπει στη δράση τους), που είχαν στόχο να προκαλέσουν αναστάτωση στη Μεγαλόνησο.

ΜΑΡΙΑ ΨΑΡΑ
mapsara@pegasus.gr

http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11378&subid=2&pubid=9002873