Ποιοι επιδιώκουν φυσική εξόντωση του Προέδρου
Του Άριστου Μιχαηλίδη
Από το επίσημο βήμα του κυπριακού κοινοβουλίου ο γενικός γραμματέας του ΑΚΕΛ Άντρος Κυπριανού έκανε προχτές μια φοβερή καταγγελία. Ότι κάποιοι επιδιώκουν τη δολοφονία του Προέδρου της Δημοκρατίας και μάλιστα κάποιοι γενικά και αόριστα έτσι που να αγγίζει η καταγγελία όλους όσοι διαφωνούν με την πολιτική του στο Κυπριακό.
«Το τελευταίο διάστημα, είπε ο κ. Κυπριανού, είμαστε μάρτυρες μιας χυδαίας και εκβιαστικής επίθεσης, που γίνεται ενάντια στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας μέσα από διάφορα μπλογκ στο Ίντερνετ, σατιρικές δήθεν εφημερίδες και άλλους. Ενθαρρύνεται η φυσική εξόντωση του Προέδρου».
Η ευκολία με την οποία ανακοινώθηκε μια τόσο σοβαρή πληροφορία, αλλά και οι συνεχείς προσπάθειες, τόσο του κ. Κυπριανού όσο και του ίδιου του Προέδρου Χριστόφια και των ανθρώπων του, να δημιουργούν την εντύπωση ότι οποιοσδήποτε εκφράζει διαφωνίες με την κυβερνητική πολιτική, είναι ένας ακραίος εχθρός του λαού, ένας εν δυνάμει πραξικοπηματίας, δημιουργούν πολλές αμφιβολίες για τη σοβαρότητα αυτής της νέας καταγγελίας.
Αλλά, δεν γίνεται να περάσει απαρατήρητη από τη στιγμή που διατυπώθηκε επίσημα στη Βουλή από τον Γ.Γ. του κυβερνώντος κόμματος.
Δεν είναι καθόλου ικανοποιητική η δήλωση του κυβερνητικού εκπροσώπου, που κλήθηκε να σχολιάσει την καταγγελία του κ. Κυπριανού: «Τελεία ως εδώ. Νομίζω ότι δεν θα πρέπει να δώσουμε συνέχεια σε αυτό το θέμα», είπε. Η καταγγελία όμως έγινε και το κράτος οφείλει να τη διερευνήσει και να παρουσιάσει στην κοινή γνώμη αποτελέσματα. Τι σημαίνει «τελεία ως εδώ»! Υπάρχουν όντως Ελληνοκύπριοι που επιδιώκουν ή οργανώνουν ή ενθαρρύνουν τη φυσική εξόντωση του κ. Χριστόφια; Με ποιον τρόπο; Σχεδιάζουν να τον πυροβολήσουν, μήπως οργανώνουν πραξικόπημα ή επιδιώκουν τον θάνατό του από το ψυχολογικό στρες που του δημιουργούν με τις διαφωνίες τους;
Και νεκρό τον φοβούνται;
Του Γιώργου Χριστοδουλίδη
Η σύληση του τάφου του αείμνηστου προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας Τάσσου Παπαδόπουλου δεν είναι μια αστυνομική ή ιδιωτική υπόθεση. Είναι πρωτίστως ένα μείζον πολιτικό θέμα, όπως άκρως πολιτικό ον ήταν ο αείμνηστος Τάσσος μέχρι και την τελευταία του στιγμή.
Αν δεν ήταν τέτοια η υφή του ζητήματος, τότε οι άγνωστοι εγκληματίες δεν θα επέλεγαν το συγκεκριμένο τάφο για να εκτελέσουν το ανίερο σχέδιο τους, αλλά κάποιον άλλον, στο ίδιο ή σε διαφορετικό κοιμητήριο.
Για πρώτη ίσως φορά στα παγκόσμια χρονικά, η σορός ενός πρώην προέδρου γίνεται αντικείμενο κλοπής και αγνοείται. Το γεγονός από μόνο του συνιστά μείζονα πολιτική ανωμαλία που θα διαρκεί μέχρις ότου λάμψει η αλήθεια, έως ότου, οι ένοχοι συλληφθούν και η σορός επιστραφεί.
Όμως, η τραγική αυτή εξέλιξη, αποτέλεσε την αφορμή και για μια σειρά πικρών διαπιστώσεων: Φαντάζομαι τι θα συνέβαινε αν παρόμοιο περιστατικό ελάμβανε χώρα στο εξωτερικό. Για παράδειγμα αν αντί της σορού του Τάσσου Παπαδόπουλου, άνανδροι εγκληματίες έκλεβαν τη σορό του Κένεντι, του Μιτεράν, του Καραμανλή ή ακόμα του Ετζεβίτ. Βλέπω από τώρα τον Ομπάμα, τον Σαρκοζί, τον Ερντογάν, τον Παπανδρέου να επισκέπτονται τις τεθλιμμένες οικογένειες και να τους προσφέρουν λόγια στήριξης αλλά κυρίως να στέλλουν το πολιτικό μήνυμα ότι τέτοιες ανυπόφορες πράξεις δεν μπορεί, δεν είναι δυνατόν να μην προκαλούν τον αποτροπιασμό και τη σύσσωμη καταδίκη ολόκληρου του πολιτικού φάσματος. Δεν είναι δυνατόν να μην εκλαμβάνονται ως απειλή που στρέφεται θεμελιακά εναντίον του πολιτικού συστήματος, των αξιών, αρχών και παραδόσεων μας, σύμφωνα με τις οποίες τους νεκρούς-και δη τους επιφανείς, «τα άξια τέκνα της πατρίδας»- τους σεβόμαστε ή τουλάχιστον αφήνουμε εκείνους που τους αγάπησαν να τους σέβονται και να τους τιμούν.
Οι Βρυξέλλες, η Κερύνεια και η κατήχηση στη διζωνική
Του δρα Ευστάθιου Αβρααμίδη
Στις Βρυξέλλες αποδείχτηκε ότι η πολιτική του καλού παιδιού δεν δημιουργεί φίλους - το αντίθετο. Το ορόσημο του Δεκεμβρίου που περιμέναμε για να ασκήσουμε πιέσεις στην Τουρκία, ακυρώθηκε. Σε αντίθεση με τον «κακό» Τάσσο που το 2006 πήρε ομόφωνη απόφαση για τις υποχρεώσεις της Τουρκίας, ο αρεστός στους ξένους Δ. Χριστόφιας, έκανε μονομερή δήλωση χωρίς τη στήριξη κανενός. Η κυβέρνηση ετοίμασε το έδαφος για την απομόνωσή της, εξυμνώντας για δύο χρόνια τον Ταλάτ, μιλώντας για συγκλίσεις και για «κυπριακή διαδικασία» αφήνοντας την Τουρκία στο απυρόβλητο. Τι να πιστέψουν οι ξένοι τη τελευταία στιγμή; Τι τους έλεγε άραγε τόσο καιρό ο Μάρκος Κυπριανού; Οι Άγγλοι φίλοι του Δ. Χριστόφια που επικροτούν τους χειρισμούς του -όπως καμαρώνει ο ίδιος- και που υπογράφουν μαζί του πρωτόκολλα συναντίληψης (πρωτόκολλα κοροϊδίας θα έπρεπε να λέγονται), έδρασαν και πάλι όπως όλοι - εκτός από τον Δ. Χριστόφια - ανέμεναν. Στόχος τους ήταν και είναι να περάσει η Τουρκία αλώβητη και να λυθεί το Κυπριακό με καταστροφική λύση στο επόμενο εξάμηνο. Γι' αυτό άλλωστε ο Ν. Αναστασιάδης μιλούσε για εξάμηνη αναβολή - για να μη χαλάσει το κλίμα και να έλθει σχέδιο «λύσης» πριν φύγει ο Ταλάτ. Αυτή είναι η θέση και του Δ. Χριστόφια, γι' αυτό και άφησε το ορόσημο να περάσει. Είναι ανεξήγητη πάντως η προσκόλληση του Δ. Χριστόφια στους Άγγλους. Είναι αδύνατο να κατανοήσει κανείς την πολιτική σκέψη του Προέδρου, κι αυτό αυξάνει τις ανησυχίες για όλους τους χειρισμούς του. Η πολιτική των Άγγλων είναι φανερά και φανατικά φιλοτουρκική - τι σημαίνει λοιπόν ένα μνημόνιο συναντίληψης μαζί τους;
Αν η Τουρκία αποδεχόταν ένα Ανάν για τους Κούρδους
Του Σάββα Ιακωβίδη
ΤΟΝ ΕΧΘΡΟ, τον κτυπάς με τα δικά του όπλα. Πράγμα που η ανεπαρκής πολιτική ηγεσία ουδέποτε επιδίωξε. Ένας καλός φίλος των Ελλήνων, ο Μάρκους Τέμπλαρ, κοινοποίησε από καιρό σε πολλούς Έλληνες αποδέκτες, ένα κείμενό του, που στηρίζεται στην υπόθεση, τι θα συνέβαινε στην Τουρκία αν ένα σχέδιο τύπου Ανάν προωθείτο για την επίλυση του Κουρδικού (η Τουρκία λέγει ότι έκανε το καθήκον της, υποστηρίζοντας το σχέδιο Ανάν για το Κυπριακό). Ο Τέμπλαρ γράφει:
«Μετά από συμφωνία των δύο κυριότερων κοινοτήτων της Τουρκίας (Κουρδικής και Τουρκικής), η παρούσα πολιτεία (Τουρκική Δημοκρατία) παύει να υφίσταται, εφ' όσον οι πολίτες της Τουρκικής Δημοκρατίας εγκρίνουν (σε χωριστά δημοψηφίσματα ανά κοινότητα) τη νέα πολιτεία. Αμέσως μετά την έγκριση της νέας ρύθμισης, η καινούργια πολιτεία είναι πραγματικότητα. Δεν υπάρχει δυνατότητα (μελλοντικής) επιστροφής στο παλιό καθεστώς, ακόμη και αν οι πλειοψηφίες στην Τουρκική και στην Κουρδική περιοχή ψηφίσουν με μεγάλη πλειοψηφία ότι το επιθυμούν. Σύμφωνα με τις πρόνοιες του Σχεδίου, η Τουρκία μετατρέπεται σε διζωνική και δικοινοτική ομόσπονδη πολιτεία, στην οποία το 37% της γης μεταβιβάζεται στη νέα κυβέρνηση των Κούρδων. Η νέα ομόσπονδη πολιτεία παίρνει το όνομα "Ενωμένη Τουρκική Δημοκρατία", και σύμφωνα με το νέο Σύνταγμα, οι δύο κύριες εθνικές ομάδες (Τουρκική και Κουρδική) έχουν ίση εκπροσώπηση στη νέα προτεινόμενη Γερουσία, ανεξάρτητα από την πληθυσμιακή τους σύνθεση. Σύμφωνα με τη διάταξη αυτή, η υφιστάμενη πολιτεία παύει να υπάρχει.
Φιλικά,
Χρίστος Κ. Σενέκης
Μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΔΗ.ΚΟ.
Μέλος της Επαρχιακής Επιτροπής του ΔΗ.ΚΟ. Αμμοχώστου
Τηλ. (+357) 99-808010
E-mail: senekis@cytanet.com.cy
«Εκείνο το "ΟΧΙ" δεν το επανέλαβε η ηχώ, ήταν πολύ βαρύ για να το μεταφέρει»
Κώστας Μόντης
Greece: Brewing Unrest and a Eurozone Precedent?
| |||||||
--
ΑΣ ΓΙΝΟΥΜΕ ΚΑΛΥΤΕΡΟΙ ΤΟ 2009.
Κάθε μέρα, κάθε ώρα υπάρχει κάτι νέο στα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ & ΕΠΙΚΑΙΡΑ [http://sotsot36.blogspot.com] + στο ΑΡΧΕΙΟ SOTSOT36 [http://arxeio-sotsot36.blogspot.com] + οπωσδήποτε το "η ζωή μέσα απ'τα μάτια του αρχιτέκτονα" [//bloggerkm2009.blogspot.com]
20091110 Η ΚΡΙΣΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΜΟΛΙΣ ΑΡΧΙΣΕ
Η ΚΡΙΣΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΜΟΛΙΣ ΑΡΧΙΣΕ
ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ-ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ
Φαντάζομαι οι λιγότερο ειδικοί περί τα οικονομικά θα εκπλαγούν στην είδηση, ότι η «μικρά πλήν τιμία Ελλάς» συγκαταλλέγεται σε ότι αφορά τον δείκτη του κατά κεφαλήν εισοδήματος λίγο πάνω από τον αντίστοιχο δείκτη της Ιταλίας και λίγο κάτω του αντίστοιχου Γαλλικού. Κι’ όμως είναι αληθές. Πανίσχυρες δυτικοευρωπαϊκές οικονομίες όπως της Ιταλίας και της Γαλλίας, με εξαιρετική κρατική διοικητική διάρθρωση και βαριά βιομηχανική παραγωγή κατορθώνουν να «προσφέρουν» στους πολίτες τους, μέσο όρο εισοδήματος περίπου ίσο με αυτόν του ανύπαρκτου ελληνικού κρατιδίου των Αθηνών.
Η αντίφαση κραυγαλέα, χωρίς να παραγνωρίζει βεβαίως κανείς ότι ο δείκτης του κατά κεφαλήν εισοδήματος δεν αντικατοπτρίζει και τον τρόπο κατανομής του εθνικού εισοδήματος μεταξύ των πλουσιότερων και των ασθενέστερων κοινωνικών ομάδων και ατόμων. Εν τούτοις, παραμένει ανερμήνευτο το γεγονός πως μία χώρα που δεν παράγει επί της ουσίας τίποτα, απολαμβάνει κατά κεφαλήν εισόδημα υψηλότερο ανεπτυγμένων χωρών. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι εισαγωγές της Ελλάδας, ανέρχονται σε 60 δις ευρώ έναντι εξαγωγών που μόλις μετά βίας θα πλησιάσουν φέτος τα 16 δις ευρώ. Είναι προφανές δηλαδή, ότι καταναλώνουμε 3 και πλέον φορές παραπάνω από ότι παράγουμε. Επισημαίνω το προφανές, απο την βιωματική εμπειρία ενός εκάστου των πολιτών, ότι το γεγονός αυτό δεν σημαίνει ότι όλοι καταναλώνουμε 3 φορές περισσότερο απ’ ότι παράγουμε, μιας και υπάρχουν κάποιοι που καταναλώνουν ας πούμε 1000 φορές περισσότερο απ’ ότι «παράγουν», ενώ κάποιοι δύσμοιροι συμπολίτες μας καταναλώνουν πολύ λιγότερο απ’ ότι οι ίδιοι παράγουν.
Το έλλειμα που διαμορφώνει αυτή η αντίφαση μεταξύ παραγωγής-κατανάλωσης καλύπτεται κατά βάσιν απο το ναυτιλιακό συνάλλαγμα, τις εισροές από την τουριστική δήθεν «βιομηχανία», τους κοινοτικούς πόρους και στο μεγαλύτερο μέρος από τον δανεισμό.
Πρόκειται για μια ουσιαστικά παρασιτική οικονομία. Γι’ αυτό και όλες οι οικονομικές, αναπτυξιακές και κοινωνικές δομές διακατέχονται από τα ίδια παρασιτικά χαρακτηριστικά. Δημόσιοι λειτουργοί -από τα ανώτερα κυβερνητικά επίπεδα μέχρι αυτό του κλητήρα- παρασιτούν σε βάρος του κρατικού κορβανά, πολιτικοί παρασιτούν σε βάρος των ψηφοφόρων τους, επιχειρήσεις υπό την μορφή ολιγοπωλείων και καρτέλ παρασιτούν σε βάρος των καταναλωτών και των μικρομεσαίων επιχειρήσεων με τις οποίες συναλλάσονται, μικρομεσαίες επιχειρήσεις παρασιτούν σε βάρος των εργαζομένων τους ή της οικογενειακής τους περιουσίας, τράπεζες παρασιτούν σε βάρος των μικρών ή μεσαίων πελατών τους, διαχειριστές πολυκατοικιών παρασιτούν σε βάρος των ενοίκων, εκκλησιαστικές ενορίες παρασιτούν σε βάρος του θρησκευόμενου ποιμνίου τους, ανώτατοι πανεπιστημιακοί σε αγαστή σύμπνοια με εκατοντάδες συμβούλους παρασιτούν σε βάρος των κοινοτικών κονδυλίων, αγρότες παρασιτούν σε βάρος επιχορηγήσεων αναδιάρθρωσης των καλλιεργιών, μεσάζοντες παρασιτούν σε βάρος των αγροτών, τουριστικοί επιχειρηματίας παρασιτούν σε βάρος των πελατών, ένοπλες δυνάμεις παρασιτούν αργόσχολες σε βάρος του λαού, πανεπιστημιακοί ιστορικοί παρασιτούν σε βάρος της ιστορίας, δημοσιογράφοι παρασιτούν σε βάρος της αλήθειας, δάσκαλοι παρασιτούν σε βάρος των μαθητών τους, εργαζόμενοι παρασιτούν σε βάρος των εργοδοτών τους, γιατροί σε βάρος των ασθενών τους, καλλιτέχνες παρασιτούν σε βάρος της τέχνης και υπέρ της αποχαύνωσης και τέλος -αν όχι πρώτο- κομψευόμενοι νεαροί και νεαρές παρασιτούν σε βάρος των γονιών τους αν όχι και των παππούδων τους για ένα καινούργιο σινιέ κινητό κι ένα cabrio. Το αστείο είναι ότι στην παρασιτική αυτή σκυταλοδρομία εντάχθησαν πρόσφατα και οι πρώην οικονομικοί μετανάστες που συνεπικουρούμενοι από το παρασιτικό δικανικό σύστημα της χώρας (δικολάβοι, παραδικαστικά κυκλώματα κ.λπ.) αλλά και το εθνομηδενιστικό κύμα των κυρίαρχων ελίτ, πέρασαν στην αντεπίθεση ζητώντας πίσω -με τον ίδιο παρασιτικό τρόπο- το βάρος που έφεραν στην πρώτη φάση ένταξης τους στο εργατικό δυναμικό της χώρας.
Πολύ απλά και όπως διδάσκει ο παππούς Μάρξ, μια παρασιτική οικονομία διαμόρφωσε και ένα παρασιτικό επικοδόμημα.
Σ’ αυτό το μοντέλο παρασιτικής «ανάπτυξης» όπως διαμορφώθηκε στα μεταπολιτευτικά χρόνια, η βιομηχανική παραγωγή αποδιαρθρώθηκε, η αγροτική παραγωγή δεν απέφυγε τη «λούμπα» της μονοκαλλιέργειας, η κτηνοτροφία διαλύθηκε από τα καρτέλ, η τουριστική «ανάπτυξη» πήρε τα χαρακτηριστικά της μεγάλης απρόσωπης κλίμακας και μάλιστα με χαμηλό επίπεδο υπηρεσιών, συχνά έρμαιο των εκάστοτε «ταξιδιωτικών οδηγιών», το τραπεζικό σύστημα «φιλοδώρησε» στο υποζύγιο των μικρομεσαίων επιχειρήσεων και των καταναλωτών δυσβάστακτα επιτόκια που καθιστούσαν το κόστος χρήματος ανασταλτικό παράγοντα στο κυνήγι της διεθνούς ανταγωνιστικότητας, τα τραίνα των νέων τεχνολογιών και της καινοτομίας «περνούσαν» ξανά και ξανά και οι μοναδικοί επιβάτες ήταν οι ίδιοι και ίδιοι «λαδωμένοι ποντικοί» και η ναυτιλία ανέπνεε και γιατί βρισκόταν εκτός της ελληνικής θολούρας, αλλά και γιατί η Κίνα ήθελε να εξάγει την τεράστια παραγωγή της.
Στο κοινωνικό πεδίο, είναι επίσης χαρακτηριστικό ότι το συνδικαλιστικό κίνημα, το οικολογικό κίνημα, το συνεταιριστικο κίνημα, το φοιτητικό αλλά και το γυναικείο κίνημα, όπως και κάθε μορφή κινήματος ακολούθησε την δική του παρασιτική διαδρομή. Ακόμη και η τοπική αυτοδιοίκηση, πρωταρχικός πυρήνας τοπικής ανάπτυξης εγλωβίστηκε σε παρασιτικές ατραπούς και αυτοαναιρέθηκε ακόμη και στη συνείδηση των πολιτών. «Τα παράπονα σου στον Δήμαρχο» δεν υφίσταται πλέον ως κλασσικό μότο της ελλειματικής περιφερειακής ανάπτυξης της χώρας. Απόδειξη, η γιγάντωση του Αθηναϊκού κρατιδίου και η ερημοποίηση της υπαίθρου χώρας.
Είναι εντυπωσιακή η διαπίστωση ότι από τους πάλαι ποτέ πυλώνες της δημοκρατίας, όπως αυτοί διακηρύχθηκαν από τον ιδρυτή του ΠΑ.ΣΟ.Κ., Ανδρέα Παπανδρέου πριν από 30 περίπου χρόνια, ουδείς ευοδώθηκε. Το κοινοβούλιο εξαντλήθηκε σε υπάκουο εκτελεστικό όργανο ανεξέλεγκτων πρωθυπουργίσκων, η δημοκρατική αποκέντρωση δεν υπήρξε ούτε δημοκρατική ούτε αποκέντρωση, δεν κατορθώθηκε ούτε καν η αποσυγκέντρωση των δημοκρατιών της Δύσης, το συνδικαλιστικό κίνημα μετεξελίχθηκε σε προθάλαμο πολιτικής ανέλιξης των στελεχών του, το συνεταιριστικό κίνημα εξαϋλώθηκε κυριολεκτικά μέσα σε οσμές σκανδάλων, καμμένων λάστιχων και «ετσιθελικών» απαιτήσεων ραχάτικης ευζωίας και το ίδιο το σοσιαλιστικό κίνημα μέσα απο τον ανελέητο σημιτικό εκσυγχρονισμό έμοιαζε να χάνει ακόμη και τη στοιχειώδη βάση ηθικής νομιμοποίησης του «πετώντας στα σκουπίδια» την κοινωνιοκεντρική προτεραιότητα του, «βγάζοντας βρώμα η ιστορία ότι ξοφλήσαμε», εν’ όσο πάλαι ποτέ «μαοϊκοί» κατήγοροι «ιμπεριαλιστών» και «σοσιαλιμπεριαλιστών» πλατσούριζαν στα διαπλεκόμενα λασπόνερα του super paradise της Μυκόνου.
Όμως το εντυπωσιακότερο όλων είναι η απόλυτη σχεδόν αποστασιοποίηση των κυρίαρχων παρασιτικών ελίτ από το καθολικό λαϊκό πρόταγμα της εθνικής ανεξαρτησίας, έτσι όπως τουλάχιστον η αριστερά στη χώρα το έθετε σταθερά από τον αγώνα της εθνικής αντίστασης. Η αποδόμηση του έθνους συνοδεύτηκε από έναν υπαρξιακό και αξιακό μηδενισμό πρωτοφανή για την ελληνική πραγματικότητα. Δεκάδες κονδυλοφόροι, πανεπιστημιακοί, μη κυβερνητικές οργανώσεις, δημοσιογράφοι και εκδοτικά συγκροτήματα εργολάβων, όλοι καλοπληρωμένα μέλη μιας «προοδευτικής» ελίτ, αποδώθηκαν σε έναν λυσαλέο αγώνα να απαξιώσουν κάθε νόημα εθνικής ταυτότητας, κάθε νόημα ελληνικής συλλογικής συνύπαρξης και πράξης, ταυτίζοντας τον εθνισμό με τον εθνικισμό, γελοιοποιώντας και αφορίζοντας ως φασιστικό κάθε στοιχείο παράδοσης και πίστης του λαού μας , κάθε συνεκτικό στοιχείο της κοινωνίας μας, αφού δεν ήταν μονδέρνο και εκσυγχρονιστικό. Η ίδια η Ιστορία είδε με έκπληξη την μεγάλη αφήγηση των πατεράδων μας, να ξαναγράφεται στρογγυλεμένη και υποτακτική προς τους θύτες των παπούδων μας. Το επιστημονικά καινοφανές ότι το ελληνικό έθνος είναι δημιούργημα του ελληνικού κράτους και όχι το αντίθετο, ήρθε στο προσκήνιο με απαιτήσεις αλάθητης αυθεντίας, κάνοντας είμαι βέβαιος των Φαλμεράιερ να αναγαλιάζει απο ενθουσιασμό και τον Άρη Βελουχιώτη να αυτοκτονεί κατ’ επανάληψιν, ξανά και ξανά, δίπλα στους νέους αυτόχειρες Καραϊσκάκη, Παπαρηγόπουλο, Ψυρούκη και λοιπούς νεκρούς «εθνικιστές και ελληνάρες».
Ταυτόχρονα με την αποδόμηση και τον ελληνικό εθνομηδενισμό, ταυτόχρονα με την οξύτατη καταγγελία κάθε προσπάθειας αντίστασης απέναντι στον παγκοσμιοποιητικό χυλό, η παρασιτική ελίτ των διανοουμένων δεν άφησε «πικραμένο για πικραμένο» εντός της ελληνικής επικράτειας ή εκτός αυτής προς τον οποίο να μην προστρέξει υποστηρίζοντας με πάθος τα εθνοτικά, μειωνοτικά, ατομικά, σεξουαλικά κ.λπ. δικαιώματα του. Ωσαν να πρόκειται για την απόλυτη αναστροφή του γνωστού ρητού «το έθνος οφειλει να θεωρεί αληθές ό,τι είναι εθνικό, εξαιρουμένου του ελληνικού έθνους». Η επίκληση των δικαιωμάτων ακόμη και μιας ελάχιστης και ασήμαντης μειοψηφίας, απαιτείται να έχει καθολική ισχύ καταδίκης σε σιωπή όλων των υπολοίπων. Απαιτείται να έχει καθολική ισχύ ακόμη και εάν το αντίτιμο είναι η υπαρξιακή καταδίκη του συνόλου ελληνικού έθνους.
Απαιτείται παραδείγματος χάριν η άρση των συνεπειών του μακεδονικού αγώνα, προκειμένου να ικανοποιηθούν οι εγωκεντρικές απαιτήσεις μιας σέχτας ανοήτων που διεκδικούν να αυτοπροσδιορίζονται ως «μακεδονική μειονότητα» και ας είναι εμφανέστατο ότι μείζονες και ευρύτερες γεωστρατηγικές σκοπιμότητες είναι οι αληθείς υποκινητές των δικαιωματικών τους διεκδικήσεων. Απαιτείται επίσης από την ίδια παρασιτική ελίτ η φιλική αποδοχή των απροκάλυπτων διεκδικήσεων της νεοωθωμανικής Τουρκίας, απαιτείται η οικοδόμηση εμπιστοσύνης εν όσω η χώρα ευρίσκεται υπο καθεστώς casus beli εαν θελήσει να ασκήσει τα κυριαρχικά της δικαιώματα –τα οποία δεν ασκεί και ουδείς εκ των οπαδών της θρησκείας των δικαιωμάτων διαμαρτύρεται-, απαιτείται ειρηνική αποδοχή της νομιμοποίησης της κατοχής της μισής Κύπρου και παραχώρηση κυριαρχικού δικαιώματος στην υπόλοιπη μισή με τα διάφορα σχέδια Ανάν, απαιτείται συμβιβαστική ανοχή της στρατηγικής αξιοποίησης της μεινότητας στη δυτική Θράκη προκειμένου να «κοσοβοποιηθεί» με πρώτη ευκαιρία. Απαιτείται εν τέλει εθνική συναίνεση στην άρση των συνεπειών της επανάστασης του 1821. Απαιτείται, δηλαδή, καθετηριακή αναρρόφηση του αίματος γενεών και γενεών.
Όμως, για την ελληνική αριστερά, όπως όχι τυχαία και για την αριστερά των πατριωτικών απελευθερωτικών κινημάτων της Λατινικής Αμερικής, τα προαπαιτούμενα της οικονομικής ανάπτυξης, της κοινωνικής δικαιοσύνης και της εθνικής ανεξαρτησίας ήταν και είναι αδιάσπαστα συνδεδεμένα. Τίποτα απο τα τρία προτάγματα δεν μπορεί να πάρει σάρκα και οστά αν δεν υλοποιηθούν και τα άλλα δύο. Και μάλιστα σε απόλυτη προτεραιότητα και τα τρία. Όσο και σε όποιο βαθμό «κουτσαίνει» ένα, αντίστοιχα θα καρκινοβατούν και τα άλλα δύο.
Το αβίαστο συμπέρασμα είναι ότι σήμερα στη χώρα, τόσο σε επίπεδο οικονομικής ανάπτυξης, όσο σε επίπεδο κοινωνικής δικαιοσύνης, όσο και σε επίπεδο εθνικής ανεξαρτησίας, ο παρασιτισμός έχει διαρρήξει ολοκληρωτικά τους συνεκτικούς ιστούς της ελληνικής κοινωνίας. Γι’ αυτό είμαστε σε βαθιά και πολυεπίπεδη κρίση. Κρίση που αγγίζει το ψυχαναλυτικό πεδίο της υπαρξιακής παραίτησης, ενός εσωτερικού υπαρξιακού μηδενισμού που διαλύει τον έλληνα άνθρωπο και τον οδηγεί στα ψυχοφάρμακα, στις ψυχοτρόπες ουσίες, στην αποβλάκωση της τηλεόρασης ή στην εργασιοθεραπεία και τον ηδονιστικό σεξισμό, στην τυφλή αντικοινωνικότητα και την κυνική αδιαφορία, καταλήγωντας στην ψυχική αποστασιοποίηση απ’ ότι συμβαίνει γύρω του και την ολόπλευρη αλλοτρίωση.
Αυτή η συνολική πραγματικότητα, μπορεί να αιτιολογήσει το γιατί ο οπωσδήποτε ανθελληνικός διεθνής οίκος αξιολογήσεων Moodies προβλέπει –και είναι η πρώτη φορά- για την ελληνική οικονομία 10ετή ύφεση, δηλαδή αρνητικό ρυθμό ανάπτυξης. Αναμφίβολα ανθελληνικός ο οίκος, αλλά δυστυχώς εύστοχη η πρόβλεψη. Και αντιλαμβάνεται κανείς τι θα σημάνουν τέτοιες αξιολογήσεις για το spread που θα αντιμετωπίζουν τα ελληνικά ομόλογα στην διεθνή χρηματιστηριακή αγορά.
Μπαίνουμε λοιπόν σε μια βαθιά κρίση που μόλις τώρα άρχισε. Ακριβώς τώρα που στον υπόλοιπο κόσμο εμφανίζονται σημάδια ανάκαμψης. Ακριβώς τώρα που η Κίνα «ξανατρέχει» με ρυθμό ανάπτυξης 8%, η Ινδία με 14%, η Βραζιλία εντάσσεται στο group των ισχυρών, η Ρωσία επανακάμπτει στο διεθνές παιχνίδι με νέα οικονομική, γεωστρατηγική αλλά και ιδεολογική ισχύ, η Ε.Ε. εγκλωβίζεται στις ρήτρες της συνθήκης του Μάαστριχτ και η Τουρκία ανακοινώνει δια χειλών Νταβούτογλου από το Σεράγεβο (και δεν είναι καθόλου τυχαίο αυτό) την νέα Οθωμανική αυτοκρατορία της.
Μπαίνουμε σε βαθιά κρίση με τους μηχανισμούς αντίστασης σε παρασιτική έξαρση. Έτσι, εν όσω οι παρασιτικές ελίτ θα διεκδικούν όλο και μεγαλύτερο μερίδιο απο το τίποτα που παράγει η χώρα, οι πόροι απο την ναυτιλία θα περιορίζονται καθώς η Κίνα θα διεκδικεί αύξηση της εσωτερικής της κατανάλωσης και θα περιορίζει τις εξαγωγές, άρα και τις μεταφορές των εμπορευμάτων της. Αντίστοιχα το ισχυρό ευρώ, θα καθιστά τους ελληνικούς τουριστικούς προορισμούς όλο και λιγότερο ανταγωνιστικούς. Η γεωργική παραγωγή που έχει ήδη κατέλθει στο 3% από 17% πριν απο μερικά χρόνια, θα μας οδηγεί όλο και πιο πολύ στην ανάγκη να δανειστούμε για να εισάγουμε βασικά είδη διατροφής.
Η χρόνια ύφεση θα εκτινάξει την ανεργία σε απίστευτα μεγέθη, δίχως τη δυνατότητα του δημόσιου τομέα να κάνει επενδύσεις ή να απορροφήσει την υπερβάλλουσα προσφορά εργασίας, εξ’ αιτίας του υπέρογκου χρέους. Οι ιδιωτικές επενδύσεις δεν θα έχουν λόγο να υπαρξουν σε μια χώρα, που δεν έχει αγορά, δεν έχει δημόσια διοίκηση, έχει συνδικάτα που μόνον διεκδικούν και γενικά οι πολίτες αρνούνται να υπάρξουν δημιουργικά. Τα παρασιτικά χαρακτηριστικά καθώς η ύφεση θα γιγαντώνεται θα πάρουν άγρια συγκρουσιακή διάσταση, με τεράστιες επιπτώσεις στην αναγκαία στοιχειώδη κοινωνική λειτουργικότητα. Ταυτόχρονα το μεταναστευτικό κύμα θα μοιάζει όλο και πιο δύσκολο να ενταχθεί σε μια κοινωνία που δεν θα ανέχεται ούτε τον εαυτό της. Θα είναι ένα τσουνάμι σε μια ταραγμένη θάλασσα.
Εν τούτοις, κάτω από το παρασιτικό, αντεθνικό, αντιαναπτυξιακό και κυριολεκτικά συντηρητικό οχετό, επιμένω να πιστεύω ότι διέρχονται ακόμη οι ζωωγόνοι χυμοί μιας νέας αντιπαρασιτικής εθνικής δημιουργικότητας. Ότι είναι ιιδεολογικά πλειοψηφικό στις παρασιτικές πολιτικές ελίτ, είναι μειοψηφικό στη συνείδηση της ελληνικής κοινωνίας. Είναι χαρακτηριστικό πως όλες οι μεγαλοεφημερίδες με τους περισπούδαχτους κονδυλοφόρους του παρασιτισμού και του μηδενισμού, όταν θέλουν να πουλήσουν, όταν θέλουν δηλαδή να απευθυνθούν σε ευρύτερα πλειοψηφικά στρώματα της κοινωνίας, διαθέτουν -ιιδιαίτερα τον τελευταίο καιρό- ως δώρα με τις φυλάδες τους, έργα όπως η Ιστορία του Παπαρηγόπουλου, η Ιστορία του Πόντου, το Άξιον Εστί, ο Ελ Γκρέκο κ.λπ. και όχι τις «ιστοριούλες» των πανεπιστημιακών που αρθρογραφούν στο εσωτερικό τους. Είναι δηλαδή φανερό πως σοβαρά πατριωτικά αριστερά ρεύματα διαπερνούν το σύνολο των πολιτικών σχηματισμών και δεν εξαντλούνται στην «καρατζαφερική» προσέγγιση του ΛΑ.Ο.Σ, το οποίο αύξησε περισσότερο απο οπουδήποτε αλλού τα ποσοστά του στις πλούσιες περιοχές των Β.Π. της Αθήνας. Είναι ακόμη χαρακτηριστικό πως στο ακριτικό Νομό της Φλώρινας είχε την μικρότερη αύξηση, όταν εκεί ακριβώς η αποχή έφτασε στο 50%. Εκεί όπου η εθνική συνείδηση απαιτεί όχι λόγια αλλά συγκεκριμένες δράσεις, εκεί ακριβώς στη μεθόριο, η πατριωτική συνείδηση δεν βρίσκει κατά 50% πολιτική έκφραση και απέχει.
Από το σύνολο της παραπάνω ανάλυσης, δεν θα ήταν άστοχο να προβλέψουμε μια εκ των έσω και κατ΄ αρχήν λανθάνουσα εθνική και κοινωνική ανάταση που θα ζητήσει επίμονα στα επόμενα 3-4 χρόνια τη πολιτική εκπροσώπηση και την κατάργηση του παρασιτικού οικοδομήματος. Τα προτάγματα της Εθνικής Ανεξαρτησίας, Κοινωνικής Δικαιοσύνης, Δημοκρατικής Αποκέντρωσης και Οικονομικής Ανάπτυξης με έναν Νέο Παραγωγικό Οδικό Χάρτη της χώρας, θα επανέλθουν αναγκαστικά και όλα μαζί σε προτεραιότητα. Ήδη διαφαίνεται ότι η κρίση του παρασιτισμού πλήττει τη δεξιά παράταξη του πολιτικού συστήματος και μέρος αυτής όπως εκφράζεται από τον Αντώνη Σαμαρά τείνει να αντιλαμβάνεται έστω δειλά την αυγή που οι πολίτες «θα τους πάρουν με τις πέτρες». Γι’ αυτό σπεύδει να αποδεχθεί τις νέες προτεραιότητες ενάντια στην παγκοσμιοποίηση και στην εθνική αποδόμηση όπως ακριβώς πράττουν ο Σαρκοζί, ο Λαφοντέν και πρόσφατα οι Ολλανδοί σοσιαλιστές. Εάν επικρατήσει η αντίληψη αυτή, μάλλον η δεξιά παράταξη θα διαφύγει τον κίνδυνο της ολοσχερούς καταστροφής.
Εάν επικρατήσει η αντίληψη αυτή, θα προκαλέσει ανεπανόρθωτες έως καταστροφικές τριβές στην σοσιαλιστική πολιτική πτέρυγα, που αν και φαίνεται να απομακρύνεται από το παρασιτικό παρελθόν της, δεν δείχνει να έχει αντιληφθεί το βάθος της κρίσης, ούτε να έχει αποδεχτεί την διαχρονική αλήθεια της απόλυτης συνάφειας μεταξύ Εθνικής Ανεξαρτησίας και Οικονομικής Ανάπτυξης. Δεν δείχνει να έχει ακόμη ενστερνιστεί την ιστορική αλήθεια ότι οικονομική ανάπτυξη, πράσινη ή μη, δεν είναι εφικτή με αποικιοκρατικούς όρους ή υπο νεοοθωμανική εποπτεία, ή με την αντικατάσταση ενός παρασιτικού πολιτικού προσωπικού απο ένα χορτασμένο καθηγητικό κατεστημένο. Και στις δυο περιπτωσεις οι παραγωγικές και δημιουργικές δυνάμεις του έθνους είναι στο περιθώριο. Πολύ περισσότερο όταν φοβαται κανείς να αναφέρει μεταξύ των άλλων τη λέξη «έθνος» αν μη τι άλλο ως συνεκτικό ιστό, ή ώς υποκείμενο δημιουργικής δράσης και παραγωγής. Στην περίπτωση αυτή, το αποτέλεσμα θα είναι η οριστική και τελεσίδικη άρση των συνεπειών της 3ης Σεπτέμβρη και της ιδρυτικής διακήρυξης του Πα.Σο.Κ. και η παραχώρηση του πολιτικού αυτού χώρου σε νέες πατριωτικές δυνάμεις ικανές να αποκαταστήσουν τα οράματα εκείνων που «εβγαλε βρώμα η ιστορία ότι ξοφλήσανε». Αυτό είναι το στοίχημα του Γ.Α.Π. και η ιστορική ισχύς του είναι ανάλογη της επανάστασης στο Γουδί. Ο ίιδιος έχει το εκπληκτικό πλεονέκτημα –για λίγο ακόμη- να είναι ο Ν. Πλαστήρας ή ο Δ. Γούναρης. Όταν όλα δείχνουν πως σε όλα τα επίπεδα, μας ζητούν να αυτοκτονήσουμε αλλιώς θα μας σκοτώσουν, μοναδική απάντηση οφείλει να είναι η δημιουργική αντίσταση του λαού και του έθνους. Γι’ αυτό είπε ο ποιητής πως θέλει ΚΑΙ ΑΡΕΤΗ αλλά ΚΑΙ ΤΟΛΜΗ η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ.
Αντώνης Ανδρουλιδάκης
10.11.09
ΕΙΣΑΓΩΓΑΙ – ΕΞΑΓΩΓΑΙ ΠΕΠΙΕΣΜΕΝΟΥ ΑΕΡΟΣ Α.Ε
ΕΙΣΑΓΩΓΑΙ – ΕΞΑΓΩΓΑΙ ΠΕΠΙΕΣΜΕΝΟΥ ΑΕΡΟΣ Α.Ε
Του Φαήλου Μ. Κρανιδιώτη, Δικηγόρου
Πολύ ανάλυση. Ο τάδε οίκος, η πιστοληπτική ικανότητα κλπ. Κι ενώ το κορίτσι ήταν στην Κ.Ο. κι άκουγε τον Αντώνη, κοιτώντας σαν κουταβάκι χαμένο στην Εθνική, ο μπαμπάς το ‘σκασε και βγήκε στις χρυσές εφεδρείες της καθεστωτικής δημοσιογραφίας, που γίνεται με το φρύδι ψηλά και είπε ότι μόνο επί των ημερών του ήμασταν σένιοι και ευημερούσαμε. Σωστό, άλλωστε τότε πάχυναν κι ο Πάγκαλος με τον Βενιζέλο. Με χρυσά κουτάλια τρώγαμε, οι αχάριστοι.
Λοιπόν αδέλφια, δεν γνωρίζω πολλά, δεν είμαι καν σκιώδης σύμβουλος σκιώδους υφυπουργού αλλά συγχωρέστε μου μερικές αδαείς παρατηρήσεις κι απορίες. Τι παράγουμε πια σ’ αυτή τη χώρα; Απ’ ότι βλέπω γύρω μου όταν ταξιδεύω στην Πατρίδα, είναι γεμάτη από τα κουφάρια της αποβιομηχάνισης. Τώρα, είπε ο Αλέκος Παπαδόπουλος προχθές, ολοκληρώνεται και η αποβιοτεχνοποίηση. Πόσα σουβλάκια, πίτσες και καφέδες να πουλήσουμε πια ο ένας στον άλλο; Καλό το χρηματοπιστωτικό πηγαινέλα αλλά αυτά τα νούμερα στους φωτεινούς πίνακες πόσο πάνε το κιλό, πόσες θερμίδες έχει η μερίδα και πόσες πήχες θες για να κάνεις τις άϋλες αξίες παλτό στον κοινωνικό χειμώνα που έρχεται;
Θυμάστε έναν μαρτυριάρη τύπο που ήταν Πρωθυπουργός, που ξεκίνησε με τις γκρίζες ζώνες των Ιμίων, έστειλε τους S-300 να σαπίσουν στην Κρήτη (σφηνάκια S-300 λένε στην Κύπρο: τα παραγγέλνεις, τα πληρώνεις και τα πάνε στο διπλανό τραπέζι), έδειξε με το δαχτυλάκι τον κακό, σταλινικό Οτσαλάν, που δεν είναι ούτε το μικρό δαχτυλάκι του Κύρκου, κι ύστερα καμιά χιλιάδα τζιμάνια μαζέψανε επί των ημερών του όλο το χαρτί, τα εφάπαξ, δανεικά, προικώα, όλα, μέχρι φόδρα, μέσω της ανόδου του Χρηματιστηρίου «δείγματος υγείας της οικονομίας», όπως προμοτάρανε στο Λαό ο μαρτυριάρης και ο Υπουργός του με τις ιταλικές κάλτσες κι ύστερα κλαίγανε οι παντρεμένες, κλαίγανε οι χήρες και τα ορφανά;
Θυμάστε τότε όλους εκείνους τους τύπους με τις πουράκλες που περιφέρονταν στο Κολωνάκι κι επαγγέλονταν εισαγωγαί – εξαγωγαί πεπιεσμένου αέρος, όλη εκείνη τη «σοσιαλιστική» αγέλη από ύαινες που ΕΚΛΕΨΕ από τον λαό περισσότερα από όσα έκλεψαν οι Γερμανοί όταν κατέλαβαν με πόλεμο την χώρα; Ποτέ στην Ιστορία μας δεν υπήρξε τέτοια μετακίνηση πλούτου. Ποτέ πριν τόσο λίγοι δεν πήραν τόσα πολλά από τόσους πολλούς και τόσο γρήγορα. Εθνικό ριφιφί. Από τον «σοσιαλισμό» τρυπήσανε τον τοίχο μεσοτοιχία με την «ανάπτυξη» κι αποκεί ρίξανε τους τσιμεντόλιθους του αυθαίρετου και μπήκανε στο σπίτι του ΚΑΘΕΝΟΣ, του πήρανε το ΧΡΗΜΑ και τους αφήσανε χαρτάκια της Γενικής Αποθηκών ή όπως διάολο την λέγανε. Ποτέ πριν δεν πουλήθηκαν τόσες πόρσε και μερσεντές, ποτέ πριν δεν έγιναν τέτοιοι λογαριασμοί στα σκυλάδικα. Κι ύστερα ο ανθρωπάκος πήρε το μπεμπέ παλτουδάκι του κι εξαφανίστηκε. Η μαύρη τρύπα της πολιτικής ιστορίας, σαν να μην υπήρξε ποτέ, θα τον σπρώχνουν ακόμη και στις ουρές στο σινεμά. Είχε διατελέσει και Υπουργός Γεωργίας όταν το «συνεταιριστικό κίνημα» έπιασε πάτο κι οι αγρότες γίνανε πλέον «πρεζάκια» των επιδοτήσεων και μονοκαλλιεργητές της μαύρης μοίρας τους. Εκεί άρχισε ο κοινωνικός ιστός να παθαίνει σηψαιμία.
Για να μην το πηγαίνουμε γύρω – γύρω λοιπόν, ποιος φταίει για την συρρίκνωση της παραγωγικής βάσης της χώρας; Τα χρήματα που έμπαιναν από τις Βρυξέλλες από το 1981 ως τώρα για υποδομές, για αναδιάρθρωση της γεωργίας, της οικονομίας εν γένει, που πήγαν, πώς σπαταλήθηκαν, ποιος τα πήρε; Πως σήμερα και μετά από τόσα προγράμματα κι επιδοτήσεις παράγουμε λιγότερο πλούτο απ’ ότι πριν; Κι όταν λέω πλούτο εννοώ απτό προϊόν, μεταποίηση, προστιθέμενη αξία, πλούτο πολυποίκιλο και χειροπιαστό που να δίνει κάποια αυτοτέλεια, κάποια αυτάρκεια στην Πατρίδα, που να μπορείς να το φας, να το πουλήσεις, να το φορέσεις, να το χρησιμοποιήσεις, να υπάρχει στ’ αλήθεια, βρε αδερφέ. Γιατί λοιπόν σήμερα δεν παράγουμε ούτε την τροφή μας, η βαριά βιομηχανία τα τίναξε κι η μεταποίηση, η βιοτεχνία, ψυχορραγεί; Κι αυτοί που ακολούθησαν, ενοχικοί δεξιοί, συνέχισαν να κατεβαίνουν δυο-δυο τα σκαλιά στου κακού τη σκάλα. Τα πάντα και παντού δεν ήταν στελεχωμένα από την «αριστερή αριστοκρατία»; Όλη αυτή η βαριά «διανόηση» με τόσα σχέδια για τον μετασχηματισμό της κοινωνίας τελικά τι έκανε; Πλιάτσικο. Δημιουργήθηκε μια πολιτική τάξη με συμφέροντα ΑΝΤΙΘΕΤΑ από αυτά του Ελληνικού Λαού και του Έθνους ευρύτερα. Παχιές μύγες πάνω στα σκατά της εξουσίας.
Άντε λοιπόν και χτυπήσαμε την φοροδιαφυγή και την εισφοροδιαφυγή. Άντε και καθηλώσαμε τους μισθούς, φορολογήσαμε τις ανάσες και το πέρδεσθαι επισταμένως και μειώσαμε το έλλειμμα και μας δίνουν δανεικά πιο φτηνά οι τοκογλύφοι και οι ευηπόληπτοι. Πάλι δεν θα παράγουμε τίποτα. Πάλι θα είμαστε μια μεγάλη καφετέρια, όπου μπιζιμπόντιδες με κοχίμπα θα περιφέρονται, συνήθως αριστεράς εκτροφής, και θα αρμέγουν την χτικιάρα την γελάδα μας που τρώει μόνο υπηρεσίες. Μήπως, λέω, μήπως θα ‘πρεπε να κάνουμε ένα βήμα πίσω, να κοιτάξουμε τον τόπο μας με άλλο πιο καθαρό μάτι, να δούμε απλά τα πράγματα; Μήπως πρέπει ν’ αρχίσουμε ξανά τον επίπονο δρόμο της επαναβιομηχανοποίησης, την ανάπτυξη υψηλής τεχνολογίας, την συμπαραγωγή, τουλάχιστον, αρκετών οπλικών συστημάτων μας που θα δίνει τεχνογνωσία και στον πολιτικό τομέα, της αυτοτέλειας της γεωργίας μας και της αυτάρκειας στην παραγωγή τουλάχιστον της τροφής μας, μαζί με τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και όλα αυτά τα πράσινα και ωραία; Να παράγουμε ΚΑΤΙ.
Μήπως να βρούμε τρόπο να διώξουμε κλωτσηδόν από τα Πανεπιστήμια όλο αυτό το ανθελληνικό κηφηναριό και να ξαναμορφώσουμε τους Έλληνες ως Έλληνες και όχι ως κοσμοπολίτικα ανδράποδα του κάθε λιακοτέτοιου και να παράγουμε γνώση και τεχνολογία; Μήπως πρέπει να επανελληνίσουμε όλη την οπτική μας για όλα τα πράγματα; Να φτιάξουμε μια νέα πραγματική αριστοκρατία από τους πραγματικά καλύτερους, χωρίς τα ορφανά των «χορηγών», χωρίς τα κυνηγιάρικα σκυλιά του τραπεζιού του κάθε «Ρόκκο», χωρίς τους μαλάκες με τα πούρα του Da Capo, χωρίς την Ανώνυμη Εταιρεία Ηρώων Πολυτεχνείου και τους υστερικούς πάτρωνες των κάθε λογής μειονοτήτων.
Λέω απλά, να επενδύσουμε στον μεγαλύτερο πλούτο της Πατρίδας, στους ανθρώπους της, στους Έλληνες. Ίσως τότε, με ένα Εθνικό Σχέδιο διεύρυνσης της παραγωγικής βάσης και στοιχειώδους αυτάρκειας, ελληνικής ταυτότητας και ιδεολογίας, να μην νικήσουμε μόνο τη φτώχεια και να μην ανεβάσουμε μόνο την αξία των ομολόγων μας. Μπορεί τότε να αποκτήσουμε λίγη ανεξαρτησία και πολύ αξιοπρέπεια και να μην φαγωθούμε στα πεδία του κοινωνικού πολέμου που έρχεται.
Πέμπτη 17 Δεκεμβρίου 2009
Αντιδράσεις Πετσάλνικου για τις περικοπές στους βουλευτές [TO BHMA 17-12-2009]
Η Ν.Δ. ΕΧΕΙ ΗΔΗ ΝΟΜΟΘΕΤΗΣΕΙ ΑΥΞΗΣΕΙΣ ΔΙΚΑΣΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΚΑΤΑ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ ΕΠΙΤΑΓΗ ΚΑΙ ΒΟΥΛΕΥΤΩΝ ΚΑΤΑ 80%
ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ Ο ΒΑΣΙΚΟΣ ΜΙΣΘΟΣ Α/ΓΕΣ-Α/ΓΕΝ-ΑΓΕΑ ΕΙΝΑΙ ΕΚΤΟΤΕ ΑΔΙΑΜΑΡΤΥΡΗΤΑ ΙΣΟΣ ΜΕ ΤΟ ΒΑΣΙΚΟ ΜΙΣΘΟ ΠΡΩΤΟΔΙΚΗ!!!!!!!!
ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ ΒΑΘΜΩΝ ΟΙ ΒΑΣΙΚΟΙ ΜΙΣΘΟΙ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΜΙΚΡΟΤΕΡΟΙ
ΟΙ ΒΑΣΙΚΟΙ ΜΙΣΘΟΙ ΤΩΝ ΜΟΝΙΜΩΝ ΣΤΕΛΕΧΩΝ ΤΩΝ Ε.Δ. ΚΑΙ Σ.Α. ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΧΑΜΗΛΟΤΕΡΟΙ ΣΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ
Αντιδράσεις Πετσάλνικου για τις περικοπές στους βουλευτές
Πέμπτη 17 Δεκεμβρίου 2009
Επιφυλακτικός εμφανίζεται ο Πρόεδρος της Βουλής κ. Φ. Πετσάλνικος στο ενδεχόμενο νέας περιστολής της βουλευτικής αποζημίωσης, ζήτημα που προκαλεί «υπόγειες» αντιπαραθέσεις μεταξύ των βουλευτών καθώς οι απόψεις τους διίστανται.
Με αφορμή τη συζήτηση που άνοιξε μετά τις πρόσφατες ανακοινώσεις του πρωθυπουργού κ. Γ.Παπανδρέου , ο κ. Πετσάλνικος, ερωτηθείς σχετικώς υπενθύμισε ότι ήδη από την αρχή του τρέχοντος έτους και με απόφαση που ελήφθη επί των ημερών του προκατόχου του κ. Δ. Σιούφα η βουλευτική αποζημίωση είναι μειωμένη κατά 5% σε σχέση με το 2008. Η μείωση αυτή, πρόσθεσε, θα ισχύσει «προφανώς και το 2010», χρονιά κατά την οποία «ούτως ή άλλως στον προϋπολογισμό του Κοινοβουλίου που ψηφίστηκε τον προηγούμενο μήνα τα συνολικά κονδύλια είναι για πρώτη φορά από τη Μεταπολίτευση μειωμένα» κατά ποσοστό 1,75% και φθάνουν στο συνολικό ποσό των 218,25 εκατ. ευρώ.
«Σε συνεννόηση με τον υπουργό Οικονομικών θα συζητήσουμε για την περαιτέρω συμβολή της Βουλής στις προσπάθειες για βελτίωση των δημοσιονομικών μεγεθών της χώρας» συμπλήρωσε ο Πρόεδρος της Βουλής, διευκρινίζοντας ωστόσο ότι μέχρι στιγμής δεν έχει δεχθεί κάποιο αίτημα για περικοπή της βουλευτικής αποζημίωσης από τον υπουργό Οικονομικών κ. Γ. Παπακωνσταντίνου.
Για το ζήτημα ωστόσο της αλλαγής του ευνοϊκού καθεστώτος φορολόγησης της βουλευτικής αποζημίωσης (κατά το ήμισυ φορολογείται αυτοτελώς και το υπόλοιπο ποσόν προστίθεται στα ενδεχόμενα εισοδήματα από άλλες πηγές), ο κ. Πετσάλνικος δήλωσε αναρμοδιότητα. «Δεν κάνω εγώ το φορολογικό νομοσχέδιο» απάντησε.
Μεταξύ των κοινοβουλευτικών στελεχών των δύο μεγαλύτερων κομμάτων επικρατούν τις τελευταίες ημέρες αντικρουόμενες απόψεις για τη σκοπιμότητα περαιτέρω περικοπής των απολαβών τους, οι οποίες, όπως υποστηρίζουν αρκετοί εξ αυτών, αρκούν για τις στοιχειώδεις υποχρεώσεις και ανάγκες των βουλευτών, καθώς δεν υπερβαίνουν κατά μέσο όρο το ποσό των 100 χιλιάδων ευρώ ετησίως.
Αντιθέτως οι εκπρόσωποι των μικρότερων κομμάτων τάσσονται υπέρ δραστικής περικοπής των βουλευτικών αποδοχών, με τον κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο του ΚΚΕ κ. Α. Σκυλλάκο να υπενθυμίζει ότι το κόμμα του δεν ψήφισε γι΄ αυτό τον λόγο τον προϋπολογισμό της Βουλής. Ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ κ. Γ.Καρατζαφέρης , εξάλλου, ανεβάζοντας τον πήχη, εισηγήθηκε μείωση της τάξης 50% για όσο διαρκεί η κρίση με το επιχείρημα ότι « δεν μπορούμε να πούμε στον λαό "σφίξε το ζωνάρι" κι εμείς να καθόμαστε αναπαυτικά στην "πολυθρόνα" των 7.000 ευρώ τον μήνα».
Αναρτήσεις
