Ο κούκος που δεν θα φέρει την άνοιξη

Tου Χαριδημου Κ. Τσουκα* Επειτα από τρεις μήνες διακυβέρνησης, είναι πλέον εμφανής η δυσκολία του πρωθυπουργού να πάρει γρήγορες, συνεπείς και στρατηγικά σχεδιασμένες αποφάσεις, ιδιαίτερα στην οικονομία. Δεν εκπλήσσει. Θέλει από τη μια να είναι συνεπής με όσα «φιλολαϊκά» μέτρα αφρόνως εξήγγειλε προεκλογικά, αλλά από την άλλη πιέζεται από την αμείλικτη οικονομική πραγματικότητα Αποτέλεσμα; Βραδύτητα, παλινωδίες, αντιφάσεις. Ετοιμάζει πρόγραμμα περικοπών στις δημόσιες δαπάνες, αλλά συναινεί στην πανάκριβη εθελουσία έξοδο των λιμενεργατών του Πειραιά· παγώνει τους «υψηλούς» μισθούς στο Δημόσιο, αλλά αρνείται να περικόψει τα σκανδαλώδη προνόμια των υπαλλήλων της Βουλής· θέλει να μαζέψει φόρους, αλλά σπέρνει τη σύγχυση. Λαϊκισμός και υπευθυνότητα δύσκολα συμβιβάζονται. Υποτίθεται ότι το καινούργιο στοιχείο που κομίζει στον δημόσιο βίο ο πρωθυπουργός είναι η ανοιχτή διακυβέρνηση: η διαβούλευση και η αλλαγή του τρόπου στελέχωσης του κράτους με την υποβολή βιογραφικών. Καινούργια ιδέα πράγματι είναι, αλλά δεν συνιστά «επανάσταση» –αλλαγή υποδείγματος– όπως ο ίδιος δήλωσε· είναι μια νέα κίνηση στο υπάρχον παιχνίδι. Αλλαγή υποδείγματος θα συνιστούσε η ανατροπή, όχι η ανακαίνιση, βαθιών ελλαδικών δομών, όπως είναι η χρόνια πολιτικοποίηση του κράτους. Η πραγματική τομή λ.χ. θα ήταν η δημιουργία μιας πολιτικά ανεξάρτητης ελίτ στη δημόσια διοίκηση. Ο Παπανδρέου δεν επέλεξε τους άριστους έναντι των αρεστών για να στελεχώσουν τα υπουργεία, αλλά, στην καλύτερη περίπτωση, τους άριστους μεταξύ των αρεστών. Θα διόριζε ποτέ ο πρωθυπουργός της Σουηδίας επικεφαλής της υπηρεσίας δίωξης οικονομικού εγκλήματος ένα συνδικαλιστή του κόμματός του; Ο Παπανδρέου Γ΄ είναι ένας αμλετικός χαρακτήρας: διαπερνάται από αμφιβολίες που μειώνουν την αποφασιστικότητα της δράσης του. Το βλέπει κανείς και στη γλώσσα του σώματός του – αποπνέει αβεβαιότητα και προσωρινότητα. Ξέρει πώς θα 'θελε να είναι η Ελλάδα («η Δανία του Νότου»), έχει τα σωστά φιλελεύθερα - κοινωνιστικά ένστικτα, αλλά δεν γνωρίζει πώς να τα μεταποιήσει σε βιώσιμες στρατηγικές αλλαγής, γι' αυτό και εξαντλείται σε γενικότητες. Μεγάλωσε σε μια προβεβλημένη πολιτική οικογένεια, κύριο γνώρισμα της οποίας ήταν η «φιλολαϊκότητα» –να είναι αρεστοί στο «λαό»– γι' αυτό και δυσκολεύεται να πάρει τις σκληρές αποφάσεις που το κυβερνάν αναπόφευκτα επιβάλλει. Οι Παπανδρέου έμαθαν να υπόσχονται, να παρέχουν στους «μη προνομιούχους», όχι να τους δυσαρεστούν. Ο πρωθυπουργός δεν διαθέτει βιωματική γνώση των προβλημάτων, βλέπει την Ελλάδα με την οπτική γωνία ενός «φιλέλληνα» που εκπλήσσεται με την αθλιότητα της χώρας, αλλά δεν γνωρίζει βαθιά, σωματικά, τον ψυχισμό της, τις φοβίες της, τους ιστορικούς εθισμούς της, κι αυτό φαίνεται στον άνευρο λόγο του. Αναπληρώνει την ελλιπή γνώση του ελλαδικού πλαισίου με γενικόλογες διακηρύξεις και δάνεια ιδεολογήματα («διαβούλευση», «συμμετοχή»). Ο κ. Παπανδρέου έγινε πολιτικός επειδή γεννήθηκε σε πολιτική οικογένεια, η καρδιά του όμως είναι αλλού. Πριν από κάμποσα χρόνια, σε μια στιγμή αυθεντικότητας, εξέφρασε σε συνέντευξή του την επιθυμία ότι, αν δεν ήταν πολιτικός, θα ήθελε να ηγείται μιας Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης. Ο κ. Παπανδρέου δεν έχει νοοτροπία κυβερνήτη, αλλά επικεφαλής think tank, περιβαλλοντικής ή φιλανθρωπικής οργάνωσης – ανθρώπου, δηλαδή, που δεν τον έλκει τόσο η εκτελεστική όσο η συμβολική εξουσία. Γι' αυτό του πάει ο ρόλος του προέδρου της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, όπως θα του ταίριαζε ο ρόλος του Γραμματέα του ΟΗΕ ή της Διεθνούς Αμνηστίας. Ο ενδιάθετος κοσμοπολιτισμός του και μια αμερικανικής προελεύσεως σωτηριολογική προδιάθεση τον ωθούν να ασχολείται ενεργά με τα διεθνή κοινά. Με την εγχώρια πολιτική πλήττει, πιθανόν επειδή θα πρέπει να ασχοληθεί και με τη «λάντζα», όχι μόνο με υψιπετείς σκοπούς· ίσως θεωρεί τα δημόσια ήθη πολύ πρωτόγονα για τη δική του «εκλεπτυσμένη» νοοτροπία (περίπτωση Ρατζίβ Γκάντι). Σε κάθε περίπτωση, δίνει την εντύπωση ανθρώπου που παρατηρεί αλλά δεν μετέχει. Είναι πειστικός όταν μιλάει για θέματα μειονοτήτων και μεταναστών (για τα οποία έχει προσωπική εμπειρία και ευαισθησία). Οι καλύτερες στιγμές του είναι όταν ενεργεί ως υπουργός Εξωτερικών – ένας ρόλος που εμπεριέχει λιγότερο την άσκηση εκτελεστικής εξουσίας και περισσότερο τη διαβούλευση. Οπως προσφυώς ελέχθη, ο Παπανδρέου είναι ένας υπουργός Εξωτερικών με αρμοδιότητες πρωθυπουργού. Ουσιαστικά είναι ένας do-gooder που αισθάνεται άβολα με συγκρούσεις. Η περιλάλητη «διαβούλευση» είναι ένας εύσχημος τρόπος να μην αποφασίζει. Εκπλήσσονται μερικοί με τις κυβερνητικές «αρρυθμίες» και τον ανεπαρκή συντονισμό. Κακώς. Είχαμε αρκετά δείγματα γραφής από τον πρωθυπουργό με την ιδιότητά του ως προέδρου του ΠΑΣΟΚ. Η παροιμιώδης χαλαρότητα του κόμματος, τα διαρκώς ανανεούμενα όργανα, η μεταβλητή γεωμετρία των ανθρώπων που τον περιβάλλουν και η απουσία πολιτικών ανακλαστικών ήταν ήδη γνωστά. Γιατί να κάνει κάτι διαφορετικό ως πρωθυπουργός; Οι αρρυθμίες σύντομα θα εξελιχθούν σε εμφράγματα. Οσοι περίμεναν ο νέος πρωθυπουργός όχι μόνο να γυρίσει σελίδα, αλλά να αλλάξει βιβλίο, πιθανότατα θα απογοητευθούν. Οι βαθιές δομές που καθηλώνουν τη χώρα είναι αμφίβολο αν θα αλλάξουν. Αλλαγές θα γίνουν, αλλά θα είναι ασύνδετες και περιπτωσιακές. Νέοι θεσμοί πιθανόν να δημιουργηθούν, αλλά οι υπάρχοντες είναι λιγότερο πιθανό να μεταρρυθμιστούν σοβαρά. Κάτι τέτοιο θα απαιτούσε ρήξη με τον κομματισμό, τον κρατισμό, την πολιτική πόλωση, τον λαϊκισμό, τον κομματικό καιροσκοπισμό – ρήξη, δηλαδή, με όσα συνέχουν το σημερινό πολιτικό σύστημα, ένα νέο παιχνίδι. Η χώρα χρειάζεται επειγόντως έναν Ελευθέριο Βενιζέλο, αλλά επιλέγει πολιτικές μετριότητες. Φυσικά το πληρώνει – κυριολεκτικά! *Ο Χαρίδημος Κ. Τσούκας (htsoukas@gmail.com) είναι καθηγητής στα Πανεπιστήμια Κύπρου και Warwick.

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_17/01/2010_387157

Ο Κορυφαίος Μίκης και η "εκδίκηση" της Ιστορίας

Η απάντηση του Μίκη στη

Δραγώνα στο http://parisis.wordpress.com όπου το έχω

αναρτήσει από μέρες.

Επιτρέψτε μου κάποιες σκέψεις σχετικά με το «φαινόμενο» Μίκης Θεοδωράκης.

Φυσικά μας ευχαριστούν οι (έστω όψιμες) θέσεις του, αλλά εγώ το προσλαμβάνω και ως «εκδίκηση» της Ιστορίας και νίκη εκείνων των ιδεών για τις οποίες πολέμησαν οι δικοί μας πατεράδες τη δεκαετία του 1950. Φυσικά είναι ευχάριστο που έστω και αργότερα, άνθρωποι με πολιτική ηθική και πολιτικό θάρρος, όπως ο Μίκης, ο Γιάννης Βούλτεψης, ο Τάκης Λαζαρίδης (συγγραφέας του «Σύντροφοι, ευτυχώς ηττηθήκαμε») και άλλοι πολλοί, διατηρώντας τις αρχές τους, αναγνώρισαν την ορθότητα των δικών μας θέσεων.

Βεβαίως, η πλευρά των νικητών είχε λειτουργήσει από την αρχή ηλιθίως: ανέθεσε στην Χωροφυλακή το κυνήγι των αντιφρονούντων και στον Στρατό την Εθνική και Ηθική Διαπαιδαγώγηση του λαού!

Έτσι η Αριστερά έπαιζε επί δεκαετίες σε άδειο γήπεδο. Απέκτησε τον απόλυτο

έλεγχο των πανεπιστημίων, άλωσε τον χώρο του πνεύματος και του πολιτισμού και

έλεγξε ακόμη και τα σχολικά βιλία. Τα τελευταία χρόνια κάποιοι εκπρόσωποί της

βρέθηκαν ακόμα και σε κυβερνητικές θέσεις. Και τώρα όλοι τρέχουμε να σώσουμε

ότι μπορούμε και κυρίως την Παιδεία, που, όπως φαίνεται από το φαινόμενο

Δραγώνα (και παλαιότερα Ρεπούση) και άλλων πολλών, δεν έχουν την πρόθεση να την αφήσουν να ξεφύγει από τον σφιχτό «εναγκαλισμό» τους.

Και ξαφνικά μας προέκυψε ο «από μηχανής Θεός». Ο πράγματι Κορυφαίος Μίκης, που έχει προβάλει την Ελλάδα σε όλο τον πλανήτη, δίνει τελευταία τη δική του μάχη, πλάϊ-πλάι με μας. Δεν νομίζω ότι έχουμε καλύτερο «επιχείρημα» έναντι της όποιας Αριστεράς, όταν ένα προβεβλημένο και μη αμφισβητούμενης πολιτικής ηθικής και ορθοφροσύνης παραδοσιακό στέλεχός της εκφράζει στην πράξη τις δικές μας θέσεις και ιδέες. Δεν χρειάζεται να κάνουμε τίποτε. Έχουμε τον Μίκη…  

Ευχαριστώ 

Σχόλιο

Συμφωνώ απόλυτα, σε ότι αφορά την παράδοση της παιδείας και του πολιτισμού, μετά το 1974, στην αριστερά --το έχω γράψει κατ' επανάληψη σε κάθε δοθείσα ευκαιρία.

Σε ότι αφορά τον Μίκη Θεοδωράκη, άρχισα να τον παρακολουθώ από το 1974 μετά το "Καραμανλής ή τανκς". 

Ότι έχει γράψει και πει νομίζω ότι το έχω στο αρχείο μου. 

Εκτιμώ δε ότι τα βιβλία: "Μίκης Θεοδωράκης, Μια ζωή για την Ελλάδα, ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ" εκδ. τυπωθήτω, Αθήναι 2002 & το "Άξιος εστί", εκδ. Λιβάνη, Αθήναι, 2004 είναι σημεία αναφοράς για τον τρόπο σκέψεως και δράσεως του Μ.Θ.

ΣΓΣ

www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Μετά τη μεταπολίτευση και κυρίως τη δεκαετία του '80, για λόγους
μικροπολιτικών σχεδιασμών των κομμάτων, εκχωρήθηκε μέρος της εξουσίας
στον συνδικαλισμό, ο οποίος την εξουσία αυτή την καταχράστηκε, με
αποτέλεσμα, αντί για ένα κίνημα προάσπισης των δικαιωμάτων των
εργαζομένων και, τελικά, της ίδιας της κοινωνίας, να έχουμε μια τάξη μη
εργαζομένων, συνήθως καταχρώμενη την εξουσία που της εκχωρήθηκε. 

Χαρακτηριστικό παράδειγμα της αλλοτρίωσης και της απόκλισης από τον
πραγματικό σκοπό, είναι το γεγονός της
συμμετοχής-συνενοχής των συνδικαλιστών στο έγκλημα των Ομολόγων των
Ασφαλιστικών Ταμείων, οι οποίοι, παρότι συμμετέχουν στα διοικητικά
συμβούλια των οργανισμών των οποίων η περιουσία κυριολεκτικά
ξεπουλήθηκε, όχι μόνο δεν αντέδρασαν, αλλά συνυπέγραψαν το έγκλημα, μέ
βάση τα όσα μέχρι στιγμής γνωρίζουμε (Στο σύνολον των ΔΣ οι συνδικαλιστές ήταν 77 επί συνόλου μελών 95).

Το γεγονός της αλλοτρίωσης,
της ανεύθυνης και ενίοτε καταχρηστικής λειτουργίας του συνδικαλιστικού
κινήματος στην Ελλάδα, είχε επιπτώσεις και στην συνδικαλιστική παιδεία
του λαού, ο οποίος, εθιζόμενος στην αυθαιρεσία και τον ανορθολογισμό,
για να μην πούμε παραλογισμό πολλές φορές των συνδικαλιστικών
αιτημάτων, υιοθέτησε πρακτικές, που βάζουν πάνω απ' όλα το συντεχνιακό
συμφέρον, αδιαφορώντας για τους συνανθρώπους τους, για άλλες κοινωνικές
ομάδες που πλήττονται από τις πρακτικές τους, για τις επιπτώσεις στην
εθνική οικονομία, αλλά και στα εθνικά συμφέροντα. Θα λέγαμε, μάλιστα,
ότι η ποιότητα του συνδικαλιστικού κινήματος, καθόρισε σε ένα βαθμό και
την καταστροφική πορεία του τόπου τις τελευταίες δεκαετίες.

Μια από
τις μορφές αυτοκαταστροφικής συνδικαλιστικής έκφρασης και δράσης, είναι
τα τρακτέρ των αγροτών και το κλείσιμο των δρόμων επί ημέρες και
εβδομάδες, με τραγικές επιπτώσεις για την ήδη χειμαζόμενη οικονομία, η
οποία, στην ουσία, τρώει ακόμα μια σπρωξιά προς το γκερμό που βαδίζει
ολοταχώς.

Ασφαλώς, τα προβλήματα της αγροτιάς είναι μεγάλα, η
ευθύνη, όμως, του κράτους είναι η μικρότερη. Τη μεγαλύτερη ευθύνη την
έχουν οι ίδιοι οι αγρότες, που διέλυσαν οι ίδιοι ή επέτρεψαν σε άθλιους
αγροτοσυνδικαλιστές και πολιτικούς να διαλύσουν τους συνεταιρισμούς και
τώρα είναι εντελώς απροστάτευτοι στην αγριότητα της ελεύθερης αγοράς.
Και η ευθύνη τους δεν σταματά εκεί. Δεν ανέπτυξαν οι ίδιοι ένα υγιές
αγροτικό κίνημα, που θα ήταν σε θέση να ανταπεξέλθει στις προκλήσεις
των καιρών, εναποθέτοντας την τύχη και την επιβίωσή τους στο κράτος.
Και τώρα θερίζουν ό,τι ακριβώς έσπειραν. Και επειδή η "σοδιά" δεν είναι
καλή, ζητούν από το κράτος και την κοινωνία να πληρώσει τα λάθη τους.

Και
το κυριότερο, δεν έχουν αντιληφθεί ακόμα ότι το "πάρτι" τελείωσε και το
κλείσιμο των δρόμων, απλά θα επιταχύνει την ολική καταστροφή, στη
λογική του "αποθανέτω η ψυχή μου μετά τον αλλοφύλων".

Μόνο που στην προκειμένη περίπτωση οι αλλόφυλοι δεν κάθονται με
σταυρωμένα τα χέρια.

Διαβάστε παρακάτω:



Δίοδο για τους μεταφορείς της ζήτησε η
Βουλγαρία από την Ελλάδα, εξαιτίας των αγροτικών κινητοποιήσεων



Το
υπουργείο Μεταφορών της Βουλγαρίας ζήτησε από τις αρμόδιες ελληνικές
αρχές να εξασφαλίσουν δίοδο για την ελεύθερη οδική μετάβαση των
Βούλγαρων μεταφορέων, μέσω της ελληνικής επικράτειας, με αφορμή τις
κινητοποιήσεις των Ελλήνων αγροτών.

Σε ανακοίνωση του βουλγαρικού Υπουργείου, αναφέρεται ότι «η
βουλγαρική Πολιτεία αποδέχεται το δικαίωμα των πολιτών των χωρών της ΕΕ
να εκφράζουν ελεύθερα τις απόψεις τους, καθώς και το δικαίωμα των
Ελλήνων αγροτών να διαμαρτύρονται, αλλά όχι, σε περίπτωση που η
διαμαρτυρία παραβιάζει βασικά δικαιώματα και ελευθερίες άλλων πολιτών
της ΕΕ».

Στην ανακοίνωση επισημαίνεται ακόμη ότι «η
Βουλγαρία θα προσφύγει στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή για να εγγυηθεί τις
βασικές ελευθερίες των Ευρωπαίων πολιτών και τις θεμελιώδεις αρχές της
ενιαίας εσωτερικής αγοράς της Κοινότητας, που προκύπτουν από την
ευρωπαϊκή οδηγία 2679/98, αν δεν ληφθούν τα απαιτούμενα μέτρα εκ μέρους
των αρμοδίων αρχών της Ελλάδας».

«Τυχόν
αποκλεισμός όλων των συνοριακών σταθμών ελέγχου στα ελληνοβουλγαρικά
σύνορα θα προκαλέσει προβλήματα στους μεταφορείς από τη Βουλγαρία και
από άλλες χώρες-μέλη της ΕΕ, που ταξιδεύουν στην Ελλάδα μεταφέροντας
προϊόντα με άμεση ημερομηνία λήξεως», αναφέρεται στην ανακοίνωση.

Read more: http://infognomonpolitics.blogspot.com/2010/01/blog-post_2090.html?utm_source=feedburner&utm_medium=email&utm_campaign=Feed%3A+InfognomonPolitics+%28InfognomonPolitics%29#ixzz0cg63afOZ

Σχόλιο

Η παρεμπόδιση των συγκοινωνιών συνιστά ποινικό αδίκημα; Και αν ναι τι έχουν πράξει οι κυβερνήσεις σε ανάλογες περιπτώσεις;

ΣΓΣ

20100116 Μονόδρομος για τα Σκόπια η συμφωνία για την ονομ

Μονόδρομος για τα Σκόπια η συμφωνία για την ονομασία

Η ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ
Σάββατο, 16 Ιανουαρίου 2010 07:00

Νίκος Μπέλλος, 318 λέξεις, ΠΟΛΙΤΙΚΑ
URL: http://www.naftemporiki.gr/news/redirstory.asp?id=1766201

Βρυξέλλες,



H εξεύρεση μιας αμοιβαία αποδεκτής λύσης στο ζήτημα της ονομασίας είναι ο μόνος δρόμος για την ένταξη των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ, δήλωσε χθες ο γενικός γραμματέας της συμαχίας, Αντερς Φογκ Ράσμουσεν μετά τη συνάντηση που είχε με τον Πρωθυπουργό της ΠΓΔΜ, Νίκολα Γκρουέφσκι.

Εποικοδομητική στάση από τα Σκόπια περιμένει ο γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ, Αντερς Φογκ Ράσμουσεν.

«Πήραμε μια καθαρή απόφαση στο Βουκουρέστι να ξεκινήσουμε ενταξιακές διαπραγματεύσεις με τα Σκόπια αμέσως μόλις φθάσουμε σε αμοιβαία αποδεκτή λύση στο ζήτημα της ονομασίας», ανέφερε ο κ. Ράσμουσεν, προσθέτοντας ότι «Αυτό το πρόβλημα αποτελεί εμπόδιο και καθώς επιθυμώ να δω πρόοδο, ενθαρρύνω και τις δύο πλευρές να επιδείξουν πραγματισμό και να βρουν μία λύση το συντομότερο δυνατόν». «Ελπίζουμε να δούμε μία εποικοδομητική στάση από τα Σκόπια προκειμένου να γίνει εφικτός ένας συμβιβασμός», κατέληξε ο κ. Ράσμουσεν.



Από την πλευρά του, απαντώντας στην ίδια ερώτηση ο κ. Γκρουέφσκι τόνισε ότι οι πόρτες του ΝΑΤΟ είναι ανοιχτές για τη χώρα του, αλλά σύμφωνα με τους κανόνες της συμμαχίας χρειάζεται ομοφωνία και εάν μία χώρα είναι αντίθετη η ένταξη δεν μπορεί να προχωρήσει. «Επικεντρωνόμαστε πολύ σ' αυτό το πρόβλημα προσπαθώντας να βρούμε μία λύση, που θα είναι ικανοποιητική και για τις δύο πλευρές», κατέληξε.



Εκτός από τη ζήτηση της ονομασίας, στη συνάντηση συζητήθηκε επίσης η αυξανόμενη συνεισφορά της ΠΓΔΜ στην αποστολή της ISAF στο Αφγανιστάν, όπου ο κ. Ρασμούσεν αφού ευχαρίστησε τον κ. Γκρουέφσκι τον διαβεβαίωσε ότι αυτή η συνεισφορά εκτιμάται σε μεγάλο βαθμό και αποτελεί μία ξεκάθαρη ένδειξη ότι πλέον η ΠΓΔΜ είναι μία χώρα που παρέχει ασφάλεια.



Σε ερώτηση προς τον κ. Γκρουέφσκι εάν αισθάνεται άβολα στέλνοντας τόσους στρατιώτες και θέτοντας σε κίνδυνο τη ζωή τους στο Αφγανιστάν, έχοντας όλες τις υποχρεώσεις ενός κράτους μέλους του ΝΑΤΟ και κανένα από τα πλεονεκτήματα και πότε πιστεύει ότι τα Σκόπια θα γίνουν πραγματικό μέλος, ο Σκοπιανός πρωθυπουργός απάντησε ότι η ένταξη, όπως έχει εξηγηθεί, θα γίνει όταν βρεθεί λύση στο ζήτημα που άνοιξε η Ελλάδα πριν 18 χρόνια και για το οποίο λέει ότι μας «μπλοκάρει».



ΝΙΚΟΣ ΜΠΕΛΛΟΣ

ΜΙΑ ΚΑΛΗ ΙΔΕΑ για την ΚΥΡΙΑΚΗ 17_1_PKMav

ΜΙΑ ΚΑΛΗ ΙΔΕΑ για την ΚΥΡΙΑΚΗ 17/1ου

 

Αυτή τη Κυριακή το πρωΐ (17/1oυ), να πάρουμε τα παιδιά μας, τους φίλους μας και να πάμε στο Σύνταγμα, στην μεγάλη αλλαγή της Φρουράς. Βγαίνει όλη, με την Σημαία της μπροστά. Με την επίσημη στολή με την χρυσοποίκιλτη φέρμελη. Πάμε να τιμήσουμε το παράδειγμα. Να τιμήσουμε το ένοπλο χέρι του Έθνους, τον θεματοφύλακα της Ελευθερίας μας. Αντε, αφήστε τα πληκτρολόγια και πάμε. Πάμε να δούμε να «περνάει ο Στρατός της Ελλάδος φρουρός». Ναι, ρε, ο Στρατός. Αμ’ ποιος; Ο …Αλιβιζάτος;

«…της Ελλάδος φρουρός»

Απ’ αλλού το περιμένεις κι απ’ αλλού σου έρχεται. Ποιό; Το παράδειγμα. Μια μικρή ελπίδα.
Η «πνευματική ηγεσία», παχιά – παχιά, περιφέρει κούτσα – κούτσα την ιδεοληπτική καμπουρίτσα της στις στήλες των συγκροτημάτων. Η κοντοστούπα ψυχή τους πότε μας έδωσε, εδώ και χρόνια μια ανάταση; Αν δεν ήταν κάτι κοσμοκαλόγεροι των βιβλιοθηκών και της έρευνας κι ο Μίκης, που και που, θα κοντεύαμε να ξεχάσουμε πως είναι η πνευματική πρωτοπορία μ’ όλους αυτούς τους γκρίζους που πάνε από ΜΚΟ σε «Ανεξάρτητη Αρχή» και τούμπαλιν.

Πότε ήταν η τελευταία φορά που διαβάσατε ή ακούσατε για μια πράξη τους και είπατε; Αααα, μα τι είπε ή τι έκανε ο άνθρωπος και τρέξατε να το μοιραστείτε με τους φίλους σας, το φέρατε σαν παράδειγμα στα παιδιά σας; Πότε νοιώσατε τη βαθιά συγκίνηση που προκαλεί ο αυθεντικός, πρωτογενής Λόγος από μια ψυχή που αναζητά την αλήθεια, την γνώση κι αγαπάει βαθιά τον τόπο και το λαό; Πότε ήταν η τελευταία φορά που νοιώσατε ότι το παράδειγμα κάποιου σας συγκλονίζει και σας καλεί στο καθήκον;

Ήρθανε λοιπόν τρεις πιτσιρικάδες Εύζωνες και αδιαφορώντας για τον προφανή κι άμεσο κίνδυνο, απλώς παρέμειναν στη θέση τους. Άγρυπνοι Φρουροί. Αγέρωχοι. Ακίνητοι. Αμίλητοι. Οι αυτοϊκανοποιούμενοι «επαναστάτες» της πλάκας διατάραξαν την τάξη αλλά έδωσαν την ευκαιρία σε τρεις γιους, αδελφούς κι εγγόνια μας να δώσουν σε όλους ένα μεγάλο μάθημα. Τιμή στους ίδιους και στους γονείς που τους ανάθρεψαν. Τιμή στον Έλληνα Δάσκαλο που τους έμαθε γράμματα και φιλότιμο. Τιμή στον Διοικητή και τους Αξιωματικούς που εμπνέουν τέτοια Πίστη , τέτοια Τιμή.

Λοιπόν, είσαστε να κάνουμε κάτι; Να δώσουμε μια απάντηση στους ρουφιάνους, στους προβοκάτορες, στους ένοπλους «ιαχωβάδες» και στα πρακτόρια;

Αυτή τη Κυριακή το πρωΐ, να πάρουμε τα παιδιά μας, τους φίλους μας και να πάμε στο Σύνταγμα, στην μεγάλη αλλαγή της Φρουράς. Βγαίνει όλη, με την Σημαία της μπροστά. Με την επίσημη στολή με την χρυσοποίκιλτη φέρμελη. Πάμε να τιμήσουμε το παράδειγμα. Να τιμήσουμε το ένοπλο χέρι του Έθνους, τον θεματοφύλακα της Ελευθερίας μας. Αντε, αφήστε τα πληκτρολόγια και πάμε. Πάμε να δούμε να «περνάει ο Στρατός της Ελλάδος φρουρός». Ναι, ρε, ο Στρατός. Αμ’ ποιος; Ο …Αλιβιζάτος;
ΦΑΗΛΟΣ ΚΡΑΝΙΔΙΩΤΗΣ
diktyo21


Read more: http://infognomonpolitics.blogspot.com/2010/01/blog-post_3903.html#ixzz0cOzvaIqr