Κυριακή 7 Δεκεμβρίου 2008

Ελλάδα-Κύπρος Αμυντικό δόγμα

Με αφορμή το άρθρο που ακολουθεί διατυπώνω τα ακόλουθα σχόλια.

Η εν λόγω κυπριακή στάση ενθυμίζει την αντίσχοιχη ελληνική σε παρόμοια γεγονότα, κατάφορης παραβίασης εθνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων, με συνέπεια ο διεθνής παράγων να εθίζεται σιγά-σιγά στην τουρκική προκλητικότητα η οποία συν τω χρόνω εμφανίζεται να δημιουργεί ... δίκαιο στις «δυναμικές» τουρκικές αιτιάσεις.

Εκτιμώ ότι αυτή η κατά παγίαν τακτική υποχωρητικότης, αφενός ανοίγει την όρεξη της Τουρκίας αφετέρου να μας παγιώνει ψοφοδεή νοοτροπία και να μας εμφωλιάζει την αμφιβολία μην και βρισκόμαστε εν αδίκω. Έτσι το πρώτο βήμα έχει επιτευχθεί. Και χωρίς την αίσθηση του δικαίου κανένας αγώνας δεν κερδιζεται.

Εκτιμώ ότι αυτό είναι το αποτέλεσμα της οποιασδήποτε ιδιοτελούς πολιτικής των ταγών μας.

http://infognomonpolitics.blogspot.com/2008/12/blog-post_05.html

«Εξισλαμισθέντες» Έλληνες!

«Εξισλαμισθέντες» Έλληνες! PDF Εκτύπωση E-mail

Η Ιμάν Κούβαλις, Ελληνίδα στην καταγωγή, κάτοικος Καναδά και πρώην χριστιανή ορθόδοξη, ασπάστηκε το Ισλάμ πριν από 8 χρόνια. «Υπολογίζεται ότι κάθε χρόνο, μόνο στην Αμερική, προσχωρούν στο Ισλάμ περίπου 20.000 άτομα από άλλες θρησκείες. Είναι δύσκολο όμως να μαντέψει κανείς πόσοι είναι οι Έλληνες ορθόδοξοι που το κάνουν. Καταρχάς δεν το λένε όλοι. Η δική μου εκτίμηση είναι ότι μιλάμε για χιλιάδες ανθρώπους, στην Ελλάδα και αλλού».

Η Κούβαλις είναι η ιδρύτρια του greeksrethink.com, ενός σάιτ για Έλληνες από όλο τον κόσμο, που κάποια στιγμή το…

…ξανασκέφτηκαν και αποφάσισαν συνειδητά, ως ενήλικες, να ασπαστούν τον ισλαμισμό. « Έχω γνωρίσει 50-100 άτομα, στο ίντερνετ ή προσωπικά, αλλά από Έλληνες που ζουν στην Ελλάδα μαθαίνω ότι εκεί υπάρχουν πολλοί περισσότεροι. Και μιλάω αποκλειστικά για Ελληνορθόδοξους που έγιναν μουσουλμάνοι».

Η ίδια προσχώρησε στο Ισλάμ μετά από ενασχόλησή της με τη συγκριτική θρησκειολογία. Από τα μέλη του σάιτ της, ορισμένοι ζουν στην Ελλάδα και την Κύπρο, οι περισσότεροι όμως μεγάλωσαν και κατοικούν στις ΗΠΑ, τη Βρετανία, τη Γερμανία και τη Γαλλία.

Μαραθώνιος νηστείας

Τον Σεπτέμβριο του 2007, η Π. Β., Ελληνοαμερικανίδα, χριστιανή ορθόδοξη έως τότε, φοιτήτρια βιοτεχνολογίας στο Penn State University της Πενσιλβάνια, ασπάστηκε το Ισλάμ. Έναν μήνα νωρίτερα είχε αρχίσει να πηγαίνει στο τζαμί, να προσεύχεται, να διαβάζει το Κοράνι και να παρακολουθεί εκδηλώσεις της ισλαμικής φοιτητικής κοινότητας, όπως ο Μαραθώνιος Νηστείας, που διοργανώνεται κάθε χρόνο στη λήξη του Ραμαζανίου (και έχει μειωμένο εισιτήριο-κίνητρο για τους μη ισλαμιστές φοιτητές που επιθυμούν να συμμετάσχουν).

Διαβάσαμε την ιστορία της Π. Β. στη φοιτητική έκδοση του πανεπιστημίου και επικοινωνήσαμε μαζί της για να μάθουμε περισσότερα γι’ αυτήν. Η απάντησή της μας ήρθε στα αγγλικά – αρνητική. «Λυπάμαι, αλλά δεν μπορώ να σας μιλήσω. Έλληνες είστε, καταλαβαίνετε. Δεν θέλω να μάθει ο κόσμος γι’ αυτό, ιδίως στην Ελλάδα. Συγγνώμη που δεν μπορώ να βοηθήσω, δεν είμαι έτοιμη. Ξέρω πολλούς Έλληνες εδώ που έχουν γίνει μουσουλμάνοι, θα τους ρωτήσω αν ενδιαφέρονται».

Το τελευταίο της σχόλιο και η διεύθυνση του μπλογκ που μας έστειλε αργότερα (greekmuslim.wordpress.com, «ο πιο δυναμικός διαδικτυακός κόμβος για τη ζωή των Ελλήνων μουσουλμάνων» και πρόδρομος του greeksrethink.com), ήταν αρκετά για να μας βάλουν σ’ έναν κόσμο που οι περισσότεροι από μας αγνοούν: τον κόσμο των Ελλήνων Χ.Ο. που αποφάσισαν συνειδητά, ως ενήλικες, να ασπαστούν τον ισλαμισμό.

Πολλοί από τους χρήστες του greeksrethink.com αναφέρουν ότι, όταν άλλαξαν θρησκεία, πίστευαν ότι ήταν οι μόνοι Ελληνορθόδοξοι στον κόσμο που έκαναν κάτι τέτοιο. Όπως ανακάλυψαν αργότερα, δεν είναι. Το σάιτ μετρά αυτή τη στιγμή 50 ενεργά μέλη.

Το Ποντίκι Global εντόπισε και επικοινώνησε με προσφάτως «εξισλαμισθέντες» Έλληνες, προσπαθώντας να διερευνήσει τι σημαίνει για έναν Έλληνα, που έχει γαλουχηθεί με την εθνική καχυποψία απέναντι σε οτιδήποτε μουσουλμανικό, να προσχωρεί σε μια θρησκεία που επιπλέον είναι σήμερα φορτωμένη με τις συνέπειες της επιθετικότητας ορισμένων φανατικών εκπροσώπων της.

Οι Έλληνες πιστοί του Αλλάχ!

Τα μέλη του greeksrethink.com είναι συνήθως πολύ ομιλητικά στη διαδικτυακή τους κοινότητα: μέσα από καθημερινές καταχωρήσεις μοιράζονται από προβληματισμούς και διαφωνίες σε θέματα πίστης («Ενοχλεί κανέναν άλλον το γεγονός ότι η ελληνική σημαία έχει πάνω της έναν σταυρό;») μέχρι την καθημερινή τους διάθεση («Σήμερα νιώθω ευγνώμων που κατάφερα να νηστέψω για ένα ακόμη Ραμαζάνι»), αλλά και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν στην επαφή με τον μη ισλαμικό περίγυρό τους («Oι συγγενείς μου με καλούν συνεχώς σε συγκεντρώσεις που περιλαμβάνουν haram [απαγορευμένα πράγματα]: μουσική, αλκοόλ, άγγιγμα με άτομα του αντίθετου φύλου – μέλη της οικογένειας, φυσικά»).

Παρ’ όλ’ αυτά, αντιμετώπισαν με καχύποπτη σιωπή την πρόσκληση να μιλήσουν στο Ποντίκι Global για τις προσωπικές τους ιστορίες και για τις συνέπειες των θρησκευτικών τους επιλογών. Εκτός από την Ιμάν Κούβαλις, ιδρύτρια του σάιτ, που μέσω μιας σειράς email απάντησε με προθυμία στις δημοσιογραφικές ερωτήσεις, η μοναδική άλλη απάντηση που δόθηκε έμοιαζε με τεστ: Υπάρχει αγγλόφωνη έκδοση της εφημερίδας μας; Έχουμε γράψει στο παρελθόν άρθρα σχετικά με το Ισλάμ; Τι πιστεύουμε για τους μουσουλμάνους και για τους Ελληνορθόδοξους που ασπάζονται τον ισλαμισμό; Διαβεβαιώσαμε ότι πρόθεσή μας δεν είναι η κακόπιστη κριτική, δώσαμε links, στείλαμε άρθρα… και πάλι, όμως, μόνο ένα μέλος δέχτηκε να μιλήσει, ανώνυμα, για τη δική της εμπειρία. Την ίδια απροθυμία συναντήσαμε και σε Έλληνες μουσουλμάνους που εντοπίσαμε, εκτός διαδικτύου, στην Αθήνα. Μόνο μια 25χρονη Αθηναία μουσουλμάνα δέχτηκε να απαντήσει, ανώνυμα και πάλι, στις ερωτήσεις.

Καχυποψία και κρυφτό

«Η δυσπιστία έχει μάλλον να κάνει με τις τόσες ανακρίβειες που διαβάζουμε γύρω από τους μουσουλμάνους και το Ισλάμ. Είναι αρκετά σύνηθες, και οι περισσότεροι δεν θέλουμε να γινόμαστε θύματα αυτού του φαινομένου», δίνει τη δική της εξήγηση η Ιμάν Κούβαλις. Άλλοι, όπως η Π.Β., η αρχική πηγή γι’ αυτό το ρεπορτάζ, διστάζουν να εκτεθούν λόγω της αντιμετώπισης που τους επιφυλάσσει, ακόμη και χρόνια μετά την απόφασή τους να ασπαστούν το Ισλάμ, η ελληνορθόδοξη πατρική τους οικογένεια. «Οι γονείς μου μού έκαναν φοβερό πόλεμο» λέει η Ελληνοκύπρια με το ψευδώνυμο maria (μουσουλμάνα από το 2004), που σήμερα ζει στο Λονδίνο. «(Όταν το έμαθε) η μητέρα μου έτρεξε στον κήπο ουρλιάζοντας και τραβώντας τα μαλλιά της. Η σχέση μας δεν ήταν ποτέ πια ίδια μετά απ’ αυτό. Τώρα οι γονείς μου αρνούνται να μου μιλήσουν. Έχουν πληγωθεί. Όχι από μένα – από τα σχόλια των άλλων συγγενών και των Κυπρίων, που είναι τόσο στενόμυαλοι».

Οι λόγοι της αντίδρασης δεν είναι πάντα στενά θρησκευτικοί, όπως αποδεικνύουν οι εμπειρίες νέων μουσουλμάνων που προέρχονται από οικογένειες με πιο χαλαρή σχέση με την Εκκλησία. Συχνά φταίει το γεγονός ότι για τους περισσότερους Έλληνες η έννοια του Ισλάμ είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την τουρκική ταυτότητα. «Ω, Θεέ μου, έγινες τουρκάλα! Καλύτερα να μου ’λεγες ότι είσαι έγκυος ή ναρκομανής, παρά αυτό!» αναφέρει η Κούβαλις ως παράδειγμα χαρακτηριστικής αντίδρασης των γονιών. «Στην Ελλάδα τα πράγματα είναι αρκετά καλά για τους μουσουλμάνους. Ούτε καταπίεση υφιστάμεθα, ούτε ρατσισμό» λέει η 25χρονη «Δήμητρα», μουσουλμάνα από το 2006. «Βέβαια, όσοι δουλεύουν σε μη μουσουλμάνους εργοδότες έχουν συνήθως δυσκολία στην τέλεση των θρησκευτικών καθηκόντων τους, κυρίως στην προσευχή, που πρέπει να γίνεται 5 φορές την ημέρα. Αλλά το πραγματικό πρόβλημα, σε όλες σχεδόν τις περιπτώσεις, είναι οι τριβές με την οικογένεια. Γι’ αυτό και πολλοί αναγκαζόμαστε ν’ αλλάζουμε πόλη, να φεύγουμε στο εξωτερικό, ακόμη και να κρύβουμε για πάντα από την οικογένειά μας τη νέα μας θρησκεία».

Ελληνικότητα και θρησκεία

Και οι ίδιοι, πάντως, δείχνουν ιδιαιτέρως ευαίσθητοι στο θέμα της εθνικής ταυτότητας. «Δεν υπάρχει τίποτα κακό στο να είσαι τούρκος μουσουλμάνος, αλλά εμείς δεν είμαστε», γράφει η Κούβαλις στο ψηφιακό της βιβλίο. Στο φόρουμ του greeksrethink.com, η σχετική συζήτηση ξεκινάει από τον διαχωρισμό ελληνικότητας και χριστιανισμού («Πότε οι Έλληνες θα συνειδητοποιήσουν ότι πολιτισμός και θρησκεία δεν είναι το ίδιο πράγμα; Στον υπόλοιπο κόσμο, ακόμη κι ένα παιδί του δημοτικού το καταλαβαίνει αυτό!») και φτάνει σε φορτισμένες δηλώσεις πατριωτισμού που μπλέκονται με πρακτικά ζητήματα της καθημερινότητας: «Δεν ήξερα ότι το πόσο Έλληνας είσαι εξαρτάται από το αν τρως χοιρινό και πίνεις κρασί (το χοιρινό κρέας και το αλκοόλ απαγορεύονται στους ισλαμιστές). Σ’ ευχαριστούμε που μας διαφώτισες» απαντάει ο χρήστης Nikos σε έναν Ελληνορθόδοξο επισκέπτη του σάιτ που, πάνω στη διαδικτυακή συζήτηση, αμφισβήτησε το πόσο συμβατός είναι ο ισλαμισμός με την ελληνική κουλτούρα. Και συμπληρώνει: «Υπάρχουν πολλά πράγματα στον ελληνικό πολιτισμό που σχετίζονται με την Ορθόδοξη Εκκλησία. Επίσης η μουσική και ο χορός (που θεωρούνται haram από το Ισλάμ) είναι σημαντικό κομμάτι της κληρονομιάς μας. Η ερώτηση, λοιπόν, είναι: τι ποσοστό της κουλτούρας μας είναι halal (επιτρεπτό);».

Το κρέας των σουβλατζίδικων σίγουρα δεν είναι (στην Ελλάδα υπάρχουν ελάχιστα καταστήματα που πουλάνε κρέας halal, το οποίο να έχει πιστοποιημένα σφαγεί σύμφωνα με τους κανόνες του Ισλάμ), όπως δεν είναι και οι διαχυτικότητες μεταξύ των συγγενών διαφορετικού φύλου, οι οργισμένες αντιδικίες μεταξύ γονιών και παιδιών («Ένα από τα πιο σημαντικά στοιχεία στον χαρακτήρα ενός μουσουλμάνου είναι το να συμπεριφέρεται με ευγένεια στους γονείς του, χωρίς ίχνος αναίδειας – κάτι που μπορεί ν’ ακούγεται ξένο σ’ εμάς, τους Έλληνες μουσουλμάνους» γράφει η Κούβαλις στο βιβλίο της) ή, ακόμα, ένα παραδοσιακό ελληνικό γλέντι. Αλλά όλ’ αυτά δεν δείχνουν να πτοούν τους νέους Έλληνες μουσουλμάνους. Ειδικά εκείνους που μένουν στην Ελλάδα, τους απασχολεί περισσότερο το ότι προσεύχονται ακόμη σε σπίτια και σε νοικιασμένα υπόγεια αντί σε κανονικά τζαμιά, καθώς και το ότι είναι αναγκασμένοι να ανέβουν στη Θράκη για να πάρουν το επίσημο χαρτί της αλλαγής θρησκεύματος ή να βρουν ένα μουσουλμανικό νεκροταφείο.

Η αναζήτηση της «αλήθειας»

Τι είναι όμως αυτό που κάνει έναν Έλληνα Χ.Ο. να παραμερίσει αρκετά στρώματα εθνικής και κοινωνικής προκατάληψης και να προσχωρήσει στο Ισλάμ – σε μια εποχή που, ακόμη και σε χώρες του εξωτερικού, με μεγαλύτερο ποσοστό ισλαμιστών και μεγαλύτερη ανεκτικότητα σε θέματα θρησκείας από ό,τι στην Ελλάδα, οι μουσουλμάνοι αντιμετωπίζουν μια διάχυτη καχυποψία και, σε αρκετές περιπτώσεις, κατάφωρες διακρίσεις (είναι χαρακτηριστικά τα αυξημένα περιστατικά bullying με θύματα μουσουλμάνους μαθητές που σημειώνονται από το 2001 στα σχολεία της Βρετανίας);

Από τις μαρτυρίες ανθρώπων που το έκαναν προκύπτουν ορισμένα κοινά μοτίβα. Είναι, για παράδειγμα, εντυπωσιακό το ποσοστό εκείνων που ισχυρίζονται ότι «είδαν την αλήθεια» την πρώτη φορά που διάβασαν το Κοράνι. Οι περισσότεροι αναφέρουν ότι δεν ήταν ιδιαιτέρως θρήσκοι ως χριστιανοί, ή ακόμη κι ότι απέρριπταν για μεγάλο διάστημα οποιαδήποτε έννοια θρησκευτικότητας. Κάποια στιγμή, όμως, είτε ως αποτέλεσμα μιας προσωπικής κρίσης είτε μετά την προτροπή φίλων, συμφοιτητών ή/και του συντρόφου τους βρέθηκαν να αναζητούν ένα θρησκευτικό σύστημα στο οποίο θα μπορούσαν να πιστέψουν και λογικά.

«Πήγα στον παπά της ενορίας μας», λέει η Ιμάν Κούβαλις, «και του έκανα ένα σωρό ερωτήσεις, ειδικά γύρω από την Αγία Τριάδα. Το πρόβλημα ήταν ότι δε μου έδωσε ικανοποιητικές απαντήσεις. Σιγά σιγά, μέσα από την έρευνα και τις αποδείξεις που έβρισκα, συνειδητοποίησα με την καρδιά μου την αλήθεια του ενός Θεού, χωρίς “συνεργάτες”». Η αμφισβήτηση της Αγίας Τριάδας εμφανίζεται ξανά και ξανά, όπως και η έμφαση στην ιδιότητα του ισλαμισμού να «αγκαλιάζει και να καθορίζει όλες τις πτυχές της ζωής», να μην αφήνει τίποτα στην τύχη.

Υπερτερούν οι γυναίκες

Σύμφωνα με τα στοιχειώδη περιθώρια στατιστικής που επιτρέπει το greeksrethink.com και η δύσκολη επαφή με τη μουσουλμανική κοινότητα της Αθήνας, φαίνεται ότι οι περισσότεροι παίρνουν την απόφαση κάποια στιγμή ανάμεσα στα 20 και τα 30 τους χρόνια (χωρίς ωστόσο να λείπουν οι 16χρονοι αλλά και οι 60χρονοι). Μεταξύ αντρών και γυναικών φαίνεται να υπερισχύουν ελαφρώς οι δεύτερες, εκτίμηση που επιβεβαίωσαν, με βάση την προσωπική τους εμπειρία, τόσο η Κούβαλις όσο και η «Δήμητρα». Αυτό μπορεί να ακούγεται παράδοξο με βάση τη δυτική θεώρηση του Ισλάμ: γιατί μια γυναίκα να προσχωρήσει οικειοθελώς σε ένα σύστημα ζωής που φημίζεται για τους περιορισμούς που της επιφυλάσσει; Οι τρεις γυναίκες με τις οποίες μιλήσαμε υποστηρίζουν (με εντυπωσιακή ομοφωνία και ταύτιση επιχειρημάτων) ότι συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο: «Πολλές γυναίκες λένε ότι ασπάστηκαν το Ισλάμ επειδή τα δικαιώματά τους μέσα σ’ αυτό τους δίνουν μια αίσθηση ελευθερίας» λέει η Κούβαλις. «Νιώθουν προστασία και φροντίδα εδώ. Αλλά ο σημαντικότερος λόγος για τον οποίο το έκαναν είναι ότι το Ισλάμ δίνει απαντήσεις σε όλα τα ερωτήματά τους γύρω από τη ζωή».

Η «maria» υποστηρίζει ότι «από τότε που ασπάστηκα τον ισλαμισμό έχω παρατηρήσει ότι οι άντρες με σέβονται περισσότερο, απ’ όποια θρησκεία κι αν προέρχονται. Το βρίσκω θαυμάσιο που με παίρνουν στα σοβαρά αντί να κοιτάζουν το σώμα μου ή το αν είμαι ωραία, και χαίρομαι που δεν είμαι πια αναγκασμένη να ακολουθώ την τελευταία λέξη της μόδας. Ως γυναίκα, το βρίσκω φοβερά απελευθερωτικό».

«Η εικόνα που υπάρχει για το Ισλάμ, ότι ενθαρρύνει τη βία κατά των γυναικών, είναι εντελώς λανθασμένη» συμπληρώνει η «Δήμητρα». «Σύμφωνα με το Κοράνι, η γυναίκα δεν είναι απλώς ίση με τον άντρα: σε πολλές περιπτώσεις βρίσκεται ένα σκαλί πιο πάνω. Όσο για τη βία, είναι θέμα χαρακτήρα, όχι θρησκείας. Για πόσες κακοποιημένες γυναίκες ακούμε καθημερινά στη χριστιανική Ελλάδα;».

Πηγές

Εκτός από το www.greeksrethink.com και το www.greekmuslim.wordpress.com, αρκετούς χρήστες έχουν και άλλες ιστοσελίδες για μουσουλμάνους στην Ελλάδα (islamgreece.blogspot.com, islamfriends.gr, islam.gr κ.ά.), αλλά αυτές αφορούν κυρίως Έλληνες που γεννήθηκαν μουσουλμάνοι και ξένους μουσουλμάνους που ζουν αυτή τη στιγμή στη χώρα.

Το greeksrethink.com, που περιλαμβάνει ιστορίες νέων μουσουλμάνων, άρθρα και βίντεο σχετικά με το Ισλάμ, νέα της ισλαμικής κοινότητας στην Ελλάδα, φόρουμ για την επικοινωνία των μελών και ένα βιβλίο της Κούβαλις, σε ηλεκτρονική μορφή («7 πράγματα που πρέπει να ξέρει κάθε Έλληνας μουσουλμάνος»), δείχνει να είναι το μόνο που απευθύνεται σε πρώην Χ.Ο. με ελληνικές ρίζες. Υπάρχουν αντίστοιχα γκρουπ στο Facebook (30 μέλη) και στο MySpace (6 μέλη, ορισμένα, φυσικά, κοινά και στα δύο).

Σε επιλεγμένα περίπτερα και βιβλιοπωλεία κυκλοφορεί επίσης το περιοδικό του islamfriends.gr, Λυχνάρι.

Δύο βήματα

Τι ακριβώς σημαίνει πρακτικά «γίνομαι μουσουλμάνος»; Αν κάποιος το σκέφτεται, αρκεί μόνο:

1. Να κάνει δήλωση πίστης (στον ιμάμη ή απλώς μπροστά σε έναν μάρτυρα) ότι δεν υπάρχει άλλος Θεός εκτός από τον Αλλάχ και ότι ο Μωάμεθ είναι ο Προφήτης του.

2. Δεν είναι απαραίτητο να αλλάξει το όνομά του, όπως πιστεύουν πολλοί. Αν όμως αυτό παραπέμπει σε κάποιον άγιο/όσιο που λατρεύεται από την ορθόδοξη χριστιανική Εκκλησία, θα πρέπει να επιλέξει κάποιο άλλο (συνήθως αραβικό). Ο λόγος είναι ότι το Ισλάμ απαγορεύει τα ονόματα που υπονοούν υποταγή σε κάποια άλλη οντότητα πέραν του Αλλάχ.

Μα τον Αλλάχ, Θεόδωρε

Η Τζαμάιλα Κολοκοτρώνη, συγγραφέας και καθηγήτρια σε ισλαμικά σχολεία, κατάγεται, όπως αναφέρει η ίδια στο βιογραφικό της (jamilahkolocotronis।writerswebpages.com), από την οικογένεια του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη και μεγάλωσε στο Σεντ Λούις των ΗΠΑ, με τις ιστορίες του παππού της γύρω από την Επανάσταση του ’21 εναντίον των Τούρκων. «Όταν πήγα στο κολέγιο, άρχισα να μαθαίνω για το Ισλάμ. Κουβαλούσα όμως μέσα μου και την καχυποψία απέναντι στους μουσουλμάνους Τούρκους, εκείνους που είχε πολεμήσει ο πρόγονός μου στο όνομα της ελληνικής ανεξαρτησίας. Τέσσερα χρόνια μου πήρε να ασπαστώ το Ισλάμ. Ένας λόγος, νομίζω, είναι ότι δεν μπορούσα να κάνω το βήμα και να μιλήσω στον παππού μου γι’ αυτό. Εκείνος πέθανε το 1979, κι εγώ έγινα μουσουλμάνα το 1980».

ΠΟΝΤΊΚΙ 4/12/2008

http://www.topontiki.gr/Pontiki/index.php?option=com_content&task=view&id=3544&Itemid=54

Εθνικές ολοκληρώσεις και διαιρέσεις στα Βαλκάνια

Εθνικές ολοκληρώσεις και διαιρέσεις στα Βαλκάνια PDF Εκτύπωση E-mail

Αυτές τις ημέρες συμπληρώνονται ενενήντα πέντε χρόνια από το Πρωτόκολλο της Φλωρεντίας, το οποίο ουσιαστικά ήταν η νομική επικύρωση της δημιουργίας του αλβανικού κράτους. Επειδή τα τελευταία χρόνια, πάλι με αφορμή αλβανικούς πληθυσμούς, δημιουργείται ένα ακόμη νέο κράτος στην Ευρώπη μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ας προσπαθήσουμε να θυμηθούμε κάτω από ποιες συνθήκες το αλβανικό στοιχείο μπόρεσε να δημιουργήσει τον βασικό του πυρήνα, τον οποίο σήμερα θέλει να επεκτείνει.

Οι αγώνες των λαών στη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων δεν αποτέλεσαν μόνο στρατιωτικές αντιπαραθέσεις, αλλά και μια διπλωματική και πολιτική σκακιέρα στην οποία οι ηγεσίες των κρατών έπαιζαν παράλληλα ένα σκληρό παιχνίδι ανάλογης έντασης και δυσκολίας, με στόχο την αποκόμιση των μέγιστων δυνατών κερδών στο νέο status quo που θα αναδεικνυόταν μετά το τέλος της αναμέτρησης.

Οι επιτυχίες της Eλλάδας εκείνη την περίοδο είναι γνωστές: η έκταση της χώρας διπλασιάστηκε αφήνοντας μόνο την «εκκρεμότητα» της Μεγάλης Ιδέας για την «εθνική ολοκλήρωση».

Εκτός όμως από εμάς, ευνοημένοι από αυτές τις ανακατατάξεις ήταν και οι Αλβανοί, που από μια ακόμα εθνότητα μέσα στην Οθωμανική Αυτοκρατορία βρέθηκαν ξαφνικά με την αναγνώρισή τους ως αυτόνομη κρατική οντότητα έπειτα από τα Πρωτόκολλα της Φλωρεντίας και της Κέρκυρας. Ταυτόχρονα όμως αυτές οι υπογραφές ήταν και η αφετηρία του βορειοηπειρωτικού προβλήματος.

Η αρχή έγινε τον Απρίλιο του 1912 όταν οι αλβανικές φυλές στην ευρύτερη περιοχή του Κοσσυφοπεδίου προσπάθησαν να αξιοποιήσουν τη βαλκανική αναστάτωση επαναστατώντας ενάντια στους Οθωμανούς. Τα αλβανικά σχέδια ευνοούσε η θετική στάση της Αυστροουγγαρίας και της Ιταλίας, οι οποίες επιθυμούσαν τη δημιουργία ενός νέου κράτους στην ανατολική Βαλκανική, το οποίο θα ήταν το «παρατηρητήριό» τους στην περιοχή.

Η αλβανική εξέγερση

Στην πρώτη τους εξέγερση οι Αλβανοί ζητούσαν την ενοποίησή τους σε ένα αυτόνομο διοικητικό διαμέρισμα στο οποίο θα περιλαμβάνονταν οι περιοχές των Ιωαννίνων, της Σκόρδας, του Μοναστηρίου και του Κοσσυφοπεδίου.

Οι Τούρκοι, έχοντας χάσει πια τον έλεγχο της περιοχής και επιθυμώντας να υπάρξει ένα μουσουλμανικό ανάχωμα στις διεκδικήσεις των χριστιανικών πληθυσμών, δέχονται το αίτημα, αλλά η έναρξη του Α’ Βαλκανικού Πολέμου προλαβαίνει τους πάντες. Έχοντας πάρει πλέον τις τούρκικες εγγυήσεις, οι Αλβανοί πολεμούν σε αυτόν τον πόλεμο μαζί με τους Τούρκους εναντίον Ελλήνων, Σέρβων και Μαυροβούνιων.

Το φθινόπωρο του 1912 ο ελληνικός στρατός απελευθερώνει κατά σειρά Πρέβεζα, Φλώρινα, Καστοριά, Κορυτσά επιταχύνοντας τις εξελίξεις. Μπροστά στην τούρκικη κατάρρευση, ο Αλβανός φύλαρχος Ισμαήλ Κεμάλ, ονομαζόμενος και Ισμαήλ Μπέη Βλιώρα, προσπαθώντας να προλάβει τα ελληνικά τετελεσμένα και έχοντας πάρει πρώτα διαβεβαιώσεις στήριξης από την Ευρώπη, συγκαλεί εθνοσυνέλευση στον Αυλώνα στις 20 Νοεμβρίου, στην οποία ανακηρύσσει την αλβανική ανεξαρτησία και τον σχηματισμό προσωρινής κυβέρνησης.

Οι Αλβανοί καταλάβαιναν ότι η μονομερής αυτή ανακήρυξη δεν θα είχε καμία αξία δίχως την υποστήριξη των Μεγάλων Δυνάμεων και ότι ο ευρωπαϊκός δρόμος περνούσε μέσα από ανατολίτικες συνήθειες: μπαξίσι… Στις 22 Νοεμβρίου Αυστροουγγαρία και Ιταλία ανταποδίδουν την αλβανική «καλή διαγωγή», με την επιθετική ανακοίνωσή τους εναντίον της Ελλάδας στην οποία τόνιζαν ότι δεν έπρεπε να καταλάβει στρατιωτικά τον Αυλώνα, γιατί, όπως είχε πει ο Ελευθέριος Βενιζέλος στη Βουλή, θα υπήρχε κήρυξη πολέμου:

«Ο υπουργός Eξωτερικών της Ιταλίας δεν δίστασε να είπη ουχί άπαξ, αλλά δις προς τον αντιπρόσωπον της Ελλάδος εις την Ρώμην ότι η Ιταλία στο ζήτημα της παραλίας είναι τοσούτον ανένδοτος, ώστε να φτάνει μέχρι πολέμου κατά της Ελλάδος». Οι χώρες αυτές έβλεπαν μέσα από την κατάρρευση της αυτοκρατορίας του Σουλτάνου μια ευκαιρία να διευρύνουν τις ζώνες επιρροής τους σε νέες περιοχές.

Οι θέσεις των Δυνάμεων

Στη διάσκεψη του Λονδίνου που ακολούθησε για το θέμα ανοίχτηκαν τα χαρτιά όλων: η Αυστροουγγαρία με την Ιταλία υποστήριζαν τη δημιουργία του αλβανικού κράτους ως ένα μέσο ανάσχεσης της Σερβίας και της Ελλάδας, αλλά βασικά της ρώσικης επιρροής.

Ήταν σαφές ότι η Βιέννη είχε διαφοροποιήσει τη στρατηγική της από την περίοδο που ο υπουργός Eξωτερικών της Μπέρτχολντ δήλωνε πως η χώρα του «δεν είχε την πρόθεση να παρεμβάλει το σώμα της για να σταματήσει τη φυσική εξέλιξη των γεγονότων αν είχε σημάνει η τελευταία ώρα της Τουρκίας».

Αντιθέτως, Ρώσοι και Γάλλοι έβλεπαν θετικά τα σέρβικα αιτήματα, αντιμαχόμενοι τα αυστριακά σχέδια. Η Πετρούπολη είχε επενδύσει σημαντικά στις βαλκανικές εξεγέρσεις έχοντας απώτερο στόχο να εμποδίσει τους Αυστροούγγρους να επεκταθούν προς τα νότια και τους δυτικούς να διεισδύσουν στα πρώην οθωμανικά εδάφη. Συνεπώς οι Ρώσοι δεν ζητούσαν την πλήρη διάλυση της αυτοκρατορίας, άρα τα πράγματα έπρεπε να παραμείνουν ελεγχόμενα.

Όμως ο περιορισμός της αναμέτρησης θα είχε αρνητικές συνέπειες για το γόητρο του τσάρου στους λαούς της περιοχής και γι’ αυτό ανέθεσαν αυτό τον ρόλο στη Γαλλία, η οποία είχε παρόμοιες βλέψεις στην περιοχή. Μπροστά στον κίνδυνο κατάρρευσης της διάσκεψης, στις 3 Δεκεμβρίου οι Μεγάλες Δυνάμεις συμφωνούν στην ίδρυση ανεξάρτητου αλβανικού κράτους.

Η απελευθέρωση των Ιωαννίνων από τον ελληνικό στρατό συμπαρασύρει στην αποχώρηση του τούρκικου στρατού από την Ήπειρο, ενώ οι δυνάμεις Τούρκων και Αλβανών ηττώνται σε όλα τα πολεμικά μέτωπα των Βαλκανίων. Η προέλαση αυτή σταματά με παύση εχθροπραξιών και την υπογραφή συνθήκης ειρήνης στις 17 Μαΐου 1913. Η μεγάλη μάχη γίνεται στο παρασκήνιο, όπου τις επόμενες ημέρες θα έπρεπε να καθοριστούν τα σύνορα της υπό δημιουργία χώρας.

Η πρόταση της Ελλάδας για δημοψήφισμα απορρίπτεται αναφανδόν γιατί, με τη συντριπτική πλειονότητα του ελληνικού στοιχείου στην περιοχή, ήταν δεδομένο πως τα εδάφη θα παρέμεναν σε ελληνικά χέρια, κάτι που δεν ήταν το ζητούμενο. Η επιλογή της γλώσσας ως εθνολογικού κριτηρίου της περιοχής, που τελικά επιλέχτηκε, ήταν περισσότερο ένα τεχνητό πλαίσιο μιας προαποφασισμένης λύσης παρά σοβαρό κριτήριο διαπραγμάτευσης. Με αυτό το κριτήριο η Ελλάδα δεν θα είχε απελευθερωθεί ποτέ από τους Τούρκους γιατί πάρα πολλοί κάτοικοί της γνώριζαν τούρκικα.

Τελικά υπογράφεται το πρωτόκολλο, σύμφωνα με το οποίο η Αλβανία είναι πλέον ανεξάρτητη κληρονομική ηγεμονία υπό την εγγύηση των Μεγάλων Δυνάμεων και με βασιλιά που θα όριζαν αυτές, ενώ το εδαφικό παραπέμπεται σε διεθνή επιτροπή συνόρων. Βέβαια το «ανεξάρτητο» ήταν πολύ συζητήσιμο, αλλά οι Αλβανοί είχαν κάθε λόγο να είναι ικανοποιημένοι, ακόμα και αν το αντίτιμο της ανεξαρτησίας τους ήταν η επιβολή κυβέρνησης και ηγεμόνα που είχαν αποφασίσει άλλοι γι’ αυτούς.

Όσον αφορά το εδαφικό, η συνθήκη του Λονδίνου τον Μάιο του 1913 είχε ήδη παραχωρήσει το μεγαλύτερο μέρος του Κοσσυφοπεδίου στη Σερβία και το σημαντικότερο τμήμα της Ηπείρου στην Ελλάδα.

«Η Χιμάρα είναι ελληνική»

Προς τα τέλη του έτους, αναγορεύεται βασιλιάς της νέας χώρας ο Γουλιέλμος φον Βίιντ. Ο νέος ηγεμόνας δεν είχε ιδέα από τα ήθη της περιοχής και επόμενο ήταν να αντιμετωπίσει πολλά προβλήματα. Οι τσιφλικάδες από τη μια και οι ξένοι σύμβουλοι από την άλλη δημιουργούσαν μια αυλή αλλοπρόσαλλη με συγκρουόμενα συμφέροντα και μικροπολιτικές αντιλήψεις, και σχεδόν κανείς τους δεν ήταν διατεθειμένος να υπηρετήσει το νέο κράτος.

Στις 17 Δεκεμβρίου του 1913 μια νέα διεθνής επιτροπή καταρτίζει το Πρωτόκολλο της Φλωρεντίας, σύμφωνα με το οποίο στο νεόκοπο κράτος επιδικαζόταν όλη η Βόρεια Ήπειρος και η νήσος Σάσσωνα. Μέχρι εκείνη τη στιγμή μαινόταν η σύγκρουση για τον έλεγχο της Βόρειας Ηπείρου και η τύχη πόλεων όπως η Κορυτσά ήταν αμφιλεγόμενη, με τους Έλληνες να έχουν καταλάβει έναν χρόνο πριν τις περισσότερες πόλεις.

Το κλίμα εκείνου του διαστήματος που η Ελλάδα είχε τον έλεγχο της περιοχής το δείχνει παραστατικά ένας Γάλλος αρθρογράφος της εποχής: «Δεν καθόρισε η Ελλάδα τα όρια της ελληνικής Ηπείρου μέχρι την παραλία βορείως της Χιμάρας από κενοδοξία, για να διευρύνει τα σύνορά της. Είναι αδύνατον η Χιμάρα να μη γίνει ελληνική. Διότι είναι ελληνική».

Τι μεσολάβησε όμως και άλλαξαν τα πράγματα; Τον Νοέμβριο διεθνής επιτροπή περιόδευσε τη Β. Ήπειρο με σκοπό να εξακριβώσει την εθνολογική της σύνθεση. Οι Ιταλοί και οι Αυστριακοί άσκησαν μεγάλες πιέσεις προκειμένου να κατευθύνουν την τελική απόφαση και τελικά το πέτυχαν με την ανοχή των υπολοίπων Ευρωπαίων.

Επόμενο ήταν λοιπόν το Πρωτόκολλο της Φλωρεντίας να παραβλέψει τη δημογραφική υπεροχή του ελληνικού στοιχείου, αφού στις περισσότερες πόλεις αποτελούσαν πλειοψηφία με συνεχή παρουσία από την αρχαιότητα. Σε απογραφή των Τούρκων το 1908, οι 380.000 από τους 500.000 κατοίκους της περιοχής ήταν Έλληνες.

Ο Βενιζέλος είχε να αντιμετωπίσει από τη μία τις παλλαϊκές αντιδράσεις σε όλη τη Βόρεια Ήπειρο που αντιδρούσε σε αυτή την απόφαση, και από την άλλη τον εκβιασμό των Μεγάλων Δυνάμεων ότι, αν επέλεγε να στηρίξει τη Βόρεια Ήπειρο, θα έχανε την εκχώρηση των νησιών του βορείου Αιγαίου και των Δωδεκανήσων. Και ο ίδιος, σε μια από τις πρώτες ιστορικές και μοιραίες αποφάσεις που κλήθηκε να πάρει, αποφάσισε να αποσύρει τα ελληνικά στρατεύματα από την περιοχή παρά την κυριαρχία του ελληνικού στοιχείου εκεί.

Μόνοι οι Βορειοηπειρώτες

Οι Bορειοηπειρώτες αφέθηκαν μόνοι τους, αντιμέτωποι με ένα σκοτεινό και δυσοίωνο μέλλον. Οι παρελάσεις που γίνονταν έναν χρόνο πριν, τώρα έδιναν τη θέση τους στην απελπισία και την αβεβαιότητα. Ο ελληνικός στρατός που είχε απελευθερώσει διαδοχικά αυτές τις πόλεις, τώρα έπρεπε να ακολουθήσει οικειοθελώς την αντίστροφή πορεία.

Η απάντηση των Bορειοηπειρωτών στην αρνητική εξέλιξη ήταν ο ένοπλος αγώνας. Στο αντάρτικο, που κράτησε σχεδόν μια δεκαετία, μπορεί να μην είχαν τη βοήθεια του ελληνικού στρατού, αλλά υπήρχε συμμετοχή αξιωματικών αλλά και πολυάριθμων εθελοντών από όλη τη χώρα.

Στις αρχές Φεβρουαρίου του 1914 ξεκίνησαν από τη Χιμάρα με ηγέτη εκεί τον Σπύρο Μήλιο και γρήγορα γενικεύτηκε ο αγώνας. Διακηρύξεις ανεξαρτησίας έγιναν στις πόλεις Χιμάρα, Δέλβινο, Αργυρόκαστρο και στους Αγίους Σαράντα. Επικεφαλής τελικά αναδείχτηκε ο Γεώργιος Ζωγράφος, πρώην ΥΠΕΞ τον οποίο ο Βενιζέλος είχε τοποθετήσει νωρίτερα Γενικό Διοικητή της Ηπείρου. Ο Ζωγράφος, με τις ευλογίες και της ελληνικής κυβέρνησης, δημιούργησε μια προσωρινή κυβέρνηση στο Αργυρόκαστρο.

Η προσπάθεια αυτή έληξε αργότερα, όταν οι Ιταλοί αποβίβασαν στρατεύματα στην περιοχή, και το μόνο που κατακτήθηκε ήταν ότι ρυθμίστηκε το καθεστώς του ελληνικού πληθυσμού της περιοχής με τρόπο που δεν ικανοποίησε βεβαίως τις επιδιώξεις του. Επιπλέον, το αντάρτικο βοήθησε το Βενιζέλο να ασκήσει πιέσεις στην Ιταλία και να αποκομίσει μεγαλύτερα οφέλη σε άλλα ζητήματα, όπως το καθεστώς των νησιών.

Το τελικό χτύπημα όμως για το ζήτημα της Ηπείρου ήρθε με το Πρωτόκολλο της Κέρκυρας το 1914. Με τη συνθήκη αυτή οι Bορειοηπειρώτες δεν κέρδισαν την ένωση με την Ελλάδα, αλλά τουλάχιστον κατάφεραν, αποκλειστικά με δικά τους μέσα, να εξασφαλίσουν μια αυξημένη αυτονομία στην αυτοδιοίκηση και στην εκπαίδευση. Το Πρωτόκολλο προέβλεπε τη δημιουργία δικού τους σώματος χωροφυλακής και την ελεύθερη διδασκαλία των ελληνικών στα σχολεία.

(Ποντίκι, 4।12.2008)
http://www.topontiki.gr/Pontiki/index.php?option=com_content&task=view&id=3561&Itemid=53

Ρώσοι επενδυτές «χτύπησαν» άδεια ηλεκτροπαραγωγής

Ρώσοι επενδυτές «χτύπησαν» άδεια ηλεκτροπαραγωγής PDF Εκτύπωση E-mail

Ένα θρίλερ, που θυμίζει περίοδο Ψυχρού Πολέμου, εξελίσσεται το τελευταίο διάστημα στο ελληνικό ενεργειακό σύστημα. Επενδυτές με μυστηριώδη καταγωγή και, απ’ ό,τι φαίνεται, με αρκετά χρήματα εμφανίστηκαν και «χτύπησαν» μια ξεχασμένη άδεια για μονάδα ηλεκτροπαραγωγής ταράζοντας τα νερά και βάζοντας την αγορά σε νέο γύρο αναζήτησης για το ποιόν των νέων ανταγωνιστών.

Τα πράγματα είναι απλά, παρά το ότι δεν έχουν ξεκαθαρίσει ακόμη σε όλο το βάθος τους. Η άδεια που κατείχε η πάλαι ποτέ κραταιά Alfa Alfa Holdings του άλλοτε πανίσχυρου Απόστολου Αλλαμανή αποτελούσε το μοναδικό πολύτιμο περιουσιακό στοιχείο που απέμεινε στα χέρια του επιχειρηματία, έπειτα από το «ναυάγιο» όλων των άλλων δραστηριοτήτων του.

Ο... εύρωστος «ελπιδοφόρος»

Ήταν φυσικό, λοιπόν, κάποια στιγμή και κάποια συμφέροντα να έδειχναν ενδιαφέρον, τη στιγμή που όλοι γνωρίζουν πόσο δύσκολο είναι να ακολουθήσει κάποιος τον κύκλο της γραφειοκρατίας και να αποκτήσει μια νέα άδεια. Μπορεί να πέρασε μια επταετία, αλλά μάλλον η «σιτεμένη» άδεια τώρα αξίζει περισσότερα απ’ ό,τι στο παρελθόν.

Το περασμένο Σάββατο, στην εφημερίδα «Ισοτιμία» και αμέσως μετά σε οικονομικές ιστοσελίδες, εμφανίστηκε μια είδηση που έκανε αίσθηση στην ενεργειακή κοινότητα: Εταιρεία που εκπροσωπεί ρωσικά συμφέροντα χτύπησε την πόρτα του Απ. Αλλαμανή και του ζήτησε να αγοράσει το δικαίωμα κατασκευής μονάδας ηλεκτροπαραγωγής.

Ο αγοραστής δεν εμφανίστηκε αυτοπροσώπως, αλλά διά της εταιρείας με το όνομα Robust (εύρωστος, ρωμαλέος στα αγγλικά, αλλά στα ρωσικά μπορεί να σημαίνει και ελπιδοφόρος!). Ωστόσο, όπως λένε οι πληροφορίες, είχε καθαρή... μοσχοβίτικη προφορά!

Μάλιστα, οι πληροφορίες της οικονομικής εφημερίδας αναφέρουν ότι η εξαγορά της άδειας έγινε από τον περασμένο Φεβρουάριο, δηλαδή πριν από σχεδόν 10 μήνες. Ωστόσο κάτι τέτοιο δεν προκύπτει από τα αρχεία της Ρυθμιστικής Αρχής Ενέργειας, όπου καταχωρούνται όλες οι (μικρές ή μεγάλες) αλλαγές στις εταιρείες που είτε κατέχουν είτε έχουν υποβάλει αίτηση για άδεια. Και το χρονικό διάστημα είναι μεγάλο για να μην έχει γίνει καμία κίνηση προς αυτή την κατεύθυνση.

Αμέσως, λοιπόν, ξεκίνησε ένας μεγάλος κύκλος συζητήσεων για το ποιος κρύβεται πίσω από τον «Εύρωστο» ή κατ’ άλλους «Ελπιδοφόρο» επενδυτή στο ελληνικό ηλεκτρικό σύστημα...

Υποψία για Gazprom

Αρκετοί παράγοντες της αγοράς, σχεδόν με το πρώτο άκουσμα της είδησης, απάντησαν αυθόρμητα ότι πίσω από τους μυστηριώδεις Ρώσους επενδυτές «κρύβεται» ο κολοσσός του φυσικού αερίου, η Gazprom.

Σε δεύτερη σκέψη, ωστόσο, η άποψη αυτή αδυνατούσε, από το γεγονός ότι ο ρωσικός όμιλος έχει ευθέως ζητήσει από τις πιο επίσημες ελληνικές αρχές – δηλ. από το υπουργείο Ανάπτυξης και όπως λένε οι πληροφορίες και από τον ίδιο τον πρωθυπουργό – να ξεκινήσει επίσημα δραστηριότητα στο ελληνικό ηλεκτρικό σύστημα.

Μάλιστα, το θέμα συζήτησε ο ίδιος ο πρόεδρος της Gazprom Αλεξέι Μίλερ κατά την επίσκεψή του στην Αθήνα πριν από περίπου ενάμιση χρόνο. Με βάση αυτά τα δεδομένα θεωρείται εξαιρετικά απίθανο ένας κολοσσός, που θεωρεί την ελληνική αγορά φυσικού αερίου (άρα μεγάλο μέρος του ελληνικού ενεργειακού συστήματος) προνομιακό χώρο των δικών του συμφερόντων, να κρύβεται πίσω από παρακλάδια εταιρειών με παράξενα ονόματα.

Πολύ περισσότερο που οι συγκεκριμένοι Ρώσοι, με τις γνωστές διασυνδέσεις με το Κρεμλίνο και την εξουσία, θα επιθυμούσαν στην παρούσα φάση να δημοσιοποιηθεί μια τόσο σημαντική είδηση, η οποία ανοίγει προοπτικές για σοβαρές δραστηριότητες στην ευρύτερη περιοχή της νοτιοανατολικής Ευρώπης.

Κάποιοι καλύτερα ενημερωμένοι για τις ενεργειακές εξελίξεις, με αφορμή την τελευταία εμφάνιση, θυμήθηκαν ότι πριν από περίπου ενάμιση χρόνο έγινε στην Αθήνα η πρώτη επαφή – σε ιδιαίτερα θετικό κλίμα – μεταξύ της ΔΕΗ και της ρωσικής UES, δηλαδή του κρατικού ομίλου που ελέγχει το τεράστιο δίκτυο της Ρωσίας και διαχειρίζεται εγκατεστημένη ισχύ που ξεπερνά τα 160.000 MW, δηλ. πάνω από 13 φορές την ισχύ της δικής μας ηλεκτρικής εταιρείας...

Και σε αυτή την περίπτωση, ωστόσο, η μυστικοπάθεια είναι ανεξήγητη, καθώς η δημοσιότητα θα έδινε τη δυνατότητα για επικοινωνιακή αξιοποίηση τώρα που οι μετοχές των ρωσικών εταιρειών γκρεμίζονται λόγω της κρίσης... Υπάρχει και μια μερίδα παραγόντων – λίγοι σε αριθμό – που θεωρούν ότι όλη αυτή η υπόθεση με τους Ρώσους και την άδεια του Αλλαμανή είναι μια μπλόφα για να ταράξει τα νερά στην αγορά και να δημιουργήσει δεδομένα ή να επισπεύσει κάποιες άλλες κινήσεις.

Μόνο μία άδεια;

Τα στοιχεία από το ρεπορτάζ που κατόρθωσε να συλλέξει έως τώρα το «Π» κάνουν λόγο για υπαρκτό ενδιαφέρον της ρωσικής πλευράς για την ελληνική αγορά ηλεκτρικής ενέργειας. Άλλωστε αυτό δεν παραλείπει να το τονίζει και ο Ρώσος πρεσβευτής στην Αθήνα Αντρέι Βντόβιν σε κάθε δημόσια εμφάνισή του, αλλά και στις κατ’ ιδίαν επαφές με εκπροσώπους της ελληνικής κυβέρνησης.

Κανείς δεν είναι σίγουρος, ωστόσο, ότι το ενδιαφέρον μιας Gazprom ή μιας UES θα αφορούσε μόνο σε μία άδεια, η οποία μάλιστα έχει χωροθετηθεί σε προβληματική τοποθεσία (στη Βοιωτία) και θα πρέπει να αναζητηθεί άλλη.

Θεωρείται δεδομένο ότι οι Ρώσοι θα φέρουν το δικό τους αέριο για τη μονάδα, αλλά τα μεγέθη για τα οποία γίνεται λόγος είναι πολύ μικρά για τις εταιρείες της συγκεκριμένης χώρας. Σε αυτή την περίπτωση, πρόκειται για κίνηση που θα δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για επέκταση σε γειτονικές αγορές.

Βεβαίως, κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει και το ενδεχόμενο οι όποιοι αγοραστές της άδειας από τον Αλλαμανή να έδωσαν στον επιχειρηματία ένα ποσό (στα έξι εκατ. ευρώ ακούγεται ότι έφτασε το τίμημα) και μετά από μικρό χρονικό διάστημα να τη μεταπουλήσουν με εύλογο κέρδος... Σε αυτή την περίπτωση, γίνεται αναφορά σε εμπόρους αδειών ηλεκτροπαραγωγής και δεν υπάρχει κανένας λόγος περαιτέρω ενασχόλησης με το θέμα, παρά μόνο όταν γίνει γνωστός ο τελικός αγοραστής του «ηλεκτρικού πακέτου»...

Σε κάθε περίπτωση, η μεταβίβαση της άδειας θα πρέπει να κοινοποιηθεί, αλλά και αν εγκριθεί από τη Ρυθμιστική Αρχή Ενέργειας κι εάν όντως η συμφωνία κλείστηκε τον Φεβρουάριο προκαλεί σοβαρά ερωτήματα η καθυστέρηση στην υποβολή των σχετικών αιτήσεων...

Σύντομα θα ξέρουμε ποιος ακριβώς είναι ο νέος κάτοχος της άδειας. Το ρεπορτάζ συνεχίζεται...

(Ποντίκι, 4।12.2008)
http://www.topontiki.gr/Pontiki/index.php?option=com_content&task=view&id=3556&Itemid=56

Εμμονή αδιαλλαξίας από Γκρούεφσκι

20081205 Εμμονή αδιαλλαξίας από Γκρούεφσκι

Ανυποχώρητος στο θέμα της ονομασίας εμφανίσθηκε χθες, για άλλη μια φορά, ο πρωθυπουργός της ΠΓΔΜ, Νίκολα Γκρούεφσκι, δίνοντας δείγμα γραφής της τακτικής που πρόκειται να ακολουθήσει το προσεχές διάστημα. Ο κ. Γκρούεφσκι χαρακτήρισε πλασματικό το δίλημμα «όνομα ή εθνική ταυτότητα», λέγοντας ότι δεν υπάρχει καμιά ένδειξη ότι η Αθήνα, εφόσον τα Σκόπια υποχωρήσουν στο θέμα της ονομασίας, θα μεταβάλει τις θέσεις της ως προς την αναγνώριση «μακεδονικής» εθνότητας. «Σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις που έχουμε, η Ελλάδα δεν σκέφτεται καν να κάνει υποχωρήσεις όσον αφορά την ταυτότητα. Εάν η Ελλάδα δεν προτίθεται να υποχωρήσει σε κανένα σημείο, τότε γιατί εμείς να επιδεικνύουμε δουλοπρέπεια στις υποχωρήσεις;», δήλωσε ο κ. Γκρούεφσκι.

Τα Σκόπια εισέρχονται ατύπως σε μακρά προεκλογική περίοδο, εν όψει των διπλών εκλογών τον προσεχή Μάρτιο, για την εκλογή προέδρου και για την Τοπική Αυτοδιοίκηση. Στο πλαίσιο αυτό, διπλωματικές πηγές εκτιμούν ότι οι δημόσιες τοποθετήσεις για το θέμα της ονομασίας θα σκληρύνουν, ενώ η διαπραγμάτευση, που φορτίστηκε αρνητικά από την προσφυγή της ΠΓΔΜ στη Χάγη, θα επιβαρυνθεί και από αυτό τον παράγοντα. Η εμπειρία, άλλωστε, έχει δείξει ότι η προεκλογική περίοδος διαμορφώνει κλίμα αρνητικό για παραγωγικές διαπραγματεύσεις.

Δημοσκόπηση στα Σκόπια

Εν τω μεταξύ, σε δημοσκόπηση που πραγματοποιήθηκε στα Σκόπια από τον οργανισμό «Ινστιτούτο για τη Δημοκρατία», το 62,8% των πολιτών υποστηρίζουν την απόφαση της κυβέρνησης για προσφυγή στη Χάγη. Το 18% είναι αντίθετο με την κίνηση αυτή, ενώ το 19,2% δεν απάντησε.

Ως προς την υποστήριξη σε πολιτικούς και κόμματα, δεν καταγράφεται μεταβολή σε σχέση με δημοσκόπηση που είχε πραγματοποιηθεί τον Σεπτέμβριο. Ο κ. Γκρούεφσκι συγκεντρώνει την εμπιστοσύνη του 30,7% των πολιτών. Ακολουθούν ο επικεφαλής του αλβανικού κόμματος DUI, Αλί Αχμέτι με 8,3% και ο πρόεδρος της ΠΓΔΜ, Μπράνκο Τσερβένκοφσκι με 8,2%. Το κόμμα του κ. Γκρούεφσκι, VMRO-DPMNE, προηγείται στην προτίμηση των ψηφοφόρων με 27,8%. Ακολουθούν το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης SDSM, με 10,2% και το DUΙ, με 8,6%.

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_politics_1_05/12/2008_२९४८६७

http://groups.google.gr/group/n1035skopia-fyrom